Zokyay Palace

Zenne

2012-01-29T17:36:00.000+02:00

Yaşamak için, kabul görmek için hatta nefes alabilmek için sadece insan olmak yetmiyor maalesef. Hep bir yere ait olma, bir grubun üyesi olma, hatta hatta töreye göre yaşamak gerekli. "Zenne" bize bu gerçeği bir kez daha kanıtlayan bir film. Sırf töre yüzünden öldürülen kaç kadın ve adamın hikayesini okuduk bugüne kadar, bir düşünsenize? Sırf töre değil, aynı ülkede yaşayıp da farklı bir dini kimliğe ait diye ya da kendilerinden farklı bir soydan geliyor diye kaç kişi eleştiri yağmuruna tutuldu, aşağılandı, yok edilmeye çalışıldı ve dahası öldürüldü. Cinsel tercihi nedeniyle toplum tarafından ötelenen kaç kişinin hikayesini okudunuz bugüne kadar? Ya da kaçının hikayesini okumaya cesaret ettiniz?

"Zenne"yi izlerken hem bir yandan bunları düşünüyordum, hem de kendi insanlığımı sorguluyordum. Üzüldüm, yeri geldi bağırmak istedim, sonunda yaptıklarının kötü olduğunu bilip de tek başına ağlayan annenin sırf töre için yaptıkları ve yaptırdıklarını izlerken sinirimden olduğum yerde tırnaklarımı yedim. Ayrıca biz kim oluyoruz ki kendi tercihlerimizi bile sorgulayamazken başkasının hayatına müdahale etme hakkını kendimizde buluyoruz ki! Sana doğru gelmiyor diye nasıl başka bir insanın hayatını mahvetme, yargılama hakkına sahip olduğunu düşünebiliyorsun?

Bilgisayarın başında oturup da oyunculuklar, senaryo için ahkam kesecek değilim, zaten hepsi kendi içinde çok gerçekçi, çok iyi hazırlanmış ve oynanmış. Hangi birine laf edebilirsiniz ki? Zorlu bir hikayeyi, en sade haliyle beyazperdeye yansıttıkları için M. Caner Alper ve Mehmet Binay'ı kutlamak gerekiyor. Bir övgü de filmin müziklerini hazırlayan Demir Demirkan ve Paolo Poti hak ediyor. Özellikle Zenne dans müziklerini hazırlayan Demir Demirkan, bir kez daha hayran olunmaması imkansız güzellikte müziklerle karşımıza çıkıyor. Filmin en önemli yardımcı unsurlarından biri de kuşkusuz ki bu müzikler. Kendi başlarına bile anlattıkları yetiyor.

Son olarak gösterimdeyken kaçırmamanızı tavsiye ederim!

ZENNE Fragman2 (Türkçe) from ZENNE DANCER TheMovie on Vimeo.

Remood.Me İçin Geri Sayımdayız!

2012-01-29T12:24:00.000+02:00

2011'in son ayından bu yana tüm kadroyu olduğu gibi beni de heyecanlandıran bir projemiz var: Remood.Me. Yazılı ve internetten okurlarına ulaşmaya çok az kaldı. Biz de merakla basılı halini bekliyoruz. Ekipte yok yok, zaten bu kadar heyecanla derginin çıkışını beklememin nedeni de kim neler neler yazdı, hemen okuyabilmek isteği. Remood.Me ekibinde kimlerin olduğunu merak ediyorsanız, remood.me adresine alalım hemen sizi.

Gördüğünüz üzere yazılarını ya çalıştıkları gazete ve dergilerden ya da bloglarından takip ettiğiniz birbirinden şahane isimler Remood.Me için hiçbir yerde olmayan yepyeni yazıları ve söyleşileriyle yer alacaklar. İlk sayımız hazır hatta, çok çok kısa bir süre sonra okuyabileceksiniz üstte de belirttiğim gibi.

Dün de Remood.Me ekibi için pek eğlenceli bir gündü. 101 Visuals stüdyosunda ilk toplu çekimimizi gerçekleştirdik. İlk diyorum; çünkü o kadar çok eğlendik ki kesin önümüzdeki günlerde bahaneler yaratıp yeni bir şeyler yaparız. Bu kadrodan her an her şey beklenir zira.;) Fazla detaya girmeyeceğim, sürpriz olsun; ama bizleri çok çok farklı kılıklarda görmeniz olası.

Kendi adıma konuşayım, kamera arkası işleri çok sevip de kamera önünü sevmeyen ben bile çok eğlendim. Modellik zor işmiş, bir kez daha karar verdim. Yiğit Günel, türlü türlü 'ben bunu yapamam'larıma katlandı ya, daha ben ona ne diyeyim. Fotoğraf çekimlerinin yanı sıra Pelin Çini de sürpriz röportajlarıyla çekimimizi kameraya aldı. Videonun son halini sanırım dergi çıkmadan sitede izleyebileceksiniz. Hem böylelikle hala aklınızda "Remood.Me nedir?", "Bu insanlar neler yapar?" soruları varsa yanıtlarını da ilk elden öğrenmiş olacaksınız. Benden şimdilik bu kadar.:)

KISA... KISA...

101 Visuals ekibine çok çok teşekkürler...

Gün benim için biraz kötü başlamıştı, neşemi yerine getirmek için ellerinden geleni yapan Kaan, Ogün ve Vural'a teşekkürler.

Tamam poz veremiyor olabilirim; ama ikili çekimlerde Eren'le verdiğimiz pozları tek geçerim, kusura bakmayın.;)

Çok keyifli insanlarla tanıştım, şanslı mıyım? Kesinlikle!

Bu arada çok cici Remood.Me kartlarımız var bizim.

Felekten Bir Cumartesi Gecesi Çaldık

2012-01-22T15:29:00.000+02:00

Dün gece felekten bir gece çalıp Taksim'deki mekanlar arası bir gezintiye çıktım. Hem uzun zamandır göremediklerimi gördüm, hem de eğlendim. Ve de benim için büyük başarı senin ilk İstanbul Sessions performansını da kaçırmadım!

Açıldığı günden bu yana shot'larıyla Taksim gezmelerinin vazgeçilmez durağı haline gelen Tektekçi'nin DJ kabininde dün akşam Nadir Duman vardı. Lyyke Li'lerin, Bon Jovi'lerin, N.E.R.D.'nin, Red Hot Chili Peppers'ın havalarda uçuştuğu set'iyle Tektekçi'de adım atılacak yer bırakmadı Nadir. Mekanın hem önü hem de içerisi o kadar kalabalıklaştı ki bir ara en arkadaki DJ kabininin yanına konuşlandığımızdan "acaba dışarı nasıl çıkarız" diye düşünmedim değil. Hem de bu gece sayesinde uzun zamandır göremediğim Birsen'i, Kaan'ı, Cenk'i ve Nihan'ı da görmüş oldum. Dün geceki favori içeceğim 'Smush' oldu. Bu sefer shot olarak almayıp toraman boyutunda denemeye karar verdim ki seçimimden ötürü bir hayli memnun kaldım. Yolunuz Tektekçi'ye düşerse denemenizi tavsiye edebileceğim shot'lar; zoi, oi ve smush'tır. Coca-Cola ve bira servisinin yapıldığı bardaklarının da ayrı fan'ıyım, onu da söylemeden geçmeyeceğim. Tabii bir de bonibonlar var, uzak durmak imkansız.

Tektekçi molası verip gecenin ikinci durağı olarak Nikki Wild & Erdem Tatar ikilisinin DJ'lik yaptığı eski mekanımız Tezgah'a geçtim kısa süreliğine. Tezgah'a uzun zamandır gitmiyordum; bu kısa ziyaret iyi geldi, hem de eski günleri hatırladım. Tektekçi'de ayak üstü konuşabildiğim Birsen ve Kaan'la da biraz olsun daha uzun bir sohbet gerçekleştirebildim. En kısa zamanda "Badass Saturday"yi daha uzun yerinde dinlemeyi planlıyorum.

ve geldik gecenin benim için en önemli anına... Geçen sene kaçırdığıma üzüldüğüm konserler serimin Bon Jovi'den sonraki ismi İlhan Erşahin'i nihayet İstanbul Sessions ile izleyebildim. Tezgah, Tektekçi derken saati bir hayli ilerttiğimden ve bütün ekip rotayı Yan'a çevirmişken tek başıma Otto Sofyalı'nın yolunu tuttum. İyi ki de ısrarla gitmek istemişim. "Night Rider" albümünün en sevdiklerimden 'One Zero'yu canlı canlı dinleme fırsatım oldu. Üç-dört şarkı yakalayabildim; ama bu kadarı bile senenin İstanbul Sessions ve İlhan Erşahin performanslarının açılışı için iyidir kendi açımdan. Böylelikle geçtiğimiz yazki turne boyunca beraber gezdiğimiz Alp Ersönmez'i ve Volkan Öktem'i de yeniden sahnede izleyebilmiş oldum. Benim için gecenin final seçimi olarak çok iyi bir performans oldu. İstanbul Sessions ekibi, Otto Sofyalı'da öylesine samimi bir atmosfer yaratmıştı ki kapıdan içeri girer girmez bu atmosfer insanı içine çekiveriyordu. Sanki performansın başından beri oradaymışsınız etkisi yaratıyordu. O minik sahnede birbirinden yetenekli dört müzisyenin ortaya çıkardığı müziği dinlemek insana müthiş bir huzur veriyor. Bence en kısa zamanda bu deneyimi siz de yaşayın.

İlhan Erşahin's İstanbul Sessions - "Night Rider"

2012-01-15T01:21:00.000+02:00

Çağımızın en yetenekli müzisyenlerini sırala deseler hiç duraksamadan söyleyeceğim ilk isimlerden biri İlhan Erşahin olur. Müzikal zekasına ne desem az kalır gibi geliyor. Wax Poetic'ten İstanbul Sessions'a kadar hangi projesinde izlesem ayrı bir zevk alıyorum. Geçtiğimiz yıl işten güçten birçok performansını kaçırdım; ama bu seneden ümitliyim. Birkaç saatliğine dünyayla ilişkinizi kesip müzikal bir yolculuğa çıkmak için en doğru seçimlerden biri çünkü İlhan Erşahin. Hangi başlık adı altında dinlerseniz dinleyin üzerinizde bıraktığı etki hep aynı oluyor. İlhan Erşahin'in Alp Ersönmez, İzzet Kızıl ve Turgut Bekoğlu ile devam ettirdiği İlhan Erşahin's İstanbul Sessions'ın yeni albümü "Night Rider"ın playlist'ime dahil oluşu da küçük bir törenle gerçekleşmedi değil. Bütün sene konsere gideceğim deyip hepsini büyük birer başarı örneğiyle kaçırınca albümü tabii ki dinlemek için güzel bir gün seçmeye çalıştım kendi içimde.

'Night Ride'ın Rock'n Coke (alanda olmama rağmen bunu da kaçırdım, ibretlik hikayedir) performansını izlediğimden bu yana "Night Rider" albümünü merakla bekliyordum zaten. Bu sefer nasıl olmuş merakı had safhada albümü dinlemeye koyuldum. Açılış parçası 'Etnik', daha ilk notalarında "tam da beklediğim müzik" dedirtti. Erşahin'in ve grubunun doğu ile batı müziğini birbirine karıştırıp caz ve yer yer orta karar bir rock'n roll'la bezediği müziği tüm ihtişamıyla "Night Rider"da kendini gösteriyordu. Hem de öyle umarsızca ve öyle kendine has bir şekilde akıyor ki bu müzik neresinden tutsan hayran hayran dinlemeye koyuluyorsun. Arada hiç es yok, hatta nefes almaya bile vakit yok sanki. Gözünü kırpsan bir şeyi kaçıracakmışsın hissiyle dikkatle dinliyorsun, kendini kaptırıyorsun bu müziğe.

Dokuz şarkılık albümde en sevdiğim şarkılar Türk ezgilerinin kendini hemen gösterdiği 'Etnik', rock'n roll havasıyla 'One Zero' ve adı gibi huzur veren 'Huzur' oldu. En kısa zamanda ilk İstanbul'daki konserlerini izlemek dileğiyle deyip albümün keyfini sürmeye devam ediyorum.

Neyse @ Ghetto

2012-01-15T00:32:00.000+02:00

2012 konser sezonunu açtım, hem de ne açış. Daha iyisini istesem, bulamazdım bu kadarını söyleyeyim. Lansman konserinin ardından ilk konserlerini merakla beklediğim Neyse, 11 Ocak gecesi Ghetto sahnesindeydi. Lansmanda da katılımlarıyla kendilerine hayran bıraktıran Neyse takipçileri, yine Ghetto'daki yerlerini almışlardı. Bir grup için böylesi güzel bir takipçi kitlesine sahip olmak güzel bir duygu olmalı. Ben izleyiciyken bile bu kadar keyiflendiysem onlar sahnede kimbilir nasıl mutlu oluyorlardır.

Soğuğa, yağmura aldırmadan Ghetto'nun yolunu tutan dinleyicilerini 'Aydınlık' şarkılarıyla karşılayan Neyse üyeleri, hiç tempoyu düşürmeden 'Devran' ve 'Hokkabaz' ile açılışlarını yaptılar. 'Hokkabaz'ın çıkış şarkısı olarak ne denli doğru bir seçim olduğu dinleyicilerinin katılımları sayesinde bir kez daha kanıtlanırken 'Devran'ın da kısa sürede favoriler arasına girdiğini görmüş oldum. Bu iki yüksek tempolu şarkının ardından albümün en sevdiğim şarkısı ve ikinci klibin çekildiği 'Siyah (Esved)' ile Neyse üyeleri konserlerine devam ederken Ghetto'yu da ufak çaplı duygusallık kaplamadı değil. Slow şarkılarla arası iyi olmayan beni bile yakalayan ve kendisine eşlik etmek zorunda hissettiren 'Siyah (Esved)', bence 2012'ye damgasını vuracak şarkılardan biri. Klibin yayınlanmasını beklemeden şarkıyı bir an önce keşfetseniz iyi olur.

Lansmandaki konserlerini hayranlık ve şaşkınlıkla izlediğimden ikinci konserlerini daha bir eleştirel gözle izlemek istiyordum; ancak Neyse üçlüsü sahne aldığı andan itibaren müziklerine öylesine bir çekiyorlar ki sizi gel de eşlik etme, gel de olduğun yerde dans etme ya da slow şarkılarında (benim için hiç hayra alamet değil ama) gel duygusallaşma. Selim, Melih ve Deniz sahnede öylesine birbirlerine bağlılar ki ne çalıp söyleseler sabaha kadar oturup dinlenir durumunu yaratıyorlar. Zaten biz de ara ara "Hiç bitmesin bu konser" derken yakaladık kendimizi. Hele ki son günlerde yine popülerleşen 'Benim Sadık Yarim Kara Topraktır' şarkısına sıra geldiğinde galiba en çok Neyse versiyonunu sevdiğimi idrak ettim. Aşık Veysel'in yıllardır dilden dile gezen türküsünü Neyse'den de bir kez olsun dinlemenizi ısrarla tavsiye ederim. Tabii bir de Barış Manço'nun eşsizlerinden 'İşte Hendek İşte Deve' var ki ona ne desem bilemiyorum. İlk konserde de bel ağrısından ayakta daha fazla duramadığımdan 'acaba çıksam mı' derken beni olduğum yere çivileyen yorum olmuştu kendileri. Ve haliyle 11 Ocak gecesi yine çok iyiydi ve yine eşlik ederken yerimde duramadım. Gecenin sürpriz cover'ı ise benim için 'Killing In The Name' oldu. Rage Against The Machine'in efsane şarkısını yazın kendi adıma süper bir gruptan dinlemiştim ve tadı damağımda kalan bu performansın üzerine Neyse'nin yorumu da ziyafeti tamamlamam için yeterli oldu. Bir de unutmadan 'Another Brick In The Wall' var tabii.

