Karanlıktakiler

Uzun zamandır "Karanlıktakiler" üzerine bir yazı yazmak istiyorum; ancak söze nereden başlayacağımı hala daha kestirebilmiş değilim. "The Safety Of Objects" ve kaybedenler kulübü kıvamındaki hikayesiyle "Balans ve Manevra"dan bu yana beni sinema salonundaki yerime çivileyen film oldu "Karanlıktakiler".

Aslında Çağan Irmak sinemasının hayranı olan bir insan değilim. "Mustafa Hakkında Her Şey"i diğer filmlerinden ayrı bir yere koyarım ve bütün Çağan Irmak olayım bu kadarla sınırlıdır. "Karanlıktakiler"in fragmanını ilk kez sinemada izlediğimde daha Meral Çetinkaya'nın 'Egemeeeeen' diye seslenişini duyar duymaz "bu filmi izlemeliyim" dedim.

Çağan Irmak ve ekibinin mekan seçimlerinden ışık tasarımlarına, kamera açılarından müziğe kadar her ayrıntıyı ince eleyip sık dokuyarak hazırladığının ilk birkaç dakika içinde farkına varıyorsunuz. Egemen'in birbirinden taban tabana zıt iki dünyasının ışık ve mekan tasarımlarıyla söze gerek kalmadan oluşturulması beni en çok çeken unsur oldu. Evin karamsarlığı, köhneliğine karşılık Egemen'in sevdiği kadının içinde bulunduğu ofis ortamı ferah, aydınlık...

Çağan Irmak'ın filmle ilgili takdir ettiğim yanlarından biri de fazlasıyla ajite edilebilecek ruh sağlığı bozuk anne ve hayatın karamsar yanlarına maruz kalan, kaybeden olmaya daha en başından mahkum çocuğun hikayesini olabildiğince naif, olabildiğince sert kalıplara oturtmadan anlatması.

"Karanlıktakiler"in hikayesine girmeyeceğim. Asıl üzerinde durulması gereken Meral Çetinkaya ve Erdem Akakçe'nin oyunculukları. Sadece bir el hareketi ya da küçük bir mimikle yarattıkları atmosfer oturduğunuz koltukta sizi öylesine bir ele geçiriyor ki filmin son sahnesine kadar o atmosferden çıkmanız imkansız hale geliyor. Erdem Akakçe, Egemen rolünde öylesine naif, öylesine güçlü bir oyunculuk sergiliyor ki Egemen ete kemiğe bürünüyor, sanki hemen yan koltuğunuzda oturuyormuş da size hikayesini anlatıyor gibi geliyor. Ve tabii ki Meral Çetinkaya...Kelimelerin yetmeyeceği, tanımlamaların kifayetsiz kalacağı bir duruş ve oyunculuk.

Hastalıklı aile ilişkileri hikayelerinden uzak dursanız da "Karanlıktakiler"i yukarıda saydığım nedenlerden ötürü izlemenizi tavsiye ederim.