Albümdeki şarkılar, coverlar derken konserin finali albümü daha ilk dinlediğimde ikinci kez dinlemek için geri döndüğüm 'Yapma Meydan' ile yapıldı. Ancak sanmayın ki bu kadarı bize yetti. 'Bir daha' tezahüratlarıyla sahneye dönen üçlü, 'Hokkabaz' ve 'Devran' ile gecenin sonunu getirdi. Onlar sahneden inerken ben de Ghetto'dan ayrılıp eve dönerken yeniden şarkılarını dinlemek için kulaklığımı taktım. Gece sonunda "Eğer bir grup/sanatçı konserinin ardından hala şarkılarını dinleme isteği uyandırıyorsa ve sen de hiç tereddütsüz kulaklıklarını takıp şarkılarını dinlemeye başlıyorsan o grup/sanatçı iyidir" düşüncesi kafamda dönüp duruyordu. Şimdi ise bir sonraki konseri yani 8 Şubat Beyoğlu Hayal Kahvesi konseri için geri sayıma geçtik. Hala Neyse'yi izlemediyseniz bu konseri bir yere not edin derim.

Julien-K - 'Breakfast In Berlin'

2012-01-04T22:28:00.000+02:00

2011'in son döneminde yeni yılın hızla gelmesini isteme nedenimdi Julien-K. İkinci albümleri "We're Here With You"nun yayın tarihini 23 Ocak 2012 olarak açıkladıklarından beri geri sayımdayım. Bekleyen derviş muradına erermiş durumu benimkisi. Koskoca yılı devirdim, kaldı 19 gün... Beklediğime değecek bir albümün yolda olduğunu biliyorum; zira albümün ilk şarkısı 'Breakfast In Berlin'i çok sevdim. Julien-K üyeleri sayfalarında paylaştığından beri her gün dönüyor playlist'imde.

"We're Here With You" yeniliklerle geliyor. Ryan Shuck ve Amir Derakh'ın (fanı olup fanlıkta da sınır tanımadığım tek kişi sanırım) çekirdek kadroyu oluşturduğu Julien-K'de ilk albüme farkla bas gitarist Brandon Belsky, albüm çalışmaları öncesinde müzikal farklılıklar nedeniyle gruptan ayrıldığını açıklamıştı. Belsky'nin ayrılmasının ardından öncesinde keyboard'la haşır neşir olan Anthony 'Fu' Valcic basla da ilgilenmeye başladı ki 'Breakfast In Berlin' klibinde kendisini bas çalarken görüyoruz. Julien-K'in son üye değişikliği ise benim için sürpriz oldu.Grubun sempatik bateristi Elias Andra, ailesine daha çok zaman ayırabilmek için Julien-K'den ayrıldı. Bu sürpriz ayrılığın ardından Elias'ın yerine kim gelecek diye merakla beklemedim değil. Bu merakımı da ancak bugün giderebildim; çünkü Julien-K üyeleri klip yayınlanana kadar yeni bateristlerini açıklamadılar. Birkaç dakika önce gördük ki Julien-K'in yeni bateristi Frank Zummo. Zummo ile ilgili detaylı bilgiyi http://www.bigbangdist.com/frank_zummo.htm adresinden öğrenebilirsiniz.

Sözü daha fazla uzatmayayım da "We're Here With You" albümünün ilk klibinin keyfini siz de çıkarın. Buyrun...

Bu Albümleri Yıl Bitmeden Dinleyin

2011-12-28T19:08:00.000+02:00

Korn - "The Path Of Totality"

2011'in benim için en güzel albümü sanırım Korn'un "The Path Of Totality"dir. Nedeni de bu sene içinde keşfettiğim Skrillex'in en sevdiğim gruplardan biri olan Korn ile işbirliğine gidişidir. Tam anlamıyla sürpriz bir albüm "The Path Of Totality". Nu-metal'in dubstep ile bileşimi hiç bu kadar güzel olamazdı herhalde. Korn'a yeni açtıkları bu yolda Skrillex'in yanı sıra Noisia, Excison, Feed Me ve 12th Planet gibi janrlarının en güçlü isimleri eşlik ediyor. Ben albümü çok ama çok sevdim, özellikle de 'Bleeding Out'un introsu şu aralar en sevdiğim.

İskender Paydaş - "Zamansız Şarkılar"

Tür ayırt etmeksizin Türk müziğinin en başarılı, yetenekli, önemli müzisyenlerinden biridir İskender Paydaş. Bugün popüler olmuş Türk pop ve rock müzik sanatçı/gruplarının albümlerinde mutlaka onun imzasını görürüz. İşin mutfak kısmını en iyi bilenlerdendir. Kariyerinde nasıl başarıların yer aldığını yazmaya kalksam blogda yer kalmaz.

İskender Paydaş, bugüne kadar besteci ve aranjör olarak imza attığı şarkılardan seçtiklerini "Zamansız Şarkılar" albümünde bir araya getirdi. Şebnem Ferah'ın en önemli hitlerinden 'Bu Aşk Fazla Sana'dan tutun da Mirkelam'ı meşhur eden şarkılardan 'Tavla'ya kadar birçok şarkı İskender Paydaş'ın yeni düzenlemeleriyle yer alıyor. Paydaş, bu şarkılara 'DR', 'Yeni Aşk' ve 'Nasıl Yani' isimli üç adet de yeni hit adayını da müzikseverlerle buluşturuyor.

Kenan Doğulu'dan Teoman'a, Atiye'den Mustafa Ceceli'ye Türk müziğinin ünlü isimlerinin mikrofon başına geçtiği albümün sürprizi ise Kerim Tekin'in seslendirdiği 'Kar Beyaz'ın yeni düzenlemesi. Benim favorilerim ise Atiye ve Mirkelam'ın seslendirdiği 'Nasıl Yani' ve Doa ile Özgün'ün düeti 'Tavla'.

The Black Keys - "El Camino"

Amerikalı ikili The Black Keys, durdu durdu yılın son ayı bombayı patlattı. "El Camino", yayınlanır yayınlanmaz müzik eleştirmenleri ve müzikseverler tarafından hemen yılın en iyi albümlerinden biri olarak tanımlandı. Prodüksiyon dehası Danger Mouse'un prodüktörlüğü ve şarkı yazımına dokundurduğu sihirli değneğiyle kotarılan "El Camino", şu aralar sürekli dinlediğim albümlerin başında geliyor.Son dönemde dinlediğim en doğru düzgün albümlerden biri "El Camino". Şu şarkı, bu şarkı demeyeceğim, zira albümdeki tüm şarkılar dinlenmeye değer ve albüm bittiğinde tekrar başa almak için saniye beklemiyorsunuz.

Kurtalan Ekspres - "Göğe Selam"

Kurtalan Ekspres, durdu durdu yine anlam ve hissiyat bakımından çok yoğun bir albüm yayınladı. "Göğe Selam" derken Barış Manço'ya, Cem Karaca'ya ve Bahadır Akkuzu'ya selam gönderiyoruz. Kurtalan Ekspres'in bu seferki konukları ise Özlem Tekin, Hayko Cepkin, Nev, Fuat Güner, Teoman, Erkan Oğur, Ogün Sanlısoy gibi isimler. Yeniden yorumlanan şarkılar ise 'Gülpembe', 'Kara Sevda', 'Dağlar Dağlar', 'Can Bedenden Çıkmayınca' ve diğerleri... Fuat Güner'in 'Can Bedenden Çıkmayınca', Nev'in 'Sarı Çizmeli Mehmet Ağa', Teoman'ın 'Dönence', Özlem Tekin'in 'Kara Sevda' yorumlarını çok beğendim. Ancak albümün en özel iki şarkısı Gür Akad ve Hayko Cepkin'den gelmiş. Biri 'Cem Ağabey', diğeri 'Yeni Bir Gün'.

2011 ve Ben

2011-12-18T16:32:00.000+02:00

Bu seneyi 29 yıllık hayatımın en güzel senesi ilan ettim. Eğlendim, gezdim, çalıştım, çok güzel albümler dinledim, çok güzel konserler izledim vs. Yepyeni insanlar tanıdım, kimisiyle çok da iyi arkadaş oldum. Yapmak isteyip de yapamadığım şeyler de oldu; ama onları da 2012’ye aktarıyorum. Geçtiğimiz yılın son günlerinde “2010 çok kötü geçti; ama 2011’de her şeyi düzelteceğim” derken kendimi kandırmadığımı da kendi kendime ispatlamış oldum.

Yukarıda sıraladığım nedenlerden ötürü bu sene "en iyiler" listesi yapmıyorum. Çünkü Çetin Cem Yılmaz'ın yıl içerisinde twitter'ında paylaştığı "en iyi film yeni çekildi, en güzel müzik bu seneki, en iyi futbol da şu an oynanan. ölüseviciliği bırakın, şimdinin değerini şimdi teslim edin." tweet'ini bu yılın mottosu ilan ettim ve yaşadığım her günün keyfini, değerini doyasıya çıkardım. Belki de bunda hayatımda yer alan ve yeni giren insanların da etkisi çok büyüktü. Öyle ki ismi bende saklı kalacak; ama öyle biriyle tanıştım ki kendisi sayesinde hayata yeniden güler yüzle bakmayı, her yeni güne uyandığımda yaşadığım, sevdiğim bir işi yaptığım ve sahip olduğum şeyler için minnet duymayı ve sevinmeyi öğrendim. Şanslıyım ki böylesine bir insanla tanıştım ve iyi yanlarımı ortaya çıkarabilmek için hayatından bir şeyler öğrendim. Hayatımda her daim çok özel bir yerde olacağı ve her şeyden önemlisi hayatımda olduğu için kendisine ne kadar teşekkür etsem azdır.

Sahip olduğum ve yaşadığım günlerin değerini hakkını vererek hissedince hayatımın aslında geçtiğimiz yıl düşündüğüm kadar kötü olmadığını da gördüm. Ciddi bir iç hesaplaşma da yaşadım bir yandan. Beni sıkan, bunaltan, varlığından hoşnut olmadığım ne kadar unsur varsa hepsini hayatımdan çıkarttım. Çok insan kaybettim belki de; ama yerlerine öyle insanlarla tanıştım ki ilk andan itibaren sanki 29 yıldır hayatımdaymış gibi oldular. Sanırım her şeyin 'gerçek' halini daha rahat görür ve hisseder oldum. Düşünüyorum da şu anda üzüldüğüm anlar yok denecek kadar az. Bu sene sevdiğim kimseyi kaybetmedim, aksine aileme yeni üyeler katıldı. Hoş daha yeni bebeğimizi göremedim; ama dünyaya gelmesi bile mutlu olmama yetti.

Bir buçuk ay içerisinde gezmedik il bırakmadım. Hiç dinlemem, tahammül edemem dediğim müzikleri dinledim ve de kendime şaşarak beğendiğimi keşfettim. Playlist'imde artık birbiri ardına aynı tür müzikler yer almıyor. Anlayacağınız bu sene kendimle barıştım ve birinin en iyi arkadaşı olmak yerine kendimin en iyi arkadaşı olmayı öğrendim. Hatta öyle ki dün hayatımda bir ilki gerçekleştirip kendime süper bir topuklu ayakkabı aldım.:) 30 yaşıma topuklularım üzerinde girmeyi planlıyorum.;)

2012'den neler beklediğime gelirsek... Sağlıklı olmak istiyorum ve şu andaki hayatımın aynen devam etmesini istiyorum. Hepsi birbirinden şahane arkadaşlarım ve mükemmel bir ailem var. Bundan başka ne isteyebilir ki insan? Hmmmm, çok kişisel birkaç isteğim var aslında. Çok özlediğim bir arkadaşım var, onu görmek için sabırsızca bekliyorum. 2012'de daha sık görebilmeyi isterim. Bir de Julien-K ve Foma albümlerini bekliyorum. Cidden bu iki albüm beni çok heyecanlandırıyor. Üzerine bir de Linkin Park gelirse değmeyin keyfime derim.:)

Demir Demirkan @ Salon İKSV

2011-12-12T18:03:00.000+02:00

Aralık ayının benim için konseri -şimdilik- Demir Demirkan'ın 9 Aralık Cuma gecesi Salon İKSV'de gerçekleştirdiği konserdir. Van İçin Rock'taki mini performansından bu yana "bir Demir Demirkan konseri olsa da gitsem" diye düşünüp duruyordum ki Salon İKSV'nin "9 Aralık Demir Demirkan Konseri" haberiyle pek bir sevindim. Unutkanlıktan, yoğunluktan kaçırdığım konser sayısı bu sene rekor yapınca ajanda, telefon alarmı, takvim kısacası tarih gösteren ne varsa hepsine 9 Aralık'ı not ettim.

9 Aralık Cuma günü gelince de saatim 22:30'u gösterirken Salon İKSV'deki yerimi aldım. 15 dakikalık ufak bir bekleyişin ardından 22:45'te Demir Demirkan ve ekibi yani basta Levent Candaş, gitarda Serkan Gürüzümcü, klavyede Ozan Yılmaz ve bateride Alen Konakoğlu sahnedeki yerlerini aldılar ve Cuma gecesinin müziği de böylelikle başlamış oldu.

Neler çalındı, neler olduya geçmeden önce şunu söylemem gerek sanırım. Yukarıda isimlerini tek tek saydığım kadroyu bir ekibin içerisinde görürseniz mutlaka ama mutlaka izleyin, dinleyin. Herbiri birbirinden yetenekli ve müziği yaşayan bu isimlerin performansı az bulunur niteliktedir bana göre. Onları canlı canlı izlerken siz de dinlediğiniz müziği, şarkıyı tümüyle hissedebilir ve onlara tempo tutarak eşlik edebilirsiniz. Kısacası bu ekibe karşı koymak biraz zor anlayacağınız!

Konsere geri dönersek, uzun zaman olmuş Demir Demirkan'ı izlemeyeli ve de çok özlemişim böylesi güzel bir Demir Demirkan konserini. Yazdığı şarkı sözlerini ayrı, müzisyenliğini ayrı takdir ettiğim ve sahne üzerindeki frontman'liğini ayrı sevdiğim bir isimdir. Lafı uzatmayayım, Demir Demirkan izlemeyi de dinlemeyi de seviyorum. 9 Aralık'taki konserinde de sevilen ne kadar şarkısı varsa uzun playlist'inde hepsine tek tek verdi. 'Gümüş', 'Hayat Sensiz Olmuyor', 'Doya Doya', 'Aşk Var Ya', 'Zaferlerim' gibi hitlerinin yanı sıra yepyeni şarkısı 'Hepsi Hikaye'nin de tanıtımını yaptı Demir Demirkan. Konserin sürprizleri ise kuşkusuz ki Sertab Erener'in sesinden duymaya alıştığımız Eurovision fatihi şarkımız 'Every Way That I Can' ve yine Sertab Erener'in şahsi olarak en sevdiklerimden 'Aşk' şarkılarıydı.

Şarkı aralarında yaptığı konuşmalar da çok yerinde ve espriliydi Demir Demirkan'ın. Arkadaşınla bir yandan müzik dinleyip bir yandan da sohbet ediyormuşsun havasını yaratmayı çok iyi başardı ki bu bir konserde zordur. Şarkı seçimlerinin yanı sıra sıralaması da çok başarılıydı. Hangi şarkı aklımızdan geçse o anda çalmaya başladı neredeyse. "Keşke şunu da çalsaydı" diyebileceğim bir şarkı kalmadı geriye. Ne istesem canlı canlı dinledim. Hatta kendi tarihimde azdır bir konseri en önden izlemek, onu bile yaptım.:)

Badem @ Ghetto

2011-12-12T16:48:00.003+02:00

Son dakika insanı olduğum, gün içinde değişen planlara, programlara kendimin bile misafir gözüyle baktığımın özetidir geçtiğimiz Perşembe günü. Evden çıkarken ne planlıyordum, eve döndüğümde neler yapmıştım... İş çıkışı kendimi bir anda Ghetto'da ve Badem Akustik konserinde buluverdim. İyi ki de gitmişim, o da ayrı mevzu.:) İlk elden, canlı canlı, taptaze üç Badem şarkısını da böylelikle dinlemiş oldum. Şarkılara birazdan geleceğim; ama baştan söyleyeyim üçü de birbirinden güzeldi, yeni Badem albümü için heyecanlanmak için iyi birer neden.

Daha önce fark ettim de hiç uzun uzadıya Badem konseri izlememişim. Şarkılarını severim; ama gidip de bir konserlerini baştan sona izlemişliğim yokmuş, onu da fark ettim. 8 Aralık Perşembe gecesi Ghetto sahnesinde izlediğim Badem'i pek bir sevdim anlayacağınız. Sahneye koydukları samimiyet, şarkıları ve kıyafetleriyle çok başarılılardı. Diskografilerinin en sevilen parçalarını birbiri ardına sıraladıkça hatıra sandığı da açılmadı değil.

'Sen Ağlama' dediler, 'Ala Gözlerini Sevdiğim Dilber' dediler, yetmedi 'Geceyedir Küsmelerim'i çaldılar. Üstüne ilave Nilüfer düetleri 'İntizar'ı seslendirdiler. Arada western'e giriştiler ki pek hoştu bu kısım. Bir-iki şarkı daha ilave bile edilebilir, çok eğlenceli izlemesi de. Ve yepyeni üç şarkılarını birbiri ardına seslendirdiler. Bu yeni şarkılar nasıl mı? Tam Badem şarkıları. Dinlemesi keyifliydi, bakalım albüm nasıl olacak? Ancak bu üç şarkı bile güzel bir albümün geldiğinin habercisi, benden söylemesi. Konser, akustik formatta dizayn edilmiş olmasına rağmen grubun enerjisinde hiç kayıp yoktu. Aksine bıraksak bir o kadar daha söylerlerdi.

Performanslarının ardından kendi kendime hayıflandım açıkçası, daha önce niye izlemedim diye. Bir de nedense Badem'le slow şarkıları o kadar çok özdeşleştirmişim ki hareketli şarkılar seslendirdikçe "aaa ne güzel, bak oluyormuş" demekten de kendimi alamadım.

Blue Jean Yılın En İyileri Anketi

2011-12-07T16:21:00.001+02:00

Yılın en sevdiğim zamanlarından birine geldik. İki - üç yıl öncesine kadar Aralık sayısının zamanı geldiğinde tüm dergi ekibi oturup eski sayıları da çıkartarak "Yılın En İyileri" anketini hazırlardık. O kadar albüm, şarkı, klip arasından adayları belirlemenin ne kadar zor olduğunu bilirim; ancak oy vermek de bir o kadar zormuş. Kimi kategoride kilitlenip kaldım. Headbang tarafında işim daha kolaydı itiraf ediyorum.:) Buyrun ben kimlere oy vermişim bir bakalım...

YILIN ALBÜMÜ: Foo Fighters - "Wasting Lights"

(Adele'de de aklım kaldı)

YILIN ŞARKISI: Adele - 'Rolling In The Deep'

(Eğri oturup doğru konuşalım, bu sene 'Rolling In The Deep' kadar göz önünde olan bir şarkı yoktu bence)

YILIN DVD'Sİ: Foo Fighters - "Back and Forth"

YILIN ERKEK SANATÇISI: Eminem

YILIN KADIN SANATÇISI: Adele

YILIN GRUBU: Linkin Park

(Linkin Park'ın olduğu yerde başkasına oy veremem)

YILIN ROCK GRUBU: Foo Fighters

YILIN POP SANATÇISI/GRUBU: Lady Gaga(Kendini sil baştan yaratmasından dolayı Britney Spears'a göz kırpar gibi oldum; ama Lady Gaga tüm ihtişamıyla 'ben buradayım' diyor)

YILIN R&B/HIP-HOP SANATÇISI: Kanye West

YILIN EN İYİ ÇIKIŞ YAPAN SANATÇISI/GRUBU: Nicki Minaj

YILIN FİLMİ: Hangover 2

(Adaylar arasında en çok "Hangover 2"yu sevdim)

YILIN TV YILDIZI: Jim Parsons (The Big Bang Theory)

(İtirazı olan?)

YILIN DİZİSİ: The Big Bang Theory

YERLİ

YILIN ALBÜMÜ: Teoman - "Aşk & Gurur"

YILIN ŞARKISI: maNga - 'Fly To Stay Alive'

(Diğer şarkıları da seviyorum; ama maNga adaysa kusura bakmayın oyum maNga'ya)

YILIN KLİBİ: maNga - 'Fly To Stay Alive'

YILIN ERKEK SANATÇISI: Teoman

YILIN KADIN SANATÇISI: Atiye

YILIN GRUBU: maNga

YILIN POP SANATÇISI: Atiye

YILIN HIP-HOP SANATÇISI/GRUBU: Cartel

YILIN EN İYİ ÇIKIŞ YAPAN SANATÇISI/GRUBU: Can Bonomo

(Ete Kurttekin, Neyse ve Can Bonomo arasında gittim geldim)

YILIN KONSERİ: Maroon 5 @ Turkcell Kuruçeşme Arena

YILIN FESTİVALİ: Van İçin Rock

YILIN FİLMİ: Kaybedenler Kulübü

YILIN TV YILDIZI: Okan Bayülgen

YILIN DİZİSİ: İstanbul'un Altınları

YILIN ÇİZERİ: Erdil Yaşaroğlu

YILIN TWITTER KULLANICISI: Kaan Sezyum

Çok Güzel Albümler Bunlar

2011-11-30T18:05:00.001+02:00

Geçtiğimiz yılki "Çok Güzel Gruplar Bunlar" yazımın 2011 uyarlaması ile karşınızdayım. Yine yıl sonuna yaklaşırken öyle güzel albümler birbiri ardına çıkmaya başladı ki hangi birine bakacağımı şaşırdım. Şu aralar döndürüp döndürüp dinlediğim üç albüm var. Üçünü de "rock" şemsiyesi altında bir araya getirebiliriz; ancak kendi içlerinde birbirlerinden ayrı noktalarda duruyorlar. Ancak üçünün de birleştiği bir diğer ve önemli nokta ise bu albümlerdeki şarkılar ince elenip sık dokunmuş, titiz birer çalışmanın sonucu.

NEYSE - "NEYSE"

Vokal ve bas gitarda Selim Kırılmaz, davulda Deniz Ünlü ve gitarda Melih Balta'dan oluşan Neyse, kendi adlarını taşıyan ilk albümlerini geçtiğimiz haftalar içerisinde yayımladılar. Yayımlamakla da kalmayıp Babylon'u tıklım tıklım dolduran bir dinleyici kitlesiyle lansmanlarını da gerçekleştirdikler.

Lansman konserlerini uzun uzadıya yazdığımdan söz sırası albümündür diyorum artık. Neyse'nin bana göre en iyi yanlarından biri sözlerinin samimi olması. Albümün en vurucu yanı ise bu üçlünün enstrümanlarına olan hakimiyetleri ve Selim'in sesi. Canlı performanslarında da bu durumu daha da iyi kavrayacağınıza eminim. Tabii şarkı sözlerine hiç girmiyorum; zira Neyse'nin şarkılarını döndürüp döndürüp dinlememin asıl nedenidir sözler. Üçlünün ellerine sağlık. Albümdeki şu an için favorilerim; 'Hokkabaz', 'Siyah (Esved)', 'Yapma Meydan' ve 'Devran'. Yalnız sanmayın ki diğer şarkıları dinlemiyorum; benimkisi albümü bir kez tam dinleyip tekrar bu dörtlüye dönmek ve ardından tekrar albümü dinlemek.:)

GÜRCAN ERSOY - "BEN ve BENİM GİBİ ÇOCUKLARIN HAKKINDA"

Nasıl Multitap'in yeni albümünü beklediysem Gürcan Ersoy'un da ilk albümünü öyle bekliyordum. Albümün çıkış şarkısı 'Sen Üzülme'yi ilk kez dinlediğimde çok heyecanlanmıştım (kesin bu sorunun üzerine eğilmem gerek, sanki benim albümüm çıkıyor). Gürcan'a hadi artık diye diye birbirinden leziz 15 bestenin yer aldığı "Ben ve Benim Gibi Çocukların Hakkında" albümü artık kulaklarımıza misafir olmaya başladı.

Gürcan Ersoy ve gitarı o kadar birbirlerine aitler ki (şanslılardanım Gürcan'ın iki performansını daha önce izledim) canlı canlı izlediğinizde daha iyi anlayacaksınız ne demek istediğimi; ama albümde de bu durum kendini hemen belli ediyor. Tıpkı Neyse'de olduğu gibi Gürcan Ersoy'un albümünün de en önemli özelliklerinden biri sözleri. Her şarkı başlı başına bir hikaye ve diğerlerini tamamlar nitelikte.

Ancak bu albümde en sevdiğim şey sadelik. "Ben ve Benim Gibi Çocukların Hakkında" çok sıkı bir rock albümü olmasının yanı sıra Gürcan'ın sesiyle son derece yalın bir atmosfere sahip. Melis Danişmend için kullandığım "sesinde huzur var" tanımını Gürcan Ersoy için de kullanabilirim.

Türk rock müziğinin en usta isimleri Murat İlkan, Taylan Dedeoğlu, Uğur Gülbaharlı, Tarkan Gözübüyük, Alp Turaç ve daha birçok ismin yapım aşamasında yer aldığı "Ben ve Benim Gibi Çocukların Hakkında" Gürcan Ersoy'un hikayesine iyi bir başlangıç yapıyor. Albümdeki enlerime gelince sıralayamıyorum; zira hala albümü bir baştan bir başa dinlemekle meşgulüm. Ama 'Eski Şehir'in bendeki yeri ayrı sanırım. Bir de 'Sen Üzülme'deki "...başkasını sevme beni sevmesen de..." sözü beni benden alıyor.

PLANEUR - "GELECEK"

Son dakika sürprizi! Onur Ataman ve Serkan Modalı'dan oluşan Planeur, benim için tam bir son dakika sürprizi. Başından sonuna tam bir rock'n roll. Ofis zamanı dinlenmesi tehlikeli, zira her an ikiliye eşlik etme atraksiyonlarına girişebilirsiniz.

Planeur'ün en en ama en önemli yanı Onur Ataman'ın gitarlarıdır desem yanlış bir tanım yapmamış olurum sanırım. Gitar soloları için ayrıca dinlenir bu albüm benden söylemesi. Albümdeki her bir şarkı için ciddi ve titiz bir çalışmanın gerçekleştirildiğini daha ilk dinleyişte kavrayacaksınız.

Onur Ataman'ın gitarlarının yanı sıra Gorefest'in bateristi Ed Warby'nin davullarını ve İspanyol caz bas gitaristi Rafael Morales'i de saymazsak "Gelecek"i eksik tanımlamış oluruz. Serkan Modalı'ya ait sözler ise bu büyük ve zorlu puzzle'ın en büyük tamamlayıcısı. Serkan Modalı'nın sesine ise ne desem az kalırmış gibi geliyor.

Albüm bugün raflardaki yerini alırken benim de playlist'ime hemen giriş yaptı haliyle. Daha ilk dinlemede uzun süre playlist'imde olacaklarının sinyallerini verdiler. Açılış şarkıları 'Vız Vız'ı çok sevdim, hatta dönüp birkaç kez üst üste dinledim. İlk klip parçaları 'Herşey Bitti', Planeur'ü tanımak için doğru bir seçim bence ve de diğer şarkılar için merak uyandırıcı bir yapıya sahip. Sanki içinde tüm parçalardan birer bölüm varmış gibi. Albümle henüz yeni tanıştığımdan şu şu şarkılar diyemiyorum; ama albümün bana hissettirdiği şey şu ki "bu albüm baştan sona dönüp dönüp dinlenir". Sanki bir parçayı dinlemezsem bir şeyler eksik kalacakmış gibi geliyor şimdilik.

Dedemin İnsanları

2011-11-24T15:33:00.001+02:00

Çağan Irmak sinemasıyla ilgili yorumlarımı ve beğenilerimi 20 Aralık 2009 tarihli "Karanlıktakiler" yazımda yazmıştım; o yüzden tekrar tekrar üzerine konuşmayacağım. Ancak eklemem gerekirse Çağan Irmak; insani duyguları, olayları abartıya kaçmadan, gündelik yaşam içerisindeki halleriyle ekrana yansıtmayı çok iyi başaran yönetmenlerden bir tanesi. Filmlerine kısa ve hızlı bir göz atmanız bile bu durumun farkına varmanızı sağlar. En güçlü yanı ise hikayelerinin temelini gerçeğe dayandırması. Ekrana yansıttığı kurgu, öylesine gerçek ki kendi hayatını izler gibi bakıyorsun perdeye. Karakterlerin savaşı, çekişmesi, üzüntüsü, mutluluğu, aşkı senin oluveriyor bir anda. Ve belki de en önemlisi Çağan Irmak, kamerasını insanın gözüne sokar gibi değil, o gözmüşçesine kullanıyor. O filmdeki de sensin, karanlık sinema salonunda oturup perdeye yansıyan görüntüleri izleyen de.

Çağan Irmak'ın hiçbir zaman sıkı takipçisi olmadım daha önce de yazdığım gibi; ama kariyerinde "Mustafa Hakkında Her Şey" ve "Karanlıktakiler" gibi öyle iki film var ki üzerine sayfa sayfa yazı yazar, saatlerce konuşurum. Bu filmlerin yanına "Dedemin İnsanları"nı eklemekten son derece mutluyum bu aralar. Filmin gösteriminden çıktıktan sonra Twitter'a yazdığım "Bana göre bu senenin en iyi filmi" sözümü defalarca tekrarlayabilirim. Oyuncu kadrosundan hikayesine, müziklerinden mekanlarına her şeyiyle dört dörtlük, su gibi akan, insanı duygudan duyguya sürükleyen ve özleten bir film olmuş "Dedemin İnsanları".

Eğer 1923 mübadelesini, 1960 İhtilali'ni ve 12 Eylül darbesini yaşayan bir ailenin torunu ve çocuğu olarak dünyaya geldiyseniz ve onların anlattığı o dönemlere ait anılarla yetiştirildiyseniz, aidiyet duygusunun insana nasıl huzur verdiğini, aynı şekilde özlemin, beklemenin gerçek tanımlarını biliyorsanız "Dedemin İnsanları" sizin filminizdir. "Dedemin İnsanları" tam da bu noktada dedemin annesinin hikayesidir benim için. Mübadele nedeniyle evini, her şeyini bırakarak kocasıyla beraber Türkiye'ye gelen Hatice Hanım'dır benim için. Hayatımda hiçbir zaman yeri dolmayan, anlattığı hikayeleri, benim her şeyim ninemin hikayesini izledim o karanlık sinema salonunda. Şimdi hatırlamaya çalışıyorum da bize hiç yaşadığı zorlukları anlatmadı, filmin ardından acaba o yıllarda neler yaşadılar diye düşünüyorum. Çok mu zorluk çektiler? Mehmet Bey'in yaşadıklarını onlar da yaşadı mı? Belki bir gün doğdukları toprakları yeniden görmek istediler mi? Bilmiyorum ve hiçbir zaman da bilemeyeceğim.

Ama "Dedemin İnsanları" bir yandan da günümüzün filmi. Yaşanan siyasi olaylar, ötekileştirme çabaları, bir koltuk sahibi oldu diye kraldan çok kralcı olma durumları ve dahası var bu filmde. İşin bu tarafından bakınca insan ister istemez "değişen hiçbir şey yok" diyor içinden. Yiğit Özşener ile Gökçe Bahadır'ın geceyarısı sokak sahnesine bu açıdan dikkat edin, özellikle de Yiğit Şener'in konuşmasına. (Filmi özel bir ön gösterimde izlediğim için ve henüz vizyona girmediğinden dolayı spoiler vermemeye çalışıyorum elimden geldiği kadarıyla.)

Film süresince güldüm, ağladım, kızdım, mutlu oldum... Yaşanabilecek ne kadar duygu varsa o iki saat içerisinde bir bir sıralarını savdılar. Kaybetmeyi, özlemeyi, sevmeyi, sevdiğini beklemeyi tekrar tekrar yaşadım. O kalabalığın içinde yalnız kalmak istememenin insana neler yaptırabileceğine bir kez daha şahit oldum. Tüm bunlar için Çağan Irmak'a ne kadar teşekkür etsem azdır.

Neyse @ Babylon

2011-11-22T12:36:00.001+02:00

Yıl sonuna doğru Türk Rock müzik dünyasından hem yepyeni hem de pek güzel albüm haberleri birbiri ardına gelmeye başladı. Yıl sonu değerlendirmesi yaparken bu yılın en iyi yerli albümleri ve şarkılarında bir hayli zorlanacağımı şimdiden söylemem gerek. Zira en iyi yeni grup ve sanatçı dallarındaki adaylarımın hiçbirini elemek istemiyorum, bu gidişle eleyemeyeceğim de zaten. Sene sonuna doğru albümü gelen isimlerden biri de NEYSE oldu. Öyle bir geldiler ki, daha onlara "hoşgeldiniz" diyemeden albümleri en çok dinlediklerim arasında hemencecik yer edindi. Geç olacak biraz; ama bu yazı vesilesiyle bir hoşgeldiniz diyeyim Selim Kırılmaz, Deniz Ünlü ve Melih Balta'dan oluşan NEYSE grubuna; hatta işi daha da ileri götürüp "Siz, bu zamana kadar nerelerdeydiniz" bile derim.

Yeni Aktüel'in biricik yazarı Sebla Koçan, blogunda Neyse ile ilgili o kadar güzel bir yazı yazdı ki grubun müziği hakkında bu yazının üzerine eklenecek ne vardır diye düşünmekteyim. Bu arada Sebla'nın yazısını okumayı ihmal etmeyin, buyrun yazıya gitmek için tıklayın. Sebla'nın da yazısında "...Sonra 9 şarkı birden geldi. Ama çok kısa geldi. Çaldıkça, daha anlatsın diye gözünün içine baktığınız büyük teyzeniz gibi oldu şarkılar. O anlattıkça gözler açıldı, nefesler sıklaştı. Çaldıkça öyle geldi bana, hemen bitmesin istedim, bitmesin, dönsün dönsün dönsün bitmesin." cümleleriyle belirttiği gibi ben de Neyse'nin albümünü dinlerken hiç bitmesin, sürekli dönsün istedim. Son dönemde dinlediğim güzel müziklerin yanına bir yenisini daha eklemenin de mutluluğunu yaşadım bir yandan.

Dün akşam da albümünü döndürüp döndürüp dinlediğim Neyse'nin ilk konseri vesilesiyle Babylon'daki yerimi aldım. Kafamda soru işaretlerim yok değildi. "Acaba nasıl olacak?", "Albümdeki sound, sahneye yansıyacak mı?" gelgitleri yaşarken (sevdiğim bir grubun/sanatçının konser öncesi stresine resmen dahil oluyorum, hayır bana ne oluyor anlamıyorum... o da ayrı mesele) Neyse üyeleri sahnedeki yerlerini aldılar ve son zamanlardaki en sıkı konserlerden birini de izlemiş oldum.

Neyse, sahnede şarkılarını çaldıkça kafamdaki sorular da yerle bir oldu haliyle. Albümde duyduklarımdan daha da iyisi sahneden kulağıma geliyordu zira. Her şarkı bitiminde istisnasız konseri beraber izlediğim arkadaşlarımla birbirimize bakıp bakıp "çok iyiler" demekten kendimizi de alamadık. Ancak asıl kopuş cover'larda oldu. Biz o andan itibaren sahnedeki üçlüye ne diyeceğimizi şaşırdık. Albüm işine girişine kadar cover grubu olarak sahne alan üçlü, öyle cover'lar seçmişti ki lansman konserleri için şahsen sahne önündeki o coşkulu kalabalık gibi hoplayıp zıplamamak için zor tuttum kendimi. Daha önce birçok grupta/sanatçıdan dinlediğim 'Kara Toprak'ın Neyse yorumunu fazlasıyla beğendim. Benim için gecenin sürprizi Barış Manço'nun 'İşte Hendek İşte Deve' ve Türk Müziği'nin en güzel parçalarından biri olan 'Ada Sahillerinde Bekliyorum'dur. Denk gelirseniz mutlaka bu iki şarkının Neyse yorumlarını dinleyin.

30. İstanbul Kitap Fuarı

2011-11-13T17:25:00.001+02:00

Bu haftasonunun en önemli etkinliği kuşkusuz ki 30. İstanbul Kitap Fuarı oldu. "Bir kitapçıda kapalı kalsam hiç sıkılmam, hatta orada yaşarım" düşüncesindeki benim için TÜYAP'ı ziyaret etmek haliyle kaçınılmazdı. Bugünü de haliyle TÜYAP ziyaretine ayırdım ve Kitap Fuarı'na iştirak eden yayınevlerinin stantlarını tek tek gezdim. Buyrun notlara...

Geçtiğimiz yıl "Kitap Fuarı alanı diğer yıllara göre çok hızlı bir şekilde bitiyor gibi geldi. Tüm standları tek tek incelememe rağmen fuar alanının sonuna çok çabuk ulaştım." demiştim, bu yılki ziyaretimde de aynı hisse kapıldım. Hatta eksik bir yer bıraktım diyerek sil baştan gezdim stantları.

Bir yazarın imza günü var diye, bir de o yazar "medyatik" bir isimse kitabının yer aldığı yayınevinin önü bir hayli kalabalık oluyor; ama aynen şu şekilde diyaloglar yaşanıyor: "Ver oradan ...... kitabını." Yazık valla, keşke o kitabı okusanız da sonrasında anlayarak imzalatmaya gitseniz.

Geçtiğimiz yıl İslamiyet ve Ermeni meselesine ilişkin kitaplar fazlalığıyla göze çarparken bu yıl Ergenekon üzerine yazılan kitaplar çoğunluktaydı.

Bu yıl da Can Yayınları, en çok vakit ayırdığım yer oldu. Paul Auster serimi tamamlamaya az kaldı.

Can Yayınları'nın ardından stantlarındaki kitapları incelemekten kendimi alamadığım yayınevleri ise Pegasus, Domingo ve April oldu. Fuara gidecekseniz mutlaka ama mutlaka stantlarına uğrayın.

Steve Jobs'ın biyografisi en çok ilgi çeken kitaplardan biri.

Stant dizaynıyla en ilgi çeken yayınevi ise Dex Yayınları bence. Geçtiğimiz aylarda bu yayınevini tanıtan bir yazı yazmıştım, gençlere yönelik kitapları ve ilgi çekici serileriyle dikkatinizi çekebilir.

Sahaflar bölümünü sakın es geçmeyin. Bambaşka bir tarihe yolculuk yapıyorsunuz zira. Ses mecmuaları, eski kitaplar derken ayrı bir zaman dilimine gidiveriyorsunuz kısa süreliğine.

Geçtiğimiz yıl olduğu gibi bu yıl da test kitaplarının olduğu salondan kaçındım. Kabus gibi! Zamanında o kitapları tek tek hatmederdik, testleri saniyelerle çözmeye çalışırdık. Yeniden o günlere dönmek istemedim açıkçası.

Bitmesini İstemediğim Konser: Multitap @ Bronx

2011-11-13T16:56:00.001+02:00

Bazı konserler hiç bitmesin isteriz. Sahnedeki sanatçı/grup hiç inmesin hep söylesin o sevdiğimiz şarkılarını. 11 Kasım Cuma gecesi de benim için öyleydi. Multitap konseri hiç bitmesin hep devam etsin istedim. Neyse ki grubun upuzun playlist'i de bu isteğimi gerçekleştirdi. İkinci albüm "Özel Birisin" ile başlayıp ilk albüm "Takım Oyunu"nun en sevdiklerimizle devam ettiler, yetmedi "Vay Arkadaş"ın filmi unutturan şarkısı 'Full Depo'dan dem vurdular, o çok sevdiğimiz cover'ları 'Wonderwall', 'Paris' ile dans ettirip 'Ben Anlarım' ile geceyi sonlandırdılar.

Saatler 00:00'a yaklaşırken Bronx sahnesine çıkan Multitap, yine yeni yeniden güzel müzikleri ile dışarıdaki soğuk havayı ve gündelik hayatlarımızdaki sorunları iki saatliğine unutturmayı başardı. "Özel Birisin" albümlerinin açılış şarkısı 'Kızın Annesi' aynı zamanda konserin de açılışı oldu. Ardından da yukarıda da yazdığım gibi ilk albümleri "Takım Oyunu"nun sevilen şarkılarından girip yeni albüm şarkılarından çıktılar. "Özel Birisin"in şarkıları da kısa sürede ezberlenmiş, bu da gözümden kaçmadı değil. 'Ben Anlarım', galiba Multitap'ın kariyerindeki yeni sayfayı çoktan açtı. Çok kısa sürede ezberlendi ve gruba yepyeni dinleyiciler de kazandırmakta. Vakit kaybetmeden hala dinlemediyseniz "Özel Birisin"e bir kulak verin bence. Sonrasında da ilk denk geldiğiniz Multitap konserini izlemeye gidin. Zira eğlence garanti, dans etmek garanti, iyi müzik zaten söylemeye bile gerek ama o da garanti. Pozitiflikleri, samimiyetleri sahnede kaldıkları her saniye size de geçiyor. Hayatın koşturmacasına kısa bir ara vermek için kaçırılmaz bir fırsat Multitap ve şarkıları.

GECENİN EN ÖNEMLİ ANI

Tabii bu konserin yeni albümün lansman konserinin ardından ilk konser olmasının yanı sıra en önemli özelliği Taçkın'ın doğumgününe denk gelmesi oldu. 12 Kasım'a girilen dakikalar içerisinde Bronx dinleyicileriyle birlikte Taçkın'ın da doğumgünü kutlandı.

Burada ayrı bir paragrafa ihtiyacım var. TAÇKIN İYİ Kİ DOĞDUN! İYİ Kİ VARSIN! Daha önceki yazılarımdan birinde de yazmıştım, her şey bir yana, arkadaşlığın bir yana. Ama hala o müzik arşivinde gözüm var, haberin olsun.;)

Şahane Hatalar

2011-11-09T17:30:00.000+02:00

Birisi çıkıp da size "ya diğer yolu seçseydin ne olurdu, nasıl bir hayatın olurdu görmek ister misin?" diye sorsa kafamızın içinde dönen "keşke"lerin baskısıyla "evet" demez miyiz? Ben derim hiç tereddüt etmeden. Bazen attığım adımın tam tersi yönünde gitseydim ne olurdu diye merak etmekten, ara ara "keşke" demekten kendimi alamıyorum. Belki o yüzden "Şahane Hatalar"ın tanıtımını okur okumaz en yakındaki kitapçıya koştum. Kitabı aldığım günden beri de "acaba onu değil de bunu seçseydim ne olurdu" diyerek döndürüp döndürüp okuyorum. "Şahane Hatalar", öyle bir seferde tüketilebilecek bir kitap değil. Yıllar sonra bile dönüp maceradan maceraya atılabileceğiniz bir kitap.

"Kendi maceranı kendin yarat!" mottosuyla yola çıkan Heather McElhatton, okuyucusuna tek bir başlangıç sunuyor ve seçimlerle birbirinden farklı noktalara giden hayatlar yaşatıyor. Üniversiteye gitmek mi, yoksa seyahata çıkmak mı? Hayatınızın şekillenmesine yol açacak ilk tercihiniz, kaderinizin izleyeceği yolu belirleyen ilk adımınız... Ardından atılan her adımın sonunda hangi yöne gideceğinizi seçerek ilerliyorsunuz. Bu tercihler boyunca başıma neler gelmedi. Kah çok zengin oldum; ama çok genç yaşta öldüm. Kah uzun yıllar yaşadım; ama İzlanda'da tek başıma yaşamak zorunda kaldım. Kaldı ki maceralarım hala devam ediyor. Her seferinde farklı bir yanımı da keşfetmiyor değilim.

"Şahane Hatalar"ın başrolü de sizsiniz, yan karakterleri de. Çünkü onların var olması sizin elinizde. Tıpkı hayatınıza aldığınız ve gitmesine izin verdiğiniz insanlar gibi. Kitabı okurken, maceradan maceraya merakla atlarken, yolun sonunda hangi tarafa gideceğime karar verirken yaşamakta olduğum hayattaki seçimlerim de tek tek aklıma gelmedi, gelmiyor değil. Anlayacağınız "Şahane Hatalar" biraz da kendimizle yüzleşme kitabı.

Bazı Yeniler, Bazı Eskiler

2011-11-09T16:49:00.000+02:00

Şu aralar şarkı ve klipler önümden, kulağımdan hızla geçip giderken aralarından bazıları yıllara meydan okumaya devam ederken bazıları da yerlerini sabitleştirme çalışmalarında. Günlük koşturmacada ufak bir mola verip son dönemde neler dinlediğime, izlediğime bir göz atıyım dedim ve karşıma hem yeni, hem de eski şarkı ve klipler çıktı. Son günlerde yayınlanan kliplerden de beğendiklerimi ekleyerek buyrun aşağıdaki listeye...

Demir Demirkan - 'Kahpe'

Eskimeyen ve eskimeyecek şarkıların başında geliyor. Uzun zamandır dinlemiyordum, 'Zaferlerim'e o kadar yoğunlaşmışım ki 'Kahpe'nin bir köşede sessizce sırasını beklediğini fark edememişim. Bana göre Türk rock müziği içerisinde yazılmış en güzel şarkılardan biri. Daha introsuyla insanı kendine çekiyor. 30 Ekim'de Van İçin Rock'ta canlı canlı duymasaydım, hala köşesinde bekliyor olabilirdi. Artık bir Demir Demirkan konserinin zamanı gelmiş.

Multitap - 'Ci'

"Özel Birisin"in kesinlikle ama kesinlikle çok kısa sürede favori olacak şarkılarından biri. Ali'nin vokaline diyecek tek kelime yok. Canlı canlı halini de dinlemiş biri olarak söyleyebilirim ki Multitap yine turnayı gözünden vuruyor. Albümü baştan sona dinleyip yeniden 'Ci'ye dönüyorum bu aralar.

Foma - 'Bazen'

Sonunda Foma kendisine yakışan bir kliple karşımıza çıktı. (Geç olsun, güç olmasın!) Grubu, ilk izlediğimden bu yana onlar için en güzelinin bir performans klibi olduğunu düşünüyordum; 'Bazen'i izler izlemez ne derece doğru düşündüğümü de kendi kendime ispatlamış oldum. Bana göre Türk rock'ının en iyi erkek vokallerinden biri olan Evren Uysal'ın frontman'liğinin ve grubun konserlerdeki halinin en doğal ve doğru şekilde ekrana aktarımı konusunda yönetmen Cem Gül'ü takdir etmek gerekiyor. Van İçin Rock konserlerinde de en başarılı performanslardan birine imza atan Foma'yı önümüzdeki günlerde daha sık görmek dileğiyle.

Duran Duran - Girl Panic!

Hiçbir zaman bir Duran Duran fan'i olmadım; ama geçen akşam Jonas Akerlund yönetmenliğindeki 'Girl Panic!'i hayran hayran izledim. Dahi yönetmenlerden Akerlund, bu sefer kamera karşısına 90'ların top modelleri Cindy Crawford, Naomi Campbell, Eva Herzigova, Helena Christensen ile Yasmin Le Bon'u geçiriyor. 9 dakikalık videoda top modelleri Duran Duran üyeleri olarak izliyoruz. George Michael'ın bol modelli kliplerini anımsatmadı değil bana.

Justice - "Audio, Video, Disco"

Elektronik müziği çok sıkı sıkıya takip etmediğimi bilen bilir; bildiğim birkaç isim vardır zaman zaman onlar neler yapmış diye bakarım. Bu isimlerden bir tanesi de Justice. Fransız ikili, ikinci albümleriyle şu aralar playlist'imin demirbaşı konumundalar. Albümlerini "70'ler arena rock'ına kancayı takan Italo-disco sound'unu harmanlayan ve hair-metal gitarlar çalan" bir albüm olarak tanımlayan Justice, her türlü ilgiyi hak ediyor.

Yasemin Sannino - 'Birdenbire'

Hayatımın filmi "Cahil Periler"in kendisi kadar güzel ve özel şarkısı 'Birdenbire'. Yasemin Sannino'nun sesini ilk kez "Cahil Periler" sayesinde keşfetmiştim. O gün bugündür, şarkı aklımdan hiç çıkmadı. Filmi nasıl ara ara açıp izliyorsam, 'Birdenbire' de başucu şarkılarımdan biridir.

Selah Sue - 'Raggamuffin'

Son aylarda bıkmadan dinlediğim isimlerden biri Selah Sue. Zaz çılgınlığı yaşanırken sakin sessiz bir şekilde ortaya çıktı; ama keşfedilmesi çok da uzun sürmedi. 'Raggamuffin' kendisini tanıdığım ve sevdiğim şarkısı. Albümü de gün içerisindeki koşturmacanızın soundtrack'i olacak şekilde.

Van İçin Rock

2011-10-31T13:59:00.001+02:00

Her şey Güneş Duru'nun 23 Ekim Van depreminin ardından "van'a yardım için büyük bir konser düzenlesek?" tweet'iyle başladı. Bu tweet'i gören tüm organizatörler, müzisyenler, pr'cılar işin bir ucundan tutarak neyi nasıl yaparızın peşine canla başla düştü ve dün önceleri bir "hayal" olarak görülen Van İçin Rock organizasyonu dört dörtlük bir işleyişle gerçekleşti. 14 saat gibi kısa bir sürede organize olunan bu çapta başka bir etkinlik var mıdır bilinmez dünya üzerinde?

Şebnem Ferah'tan Duman'a, Multitap'ten Mabel Matiz'e, Can Bonomo'dan Moğollar'a, Hayko Cepkin'den Foma'ya, Yüksek Sadakat'tan Ogün Sanlısoy'a, Ete Kurttekin'den Mor ve Ötesi'ne, Gripin'den Pamela'ya, Aslı'dan Marsis'e, Emre Aydın'dan Malt'a rock müzik şemsiyesi altında bir araya gelen 40 grup/sanatçı şarkılarını Van için söyledi dün Küçükçiftlik Park'ta. Pazar günü, bu soğukta kim açıkhavada konser verir demediler, ben niye ondan önce çıkıyorum da demediler. Hangi amaç için o sahnede olduklarının son derece farkındaydılar ve gerek sözleriyle, gerekse de şarkılarıyla mesajlarını hem Küçükçiftlik Park'taki binlere, hem de Dream TV ve DreamTürk başındaki on binlere ulaştırdılar.

Başta Güneş Duru ve Nadir Duman olmak üzere tüm organizasyon ekibine ne kadar teşekkür etsek azdır. Bir haftadır hayatlarını bir kenara bırakıp bu etkinlik için gecelerini gündüzlerini katarak çalışan ekibin gözlerindeki mutluluğu görmek de ayrı bir güzellikti kendi adıma. İlk saniyesinden son saniyesine kadar bizim gördüğümüz kadarıyla hiçbir aksilik çıkmadan ilerleyen bu organizasyon için ve her şeyden önemlisi orada bir araya gelme amaçları için onlara tekrar tekrar teşekkürler. Hala bu ülkede inanabileceğimiz bir şeylerin olduğunu gösterdiler, hala bu ülkede yaşamak için bir umudumuz olduğunu kanıtladılar. Ve en önemli teşekkürü de kapı açılış saatinden önce uzun kuyruklar oluşturan ve Küçükçiftlik Park'ı dolduran binlerce müziksevere etmek gerekir. Gerek konser için biletleri üç günde tüketmeleri, gerekse de alana gelirken yanlarında getirdikleri yardım malzemeleriyle bu organizasyonun en önemli üyeleri onlardı çünkü. 30 Ekim'i yüzümüzde buruk bir tebessüm ve gururla hatırlayacaksak eğer bu, o binlerce kişinin sayesinde oldu.

Bu arada 2868'e ROCK yazarak Pazar gününe kadar Van İçin Rock kampanyasına destek olabilirsiniz!

KISA KISA

* Bir yılı aşkın süredir Mehmet Turgut'la 46 Dergisi için çalışıyorum, Pazar günü fark ettim ki benim bir fotoğrafım yokmuş. Hemen portre kampanyasına katıldım ve benim de artık bir Mehmet Turgut imzalı fotoğrafım var.:)

* Foma'dan yeni albüm haberini aldım, mutluyum, huzurluyum. Merakla bekliyorum.

* Yüksek Sadakat'in 4 Kasım'daki konserini kaçırmayın, benden söylemesi.

* Demir Demirkan'ı izlemeyi, dinlemeyi kendi adıma özlemişim. 'Zaferlerim' ve 'Kahpe' ne kadar güzel şarkılardır, değil mi? Dayanamadım, sabahtan beri dinliyorum.

* Gecenin finali Şebnem Ferah ile yapıldı. 'Can Kırıkları' yazılmış en güzel Türkçe rock şarkılarının başında geliyor bence.

Multitap - "Özel Birisin"

2011-10-27T11:32:00.000+03:00

Söz yazma ya da şarkı söyleme gibi bir yeteneğim olsa, kendi albümüm çıktı diye bile bu kadar sevinmezdim herhalde. Düşünüyorum da zor bela kurula mezuniyet filmimi kabul ettirdiğimde bile bu kadar sevinmedim. Multitap'in ikinci albümü "Özel Birisin"i elime aldığım anda duyduğum mutluluğun tarifi için hala kelimeler, tanımlar düşünüyorum. Gerçekten de bana ait bir şey olsa herhalde ancak bu kadar sevinirim, mutlu olurum. Belki de o şarkıların "Özel Birisin" çatısı altında bir araya gelme sürecine az buçuk tanıklık ettiğimden böyledir, bilmiyorum.

Şarkıların birçoğunu son halini almadan çok kısa bir süre önce stüdyoda dinleme fırsatı da yakalamıştım. O kadar çok merak ediyordum ki neler yaptıklarını, her sorduğumda aldığım yanıt "İnanamayacaksın" oluyordu. Haliyle bu merak içinde bırakan yanıt kafamda dönerken stüdyolarına davet edildiğimde resmen koşa koşa gittim, neler oluyor diye ilk elden tanıklık etmeye. İlk dinlediğimde daha vardı bir kenara yazdığım şarkılar. Hadi itiraf ediyim, o gün dinlettikleri şarkıların hepsini ama hepsini çok beğenmiştim. Evet, bir değişim vardı. Daha olgun bir Multitap vardı dinlediğim şarkılarda. Ne yapmak istediğini çok net bilen, sözlerini ve müziklerini bu yönde kullanan bir Multitap'ti. İleriye doğru attıkları adımda heyecanlıydılar ve merak ediyorlardı ilk dinlemedeki tepkileri. Stüdyodaki ziyaretimi hatırlıyorum da son saniyeye kadar sessizce oturup şarkıları dinleyip, bir yandan da onlara bakıyordum heyecanları yüzlerinden okunuyordu, tabii onlar da merak içerisindeydi. O gün neler söylediğimi kelimesi kelimesine hatırlamıyorum; ama o stüdyodan çıkarken mutluydum; çünkü az evvel dinlediğim şarkılar gerçekten dinlenmeye değer, yeteneklerini ve yapabilecekleri şeylerin kapasitesini tartışmayacağım dört müzisyenin ve her şeyden önemlisi çok sevdiğim dört arkadaşın emekleri takdiri hak ediyordu. O gün hemen yarın albüm çıksa da bu şarkıları herkes dinlese diyordum. Kendi çapımda favorilerim de oluşmadı değildi daha ilk dinlemede. Merakla canlı canlı sahnede nasıl duyulacak o şarkılar diye geçiriyordum aklımdan. Bu bekleyişimiz önce 'Ben Anlarım' şarkılarının yayınlanışıyla daha da heyecanlı bir hal aldı ve dün akşam da Ghetto sahnesinde sonlandı. "Özel Birisin"in 11 şarkısı yani Multitap'in beklenen 11 yeni şarkısı ilk kez canlı canlı söylendi!

Yukarıdaki fotoğrafta da görüleceği üzere Multitap beyleri geceye özenle hazırlanmışlardı. Kravatlı, ceketli halleri pek hoş olmuştu doğrusu. Şarkılarını albümdeki şarkı listesine göre çaldılar. Yani açılış tıpkı albümde olduğu gibi benim de favorilerimden olan ve çok kısa bir sürede sevileceğini düşündüğüm 'Kızın Annesi' ile yapıldı. Hemen ardından ise albümün çıkış şarkısı ve önümüzdeki günlerde klibini de televizyonlarda izleyebileceğimiz 'Ben Anlarım' geldi. Üçüncü şarkı ise yine konserlerde hem hep bir ağızdan söyleyip hem de dans edeceğimiz 'Öpüşelim Barışalım' oldu. Dün gece daha dinlerken şarkının sözlerini öğrendiğim 'Öpüşelim Barışalım'ın ardından ise "sonunda birisi de çıkıp gerçekten mutlu bir şarkı yaptı" dediğim 'Mutluyum', sonrasında ise Multitap'in sözleriyle anlatayım "Zaman zaman durgun ya da düşünceli olabilir; fakat bu her zaman kötü bir anlama gelmez" diyen 'Sadece Yorgunum' geldi. Konserin altıncı şarkısı slow şarkılarla arası iyi olmayan bana bile kendini sevdiren 'Kalbini Bana Ver' oldu, ki Selim şarkıyı "Vampir bir adamın kadın kurbanına söylediği şarkı" olarak tanımlıyor ve şarkıyı bu gözle dinlememizi istiyor. Ve ve ve sırada 'Full Depo' Ali'nin vokale geçtiği ve Selim'le beraber seslendirdiği 'Masumiyet' var! İyi ve kötünün ele alındığı ve Ali'nin vokaliyle taçlandırılan 'Masumiyet'in hemen ardından ise '60'lar' ile ufak bir 60'lar gezisine çıktık. Gezimizin sonu döndü dolaştı yine Ali'ye geldi ve bu sefer western bir hikayeye doğru yol aldık 'Ci' ile. 'Ci' için şunu söyleyebilirim, yeni 'Full Depo' budur. Konserlerde 'Ci' gelsin diye bekleyeceğiz, benden söylemesi. Gecenin ve dolayısıyla albümün onuncu şarkısı 'Aslında Kimse Sevmiyor' oldu. 'Aslında Kimse Sevmiyor' için şunu söyleyebilirim, Multitap'in "Özel Birisin"deki sound'unu en güzel taşıyan, özetleyen şarkısı olabilir. (Birkaç kez daha albümü dinleyeyim, net kararımı vereceğim.:)) Albümün kapanışı "gerçek dostluğun, arkadaşlığın ne kadar özel bir ödül olduğunu anlatan ve Multitap üyelerinin arkadaş grubundan ilham alarak yaptığı 'Bu Kadarız' ile yapılıyor. Bu özel şarkı ile ilgili ne konuşsam azdır, illa bir şey eksik kalır. Albüm bitti; ama konser bitti mi? Tabii ki de hayır! Multitap'i tanıdığımız ilk şarkı 'Battaniyem' ve yıllar sonra dönüp baktığımızda bir Multitap klasiği olarak adlandıracağımız 'Çıbık' çalınmazsa olur mu? Tabii ki de olmaz. O zaman en koro halinde söyleneninden geliyor, 'Battaniyem' ve 'Çıbık'. Gecenin finali ise ikinci kez çalınan 'Ben Anlarım' ile ve bu defa Ghetto'yu dolduran Multitapseverlerin vokaliyle yapıldı.

Her Multitap konserinin ardından yazmaktan sıkılmadığım şeyleri bir kez daha tekrarlıyorum, Multitap mutlaka ama mutlaka sahnede izlenmesi gereken bir grup. Müthiş ve samimi bir enerjileri var. Onlar heyecanlıysa siz de heyecanlanıyorsunuz, onlar mutluysa siz de mutlu oluyorsunuz. Multitap'te belki de en çok sevdiğim şey hayatı pozitif çerçeveden ele alışları ve bunu da kendi hayatları, müzikleri içerisinde çok güzel yapmaları. "Özel Birisin" albümünü dinlerken mutlu olacaksınız. Her şeyi kapatın ve bu şarkıları dinleyin, 11 şarkılık bir süre için kendinize izin verin de günün akışını yavaşlatın ve mutlu olun. Sözler şöyle, müzik böyle, şunu değiştirmişler, yerine bunu getirmişler yazmaya gerek yok; çünkü Multitap günümüzde çok nadir bulunan bir şeyi şarkılarıyla, müzikleriyle yapıyor: Dinleyicilerini mutlu ediyor! Sırf bunun için bile Multitap dinlenir, sevilir.

Unutmadan hatırlatayım... Multitap, Van İçin Rock organizasyonu kapsamında 30 Ekim Pazar günü Küçükçiftlik Park'ta!

Van İçin Rock

2011-10-25T11:31:00.000+03:00

23 Ekim Pazar günü meydana gelen Van depreminin ardından Redd grubunun öncülüğünde çok kısa bir sürede organize edilen Van İçin Rock konseri, 30 Ekim Pazar günü saat 12:00 itibariyle Maçka Küçükçiftlik Park'ta vuku bulacak. Aralarında Şebnem Ferah, mor ve ötesi, Emre Aydın, Multitap, Gripin, Malt, Moğollar ve Demir Demirkan gibi Türk rock müziğinin eski ve yeni isimlerinin yer aldığı 40'a yakın sanatçı ve grubun sahne alacağı etkinliğin tüm geliri Türk Kızılay'ı vasıtasıyla sadece Van'daki depremzedeler yararına kullanılacak.

Saat 12:00'de ilk grubun sahne alacağı konserleri Dream TV'den de izlemeniz ve yayın esnasında yardımda bulunmanız mümkün olacak. "Ben konsere gelemiyorum; ama yardım da etmek istiyorum" diyenleriniz Pazar günü Dream TV'den gözlerini ayırmasınlar. Organizasyonun biletleri 20 TL olarak açıklandı ve Biletix'ten satın alınabilecek.

Van İçin Rock'ta sahne alması kesinleşen sanatçı ve grupların listesi şöyle: 4x4, Aslı, Aylin Aslım, Aydilge, Ayşe Saran- Murder King, Barlas, Can Bonomo, Cem Köksal, Çilekeş, Demirhan Baylan, Demir Demirkan, Dilemma, Duman, Direc-t, Emre Aydın, Ete Kurttekin, Feridun Düzağaç, Foma, Gece, Gece Yolcuları, Gripin, Haluk Levent, Kurban, Mabel Matiz, Malt, Marsis, Melis Danişmend, Model, Moğollar, Mor ve Ötesi, Multitap, Ogün Sanlısoy, Özge Fışkın, Öztürk, Pamela, Redd, Şebnem Ferah, TNK, Yüksek Sadakat

Van İçin Rock organizasyonuyla ilgili detaylı bilgileri almak için takip edebileceğiniz adresler:

Twitter: http://twitter.com/#!/vanicinrock

İnternet Sitesi: http://www.vanicinrock.org/

Anathema & Hail! & Mr.Big @ Küçükçiftlik Park

2011-10-17T15:19:00.000+03:00

Yağmurlu haftasonumuzun etkinliği Mood Pro tarafından organizasyonu yapılan Anathema, Hail! ve Mr. Big konserleriydi. Maçka Küçükçiftlik Park'ta vuku bulan etkinlikte biz de 46 Dergisi ekibi olarak tam kadro yer aldık ki ayrıntılar ve gruplarla yaptığımız özel röportajlar yeni sayımızda sizleri bekliyor olacak. Tabii Mehmet'in çektiği süper ötesi fotoğrafları söylemiyorum bile.:) Bir de en başından geçtiğimiz hafta sinir stresin bol olduğu günler geçiren Erdem Çapar'a da geçmiş olsun ve de yardımları için teşekkürler demem gerek!

Bu sene Sonisphere İstanbul senin, Dredg benim, Adidas All Originals Party derken sanırım açıkhava etkinliklerimizin finalini geçtiğimiz Cumartesi günü Rock Out ile yapmış olduk. Yağmurun da eksik olmadığı Cumartesi günün ilk konuğu sahne için Anathema, bizim için de Hail! üyeleri oldu. Mike Portnoy, Whitfield Crane, James Lomenzo ve Glen Drover'lı Hail! kadrosu pozitiflikleri ve neşeleriyle çekimimize renk kattı. Grubun gevezelikte sınır tanımayan ve konuşmasına yetişebilmek için insan üstü çaba sarf ettiren menajeri Abba'yı saymıyorum bile.:) Gevezeliği bir yana içten davranışları ve sempatikliğiyle herhalde tüm backstage ekibinin de sevgisini kazanmıştır. Şahsen geçtiğimiz yıllardaki Dream Theater konserinden dolayı Mike Portnoy'dan çekinmiyor değildim; ama bu seferki güleç yüzüyle bir nebze olsun rahatladım. Sahnedeki hallerini söylemeye zaten gerek yok, gören bilmem kaç yıllık grup sanır. İşini sevmek, profesyonel olmak böyle bir şey olsa gerek.

Hail! üyeleriyle çekimi tamamlayıp Anathema'ya kısa bir göz atıyım dedim ve belki de tek sevdiğim Anathema şarkısı olan 'Fragile Dreams'in ilk notalarını duymam bir oldu.Yağmur çok yağdığından daha fazla alanda duramayıp içeri kaçtım. Olduğum yerden duyduğum kadarıyla Anathema, yine sevenlerini memnun eden bir playlist'le sahnedeydi. Grubun seyircisiyle yakaladığı sinerjinin bir benzeri de backstage'lerinde yaşanmadı değil. Fotoğraf çekiminin ardından Vincent ve genelde röportajlardan kaçtığı söylenen John'u alarak hemen kayıt cihazının karşısına oturttum. Çocukluk anılarından girdiler, konserden çıktılar. Soru sormama bile gerek kalmadı neredeyse. Zaten kendileri de diyor; "Liverpool'da insanlar konuşmayı sevmez; ama biz aksine konuşmayı seviyoruz."

Anathema röportajını da bitirdikten sonra sıra geldi Hail! röportajına! Yağmur şiddetini arttırdığından şemsiyemle kulis alanında arz-ı endam ederken kulisten çıkan Glen Drover ile "Şemsiyeni benimle paylaşır mısın?" diyerek muhabbete başladık. İstanbul'da geçirdikleri günlerin ne derece keyifli olduğundan başladık, yağmuru sevmediğimizden ama bu geceki konserin yağmura rağmen kendileri açısından çok güzel geçtiğinden çıktık. Şemsiye ekibine ilerleyen dakikalarda Vincent ve Jamie de dahil olunca ortaya müziği bol bir muhabbet çıktı. Muhabbetin devamını daha da üşemeyelim diyerek Anathema kulisine taşıdıktan sonra diğer Hail! üyeleri de sohbete dahil oldular. Neyse ki ben de bu esnada Abba'yı yakalayıp "Nerde benim röportajım" diyerek James Lomenzo'yu kayıt cihazımın karşısına oturttum.

Röportajın ardından Anathema ve Hail! üyelerine "Ben biraz konser izleyeyim artık" diyerek veda ettikten sonra ve 'Green-Tinted Sixties Mind'ı kaçırarak Mr.Big konserine dahil oldum. Tabii yağmuru da fazlasıyla yedim; değer miydi? Eric Martin, Pat Torpey, Billy Sheehan ve Paul Gilbert'ı izlemek için değerdi. Özellikle Paul Gilbert ve Billy Sheehan soloları yağmuru, soğuğu unutturdu.

KISA KISA

* Soğuktu, yağmur yağıyordu; ama kendi açımdan çok güzel bir gün geçirdim.

* Rihanna'nın 'Umbrella'sına Glen Drover, Vincent & Jamie Cavanaghlı klip çekebilirdim.:)

* Erdem'e (Çapar) tekrar teşekkürler...

* Mood Pro kulis ekibine de teşekkür etmezsem olmaz!

* Metehan Mert Çakır & Seyda Babaoğlu Çakır'a yardımlarından ötürü ne kadar teşekkür etsem az kalır.

* Konseri beraber izlediğim şahane gruba da ayrıca teşekkürler. İyi ki varsınız!!!

* O kadar konuşmamıza rağmen Sinem'i göremedim.:(

* Yine fotoğraf çekilmedim hiç kimseyle.:)))

Mercan Dede & Ceza & Hüsnü Şenlendirici @ Borusan Müzik Evi

2011-10-15T13:02:00.000+03:00

Basın bülteni geldiğinde daha merak ettim; bir yanda Mercan Dede, bir yanda Ceza ve diğer taraftan Hüsnü Şenlendirici. Borusan Müzik Evi'nde dün akşam canlı canlı neler olduğunu izlemeseydim, çok ciddiyim sürekli bir merak içerisinde kalabilirdim. Cuma akşamı için gerçi başka planlarım vardı; bir saatliğine uğrar, devam ederim diyordum; ama ne mümkün. Sahnede gördüğüm şeye öylesine odaklanmıştım ki bütün planlar yattı.

Borusan Müzik Evi'ne adım atar atmaz Mercan Dede'nin müziğine teslim olmamak imkansızdı. Hemen ikinci kattaki performans alanına gidip sahneyi rahat bir şekilde görebileceğim bir yere geçtim. İçeride iğne atsan düşmeyecek bir kalabalık vardı ve herkes pür dikkat Mercan Dede'yi ve grup arkadaşlarını dinliyordu. Mercan Dede'nin ruhu dinlendiren, insanı olduğu noktadan uzaklaştırıp huşu içinde gezdiren müziği öylesine içinize işliyor ki zaten başka hiçbir şey aklınıza gelmez oluyor. Bir de bu sadeliğin üzerine Semazen gösterisini eklerseniz, muhteşem ve göz kamaştırıcı bir performansa tanıklık etmiş olursunuz. Semazen gösterisinin ardından ise henüz 10-11 yaşlarında olan ancak perküsyonda ustalaşan Mert Elmas'ın mini şovunu izlemek de son derece keyifliydi.

Ve tabii gösterinin en merak edileni Ceza...5 parçalık mini performansında Borusan Müzik Evi'ni dolduranları daha ilk saniyelerde etkisi altına aldı. İzleyiciler arasında ilk kez Ceza şarkılarıyla karşı karşıya olanlar vardı ve pür dikkat sözleri dinlemeye çalıştılar. Duydukları sözler ve müzik karşısında öylesine keyifliydiler ki bir ara onları izlemekten kendimi alamadım.

Ceza'nın ardından ise Hüsnü Şenlendirici ve ekibi sahne aldı. Mercan Dede ile bir parçalık performanslarının ardından sahneyi devran Hüsnü Şenlendirici, o saniye itibariyle kendisiyle ilgili tüm önyargılarımı da yıktı. Yıllarca farklı farklı sahnelerde ortak çalışmalarıyla izlediğim Şenlendirici ve ekibini ilk kez 'kendi müziklerini' icra ederken izledim. Şu kadarını söyleyebilirim ki Hüsnü Şenlendirici gerek parçalar arasındaki ufak konuşmaları ki yer yer stand-up'a kaçmıyor değil, gerek kendisine olan güveniyle bir kez daha takdirimi kazandı. Klarnetiyle yaydığı müziğe hiçbir şey diyemem; zira muhteşemdi. Oğluyla beraber sergilediği performans ise görülmesi gereken bir performans.

KISA KISA

* Konsere gitmeden önce Baykuş'a uğradım. İyi ki de gitmişim. İpek ve Gökçe'yi gördüm! Özlemişim oturup muhabbet etmeyi, gerçi çok kısa kaldım yanlarında; ama olsun bu kadarı bile yetti. Şimdilik.:)

* Kulaklıklarımı kaybettim:( Her yıl en az bir kulaklığı feda ederim; ama bu sefer bozulmadı, bir yeri zarar görmedi, bildiğiniz kaybettim.

* Dünkü ikinci konserim İlhan Erşahin Love Trio olacaktı; ama yine gidemedim.

* Dün bir kez daha anladım ki ruhumuzda arabesk var, hiç inkar etmeyelim.

Dilemma @ Hayal Kahvesi Beyoğlu

2011-10-13T17:37:00.000+03:00

Geçtiğimiz aylarda Facebook News Feed'ime düşen "Dilemma Geri Dönüyor" haberi benim için en güzel haberlerden biri olmuştu. Yenilenen kadro ve yepyeni şarkılar için beklemeye geçmek de haliyle sabırsız bir etkinlikti. Ancak yeni şarkılardan önce yeni kadroyu canlı canlı bir görmek vardı sahne üzerinde. Neyse ki Levent Candaş, Göktuğ Şenkal ve Nedim Ruacan bu güzel haberin ardından arayı fazla açmadılar ve dün akşam Hayal Kahvesi Beyoğlu'nda sahne aldılar. Gecenin bonusu da yeni Dilemma şarkısı dinlemek oldu. Sözlerini Kutlu Özmakinacı'nın yazdığı şarkıyı albüm çıkınca bol bol dinleyeceksiniz, zira kendileri pek bir güzel olmuş.

Tarkan konserini yazarken Alp Ersönmez, Can Şengün ve Volkan Öktem'den bahsederken "Bu birbirinden yetenekli üç über müzisyeni aynı sahnede izlemek için bile Tarkan konserine gidilir!" demiştim ya bu cümlenin 'Tarkansız' halinin aynısını Dilemma için kuruyorum izninizle. Basta Levent Candaş, gitarda Göktuğ Şenkal ve davulda Nedim Ruacan'ın olduğu bir grubu izlemek için konsere gidilir! Ne söyledikleri önemli değil, onlar sadece kendileriyle özdeşleşen enstrümanlarını çalsınlar yeter. Havaya yaydıkları notalar zaten kendilerini anlatıyor ve onlar da bu işi emin olun ki çok çok iyi biliyorlar. Tabii bir de işin frontman'liği var ki Levent Candaş'ı bu konuda alkış yağmuruna tutmam gerek. Konuşmaları arasına serpiştirdiği esprileriyle ve sahnedeki tavrıyla bir sahne adamının nasıl olması gerektiğinin altını koyu kalemlerle tekrar tekrar çizdi dün gece.

Dediğim gibi bazı grupları/isimleri hangi şarkıları çaldıklarını önemsemeden izlersiniz ya konser bitiminde yanınıza biri gelip sorduğunda "Ne çaldı" diye verecek yanıtınız olmaz. İşte Dilemma da böyle. Tamam hem kendi albümlerinden, hem yeni şarkılarından çaldılar yetmedi üzerine bir de cover yaptılar; ama mevzu o söylenen şarkılar değil; o şarkıları kendilerine ne kadar yakıştırdıkları ve o sahnede o şarkıları söylemekten ne kadar keyif aldıklarını karşı tarafa hissettirme kısmında Dilemma'ya tam puan vermek gerekir. Zaten bu birbirinden yetenekli üç müzisyenin sergilediği müziğe laf etmek benim haddime değil! Uzun lafın kısası biz dün gece bir hayli eğlendik, siz de bir dahaki konsere gelin.

Neler İzledim Neler?

2011-10-11T18:33:00.000+03:00

Geçtiğimiz haftalarda izlediğim filmleri tek bir yazıda toplamaya karar verdim; zira hangisini öne çıkartacağıma karar veremedim. Hiçbiri beni ve bana bu filmleri tavsiye edenleri yanıltmadı ve fazlasıyla keyifli saatler yaşamama fırsat tanıdı. Neler mi izledim? Buyrun sıradan başlayalım...

Limitless

Bir hap insanın hayatını nasıl değiştirebilir? Neil Burger yönetmenliğinde Bradley Cooper ile bu sorunun cevabını arıyoruz. Buluyoruz da; ama işler pek güllük gülistanlık değil aslında. Lakin gel gör ki bunu Eddie'ye (Bradley Cooper) anlat. Bu kadarı bile fazla aslında, bu filmi mutlaka izleyin. Saniye düşmeyen temposu, senaryosu ve oyunculuklarıyla (Robert De Niro var, daha ötesi yok!) 104 dakikalık bir macera sizi bekliyor.

The Smurfs

Çocukluğumun kahramanları, uyku arkadaşlarım (Şirine bebeğim vardı benim), hayal dünyasının mavi sempatik cüceleri Şirinler, Raja Gosnell tarafından beyazperdeye aktarıldı. Gargamel'den kaçarken büyülü geçitten geçerek kendilerini New York'ta bulan Şirinler, hem Gargamel'den kendilerini korumak hem de Şirinler Köyü'ne geri dönüşün yollarını arıyorlar. Filmin bonusu Neil Patrick Harris! İzlerken çocukluğuma gittim, çok eğlendim.

Bridesmaids

Tam kafa dağıtmalık ve kadın filmi. İlk planından sonuna kadar A'dan Z'ye bekarlarının bitmek bilmeyen evlilik öncesi sendromuna ve bu sendromun en iyi arkadaşlar üzerindeki travmalarını komedinin en güzel yanlarını kullanarak perdeye yansıtıyor. Filmi izlerken düşündüm de ben de Annie gibi en yakın arkadaşım evlenirken o triplere girebilirdim, ne yalan söyleyeyim.

Love Wedding Marriage

Terzi kendi söküğünü dikemez, değil mi? Ya da her evlilik dışarıdan görüldüğü gibi 'mutlu' ve 'ideal' değildir, değil mi? Ama gel de bunu Ava'ya anlat. Anne & babasının evliliğini kurtaracağım derken kendi evliliği elden gidiyor; ama ne fayda. Neyse ki kızımızın aklı başına gelecek; fakat ne badireler ve komediler kendisini bekliyor izleyip görün. Romantik - komedilerin genç nesil oyuncusu Mandy Moore başrolde.

21. Akbank Caz Festivali

2011-10-04T18:51:00.000+03:00

Akbank Caz Festivali, 21. yılında yine dopdolu. Şehrin Sesi sloganı ile bu yıl 13 Ekim - 3 Kasım 2011 tarihlerinde dünyaca ünlü caz sanatçılarını ülkemizde ağırlayacak olan Akbank Caz Festivali programınızı bir an önce belirleyin yoksa "aaa kaçırdım, tüh" dersiniz. (Bülten gibi başlangıcı yaptım; ama tanımın en güzelini bulduktan sonra bana da tekrarlamak düşer.)

Tüm yaz o konser senin, bu festival benim gezdikten sonra sonbahar etkinliklerine doğru yelken açarken en çok beklediğim etkinliklerden biri de Akbank Caz Festivali'ydi. Canlı canlı dinlemek istediğim isimlerin listesini yaparken bile bir hayli zorlandım; ama sonunda tam da benlik bir liste hazırladım. Konserleri izledikçe yorumlarımı yazacağım, takipte kalın.:) Şimdilik isimleri kendime saklıyorum; zamanı geldikçe paylaşacağım zaten. Ancak şunu söylemeliyim ki önümüzdeki günlerde birbirinden güzel melodilere takılıp gideceğiz. Performansların yanı sıra atölye çalışmaları, paneller, yarışmalar, cazlı brunch’larla da müzikseverlerin ilgi odağını oluşturacak gibi gözüküyor. Noktasına, virgülüne dokunmadan buyrun 21. Akbank Caz Festivali'nin bültenine... Bu arada festivalin afişini tasarlayan ekibi de tebrik etmek gerekiyor, zira bu denli etkileyici bir çalışmaya sıklıkla rastlanmıyor.

Organizasyonu Pozitif tarafından gerçekleştirilen Akbank 21. Caz Festivali’nin öne çıkan isimleri; Charles Lloyd New Quartet, Avishai Cohen “Seven Seas”, Arild Andersen Trio, Maffy Falay Sextet, Dusko Goykovich Quartet, The Ray Gelato Giants, Azam Ali & Niyaz, Carmen Souza, Robert Glasper Experiment, Vijay Iyer Trio ve ZAZ. Festival’in bu yılki mekanları arasında ise; Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı, Cemal Reşit Rey Konser Salonu, Akbank Sanat Merkezi, Babylon, Ghetto, Nardis ve The Seed bulunuyor.

21. Akbank Caz Festivali’nden Seçmeler

Ustalar

21. Akbank Caz Festivali, “Ustalar” bölümünde bu yıl Arild Andersen Trio, Maffy Falay Sextet, Arto Tunçboyacıyan’s 1to3, Dusko Goykovich Quartet, Charles Llyod New Quartet ve Avishai Cohen “Seven Seas”’i ağırlıyor.

21. Akbank Caz Festivali’nin açılışını Avrupa caz sahnesinin başarılı trio’larından biri olan Arild Andersen Trio yapacak. 30 yıldır Avrupa’nın önde gelen kontrbasçılarından biri olan ve 2008 yılında Fransa’nın Academie de Jazz ödüllerinde yılın müzisyeni seçilen Arild Andersen’e 13 Ekim 2011, Perşembe günü saat: 20.30’da Cemal Reşit Rey’deki performansında İskoçyalı efsanevi saksafon ustası Tommy Smith ve İtalyan asıllı davulcu Paolo Vinaccia eşlik edecek. Türkiye'nin yetiştirdiği en büyük caz sanatçılarından dünyaca ünlü trompet ustası Maffy Falay ve topluluğu Maffy Falay Sextet, 14 Ekim 2011, Cuma günü saat: 20.30 Cemal Reşit Rey’de muhteşem bir performansa daha imza atacak.

Yetenekli ve yenilikçi perküsyon sanatçısı Arto Tunçboyacıyan, 21. Akbank Caz Festivali’ne yeni projesi “1to3” ile konuk oluyor. Sanatçı, 19 Ekim 2011, Çarşamba günü saat 22.00’de Ghetto’da müzikseverleri caz müziğinin sınırlarında bir yolculuğa çıkaracak.

Derin müzikalitesi, usta işi soloları ve hiç bitmeyen dinamizm ile dinleyenleri her zaman kendine hayran bırakmayı başaran Dusko Goykovich ve topluluğu Dusko Goykovich Quartet, 19-20 Ekim tarihlerinde saat: 21.00’de Nardis’te gerçekleştireceği iki performans ile caz tutkunlarıyla buluşacak. Bu konserde Goykovich’e piyanoda Burak Bedikyan, basda Kağan Yıldız, davulda ise Ferit Odman eşlik edecek.

60'lı yıllardaki çarpıcı çıkışından sonra yeniden doğuşlar, inziva dönemleri ve her seferinde bir üst basamaktan geri dönüşlerle dolu bir kariyer izleyen, efsane saksafoncu Charles Lloyd Festival kapsamında 23 Ekim 2011, Pazar günü saat: 18.00 Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı’nda Charles Lloyd New Quartet projesi ile caz tutkunlarıyla buluşacak.

Ortadoğu ve Afrika etkilerini caz müziğiyle kendine has bir şekilde birleştiren başarılı basist ve besteci Avishai Cohen, 2011 yılında çıkan son albümü “Seven Seas” ile 23 Ekim 2011, Pazar günü saat: 20.30’da Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı’nda sahne alacak.

Türk Cazının Yıldızları

Türk Caz müziğinin en saygın ve önemli trompet sanatçılarından biri olarak kabul edilen İmer Demirer ”Kampüste Caz” konserleri serisiyle gençlerle bir araya gelecek.

Uzun yıllar Paris’te solist olarak çeşitli oda müziği toplulukları ile çalışan ve başarılı yorumculuğu ile adından söz ettiren çello sanatçısı Sedef Erçetin ve usta caz müzisyeni Kerem Görsev “Chamber Jazz” projesi ile 20 Ekim 2011, Perşembe günü saat: 21.00’de The Seed sahnesinde olacak. New York basını tarafından "küresel bir müzik kaşifi" olarak tanımlanan saksafon ustası İlhan Erşahin, caz geleneğinden yola çıkarak, elektronika, hip-hop, groove gibi güncel türlere yer vermiş olduğu projesi İlhan Erşahin’s Love Trio featuring Arto Tunçboyacıyan ile 14 Ekim 2011, Cuma günü saat: 22.30 ve 24.00’de Babylon’da.

Cazın Yeni Kuşağı

Yeni nesil cazın en yetenekli müzisyenleri arasında gösterilen Vijay Iyer, Festival kapsamında trio’suyla beraber 18 Ekim 2011, Salı günü saat: 21.30’da Babylon sahnesinde olacak. 2010 yılında “en iyi enstrümantal caz albümü” kategorisinde Grammy’e aday gösterilen Vijay Iyer’a davulda Marcus Gilmore ve basgitarda ise Stephen Crump eşlik edecek.

Funky jazz’ı hip hop ile birleştirerek dinleyiciye eğlenceli bir “deneyim” sunan Robert Glasper Experiment farklı performansıyla 20 Ekim 2011, Perşembe günü saat: 22.30’da Babylon’da sahne alacak.

Başarılı kontrbas sanatçısı Ozan Musluoğlu, 21 Ekim 2011, Cuma akşamı saat: 21.00’de Nardis sahnesinde, tenor saksafonda Engin Recepoğulları, piyanoda Uraz Kıvaner ve davulda Ferit Odman'dan oluşan bir kadroyla yeni albümü “40th Day”i seslendirecek.

Türkiye’nin en yaratıcı bas gitaristlerinden biri olan Alp Ersönmez, usta müzisyenlerden oluşan bir kadro ile "Yazısız" albümünü ”Kampüs’te Caz” konserleri kapsamında seslendiriyor olacak.

Caz ve Dans

21. Akbank Caz Festivali’nin bir diğer konuğu ise İngiliz Kraliyet ailesi için konser veren ve Paul Mc Cartney’in düğününde sahne alan swing müziğinin efsane maestrosu Ray Gelato. Yüksek tempolu parçaları, fırtına gibi saksafon soloları ve orkestrasıyla her zaman müzikseverleri mutlu eden, klasik caz geleneğinin son temsilcilerinden Ray Gelato, 13 Ekim 2011, Perşembe günü saat: 22.30’da The Ray Gelato Giants ile Babylon sahnesinde olacak.

Nujazz’ı Brezilya sıcağı ve Soul müziği ile birleştiren Almanya’nın başarılı Nujazz topluluklarından Club des Belugas featuring Brenda Boykin, 15 Ekim 2011, Cumartesi günü saat: 23.00’de Babylon’da festivalin kaçırılmaması gereken performanslarından birini sahneliyor olacak.

1920’li ve 30’lu yılların swing ruhunu günümüz dünyasının modern sesleriyle buluşturan White Mink (Electro Swing), 13 Ekim 2011, Perşembe günü saat: 22.30’da; 15 Ekim 2011, Cumartesi günü saat: 23.00’de Babylon Lounge’da cazseverlerle buluşacak.

İlk albümünden itibaren hip-hop’ın en başarılı ve yaratıcı MC’lerinden biri olarak dikkat çeken Raashan Ahmad, 14 Ekim 2011, Cuma günü saat: 23.00’de Babylon Lounge’da unutulmaz bir performans sergileyecek.

Caz Müziğinin Öne Çıkan Kadın Sesleri

21. Akbank Caz Festivali’nin takipçileri festival boyunca ZAZ, Azam Ali, Carmen Souza ve Esra Dalfidan’ın aralarında yer aldığı pek çok kadın müzisyenin performanslarını da izleme fırsatı bulacak.

Fransa’nın dünyaca ünlü iki yıldızı Fréhel ve Edith Piaf’ı hatırlatan buğulu sesi ve bestelediği şarkılarla, 2010 yılında Avrupa’da “En Beğenilen Fransız Şarkıcı” ünvanını alan ZAZ, Festival kapsamında 22 Ekim 2011, Cumartesi günü saat: 20.30’da Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı’nda, 23 Ekim 2011, Pazar günü saat: 20.30’da ise İzmir’de İzmir Arena’da unutulmaz iki konser verecek.

Doğu mistisizmi ile buluşan müziğiyle, günümüzün en özgün müzisyenleri arasında gösterilen Azam Ali & Niyaz, Festival kapsamında 22 Ekim 2011, Cumartesi günü saat: 18.00’de Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı’nda sahne alacak.

Afrika kültürel müziğini, Batuke ve Morna gibi Cape Verde ritimleriyle birleştiren Carmen Souza, Afro-Latin, dünya müziği ve caz arasında gidip gelen renkli çizgisi ve şiirsel performansıyla 19 Ekim 2011, Çarşamba günü saat: 21.30’da Babylon’da gerçekleştireceği konseriyle 21. Akbank Caz Festivali’ne farklı bir soluk getirecek.Geleneksel Türk ve Azeri parçalarını caz arajmanları ile yorumlayan Esra Dalfidan’nın ve topluluğu Fidan, 22 Ekim 2011 Cumartesi günü saat: 19.00’da Akbank Sanat’ta olacak.

Cazın Uzantıları

Mark Helias’ın kontrbasta, Gerry Hemingway’in davullarda ve Ray Anderson’ın trombonda yer aldığı BassDrumBone, birbirinden çok farklı 3 müzisyenin olağanüstü bir uyum içinde sıra dışı performanslara imza attığı bir topluluk. Konser performanslarıyla büyük beğeni toplayan üçlü 16 Ekim 2011, Pazar günü saat: 20.00’de Babylon sahnesine konuk olacak.

1996 yılında saksafon ustası Job Chajes tarafından kurulan, Amsterdam sokak ve parklarında sergiledikleri hareketli performanslarıyla kısa sürede dünya çapında tanınarak pek çok festivale katılan Amsterdam Klemzer Band, 20 Ekim 2011, Perşembe günü saat: 22.00’de Ghetto’da.

New York’tan çıkma en orijinal füzyon gruplarından biri Hazmat Modine, şaşırtıcı canlı performansları, çok kültürlü ve hiçbir döneme ait olmayan müzikleriyle yeni albümleri “Cicada”nın tanıtım turnesi kapsamında 21 Ekim 2011, Cuma günü saat: 23.00’de Babylon’da olacak.

Gitarist Önder Focan, Atinalı Hammond ustası George Kontrafouris ve davulcu Ediz Hafızoğlu’nun Balkan müziklerinin caz düzenlemeleri ve caz standartlarından oluşan bir repertuar seslendirdikleri Trio Balkan projesi 18 Ekim 2011, Salı günü saat:19.00’da Akbank Sanat’ta.

Keşif

Norveç’in son dönemde yetiştirdiği en önemli soprano saksafon ustalarından biri olan Frøy Aagre, 21. Akbank Caz Festivali kapsamında 15 Ekim 2011, Cumartesi günü saat: 19.00’da Akbank Sanat sahnesine konuk olacak.

Arap, Anadolu ve Balkan ezgilerini canlı elektronik altyapılarla harmanlayan, 2010 yılında yayınladıkları “Beyond Babylon” adlı ilk albümleriyle “Mixed World Magazine” tarafından “En İyi World Müzik Albümü” ödülüne layık görülen Arifa, övgü dolu performanslarından bir yenisini daha 21 Ekim 2011, Cuma günü saat: 19.00 Akbank Sanat’ta gerçekleştiriyor olacak.

Zither, kalimba gibi enstrümanları tek başına çaldığı performansları ve kendi sesi ile yaptığı deneylerle ünlenen Norveç cazının yeni yıldızlarından Mari Kvien Brunvoll 20 Ekim 2011, Perşembe günü saat: 19.00 Akbank Sanat’ta.

21. Akbank Caz Festivali haberlerini akbanksanat.com ve akbankcaz.com adreslerinin yanısıra Akbank Sanat iPhone uygulaması ve facebook.com/AkbankSanat, twitter.com/AkbankSanat adreslerinden takip edebilirsiniz.

Şebnem Ferah @ Harbiye Cemil Topuzlu

2011-09-18T14:51:00.000+03:00

Dünkü gibi koşturması bol bir günü uzun zamandır yaşamadım. 24 saate iki şehir, iki röportaj, şehrin bir ucundan bir ucuna iki sefer gidip gelme, bir parti ve bir de konser sığdırdım. Böyle özetlerken bile kafam karışmıyor değil. Tabii kaçırdıklarım da oldu. İstanbul mekanlarının sezon açılışı, ilk konserler, yazın son demlerinin yaşandığı son açıkhava konserleri derken etkinliği bol bir 17 Eylül gecesi yaşandı İstanbul'da. Ben de ucundan kıyısından önce bir Adidas All Originals Party'ye göz attım; ardından da soluğu Şebnem Ferah için Harbiye Cemil Topuzlu Sahnesi'nde aldım.

Gün öyle hızlı başladı ki bitimine zor yetiştim desem yeridir. Bodrum - İstanbul uçağından iner inmez soluğu 46 Stüdyoları'nda aldım. Zira dün geceki Adidas All Originals Party'nin konuklarından Norveçli Datarock ile röportajım vardı. İlginç hikayeler öğrendiğim ve konuşmaktan keyif alan Norveçli grupla yaptığım röportajı tabii ki 46 Dergisi'nin bir sonraki sayısında okuyacaksınız. Datarock'ı stüdyomuzdan uğurlayıp biraz olsun dinlendikten sonra sıra dünyanın en güzel kadınlarından Sophie Ellis Bextor'la ufak bir söyleşi için Maçka Küçükçiftlik Park'ın yolunu tuttum. Sophie Ellis Bextor röportajı için mekana girerken sahnede de Melis Danişmend yerini almıştı. Ancak maalesef konserini izleyemedim; sadece fotoğraf çekimi için setup'ımızı yerleştirirken birkaç şarkısını dinleyebildim

Maçka Küçükçiftlik Park'taki işimi de bitirirp Datarock'a çok kısa göz attıktan sonra istikamet Harbiye Cemil Topuzlu diyerek koşar adım mekandan ayrıldım. Şanslıyım ki Şebnem Ferah sahneye çıkmadan gerisayımın son anlarında Harbiye'deki yerime yerleştim. Açıkhava iğne atsan yere düşmeyecek haldeydi. Belli ki hepimiz Şebnem Ferah'ı özlemişiz. Bordo perdelerin açılmasıyla Şebnem Ferah ve grubunun sahnede belirmesi de bir oldu. Şebnem Ferah çok ama çok şıktı sahnede. Kısacık kestirdiği saçları, kıyafeti ve sırtındaki dövmesiyle muhteşem gözüküyordu. Şarkı aralarında yaptığı konuşmalarda yaz başında yaşadığı acı kaybın izleri yok değildi; ancak Harbiye sahnesinde dimdik vaziyette duran kadın, bu acıları öylesine hazmetmiş, yaşadığı hayata öylesine dört elle sarılmış duruyordu ki onun enerjisine, samimiyetine, sempatikliğine hayran hayran bakmamak imkansızdı.

En güzel şarkılar seçilmişti konser için. Başta Metin ve Buket olmak üzere de tüm grup arkadaşları mumlarla donatılmış sahnede şarkıları çalmak için öylesine büyük bir istek duyuyorlardı, o kadar çok sahneye çıkıp bu parçaları çalmayı özlemişler ki her hareketlerinden belli oluyordu. 'Can Kırıkları' dedik, hep bir ağızdan 'İyi - Kötü'yü söyledik (ki o nasıl bir şarkıdır), 'Delgeç' de sesimizi kaybedercesine Şebnem'e eşlik ettik. O, "Gel bir de sen vur" derken gözümüzün önünden kimbilir hangi hatıralarımız geçti. İşin bir de müzikal yönü vardı ki orada Metin Türkcan'ı tekrar tekrar anmak gerekiyor. Özellikle 'Sigara'nın bitiminden birkaç saniye sonra emprovize olarak çaldığı gitar solosu inanılmazdı. Böylesine uzun zamandır denk gelmemiştim ve ağzım açık, hipnotize bir şekilde sahneye bakarak izledim. Türkcan'ın gitarından Harbiye'ye yayılan notalar öylesine benzersiz, öylesine hipnotize edici güçteydi ki tüm Harbiye nefesini tutmuş vaziyette izledik. Sahnedekiler de bizden farksızdı.

Sadece bu mu? Tüm konser bu kadar sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Final şarkısı 'Fırtına'ya kadar kusursuz bir müzik ziyafeti çektiren Şebnem Ferah, son albümünden ilk albümüne kadar dinleyicilerinin en sevdiği şarkıları peşi sıra söylerken bir kez daha kendisine neden "Türk rock müziğinin kraliçesi" dendiğini de kendi kendimize yanıtladık. Çünkü sahnede gerçekten bir kraliçe var. Ama o, bundan o kadar habersiz, o kadar naif, o kadar kendi halinde ama bir o kadar da güçlü ve her şeye hakim duruyor ki Şebnem Ferah'ı sahnede görüp de etkisi altına girmemek imkansızlaşıyor. Hele bir de şarkı söylemeye başlayınca, o güçlü vokaliyle herkesi kendine hipnotize etmişçesine eşlik etmeye yol açıyor. Konserinin ortalarında "Bazı konserler bizimdir, bazıları ise sizindir. Bu gece sizin konseriniz" diyerek kendisini izlemeye gelen binlerce kişiye teşekkür eden Ferah'ın asıl sürprizi ise finale doğru 'Eski' şarkısına hazırladığı barkovizyon ile geldi. Türk sanat tarihinin en önemli isimlerinin fotoğraflarının yansıtıldığı ekranlarda kimleri görmedik ki. Türkan Şoray'dan Yunus Emre'ye, Aziz Nesin'den Ara Güler'e sanat tarihimizin birçok isminin fotoğrafı alkışlar eşliğinde yansıdı ekranlara. Ama en önemlisi dakikalarca alkışlanan sondaki Mustafa Kemal Atatürk imzalı "Sanatsız kalmış bir toplumun hayat damarlarından biri kopmuş demektir" sözüydü.

Konserin normal süresi ilk albümün en gaz şarkılarından 'Fırtına' ile oldu; ancak tabii ki de binlerce Şeboist'in Şebnem Ferah'ı bu kadarla bırakmayacağı belliydi. Tezahüratlarla sahneye geri dönen Ferah ve arkadaşları, kendilerini ilk tanıdığımız şarkı 'Vazgeçtim Dünyadan' ile tekrar Harbiye'yi selamladı. Hemen ardından ise duygusallığın zirvesi 'Hoşçakal' geldi. Ve asıl final olmazsa olmaz Şebnem Ferah şarkısı 'Bu Aşk Fazla Sana' ile yapıldı. Darısı bir dahaki konsere diyorum; çünkü bu konserin tadı damağımda kaldı.

Şebnem Ferah - 'Sigara'

Işıklar kapanınca bizimle kim kalacak?

2011-09-16T19:48:00.000+03:00

Aslında bu yazı yazıp yazmamayı çok düşündüm, hatta son konsere gidip gitmemeye karar vermekten bile daha uzun sürdü. Ama en sevdiğim ve belki de bir başka grup ya da şarkıcıyı kendisini sevdiğim gibi sevemediğim Teoman söz konusu olunca bir şeyler yazmak istedim ya da aklımdan geçenleri kelimelere dökersem biraz olsun rahatlarım belki diye düşündüm. Bilmiyorum...

Çok sevdiğim birine veda etmek gibi bu. Hem ben vedaları sevmem ki. En acısıyla, en geri dönülmeziyle çok küçük yaşta yüz yüze gelince ister istemez hayatımdan birilerinin gitmesine tahammül edemez hale geldim. Belki de bu yüzden kimseyi dahil etmek istemiyorum. Bir yere kadar herkesin izni var, sonrası yok. Ama Teoman, onlardan biri değildi. Hayatımın çok içindeydi. Ben, onun şarkılarıyla büyüdüm. Onun şarkılarında yaşadıklarımın izlerini buldum. Hiçkimseyi beklemezken onun konsere çıkmasını saatlerce bekledim. Dinlemekten hiç vazgeçmedim ve de geçeceğimi düşünmüyorum bile. 'Vur Sen Beni'dir Teoman benim için. 'Gözyaşıysa sevdiklerim ben en çirkini, en fakiri' mısralarında bulurum kendimi.

Şanslıyım ki yaptığım iş gereği iki kez de olsa uzun uzadıya konuşma fırsatım oldu. Abartı bir yanı hiç yoktu, starlığın en tepesinde olduğu zamanda bile colasıyla, sigarasıyla karşımda oturup sanki bir arkadaşıyla konuşuyormuş gibi konuştu benimle. O kadar çok sorulacak sorum, o kadar çok merak ettiğim şey vardı ki. Ben sorularımı nefes almadan birbiri ardına sıralarken nasıl da sakin sakin dinleyip cevaplamıştı. Hiçbir zaman oynamadı, başkası gibi görünmedi. Yazdığı sözler neyse oydu Teoman.

Hatta yazdığı senaryoydu. "Balans ve Manevra"yı ister sevin, ister sevmeyin; ama benim sevdiğim filmlerdendir. Sinema salonunda olduğum yere çakılmama yol açan ve hayatımda ilk defa bir filmde deli gibi ağlamama yol açan filmdir. Kıpkırmızı gözlerle çıkmıştım salondan. Beyazperdedeki karakterler öylesine can yakıcıydı ki, öylesine umutsuzlardı ki umutsuzluklarının içinde çırpınmaya bile halleri yoktu, çoktan dibe vurmayı kabullenmişlerdi. Her çöküşün bir çıkışı vardır yoktu bu filmde. Umut vaadetmiyordu. Hiçbir şeyin iyi olmadığını, pembe gözlüklerin birer kandırmaca olduğunu en sert haliyle anlatıyordu. Ama siz bu filmi sevmemeye devam edin; çünkü bu benim filmim. Kimseyle paylaşmayı düşünmediğim birkaç şeyden biri.

Yıllarca konserine gittiğim halde son konserine gitmedim, gidemedim. Onu son kez sahnede görmek istemedim. Bir yanımla hep geri döneceğini ve yeniden 'Senden Önce Senden Sonra' ya da 'Papatya' diyeceğini hayal etmekten kendimi alamıyorum; ama bu ne kadar hayalse geri dönmeyeceğini bilmek de o kadar gerçek. Yaptığım röportajlardaki tavırlarından ve diğer röportajlarını kelimesi kelimesine okumamdan ötürü biliyorum ki Teoman geri dönmeyecek. Ve ben onu Balans sahnesindeki gibi hatırlamaya devam edeceğim.

Hayatımdaki en yakın arkadaşımı kaybetmiş gibi hissediyorum. Hani dönüp dönüp beraber çektirdiğiniz fotoğraflara bakıp o anları hatırlamaya çalışırsınız ya benimkisi de o hesap döndürüp döndürüp onun şarkılarını dinliyorum. Hiçbir gidişe bu kadar üzülmedim. "Müziği bıraktım" dediği mektubunu okumaktan başlarda deli gibi kaçtım; ama sonunda gerçekle yüzleşmek gerekirdi. Derin bir nefes alıp okudum. Kendisi için sevindim, her ne kadar kendime üzülsem de. Artık istediği gibi bir hayatı olacağı için sevindim. Belki bir gün, bir yerlerde yeni hikayeleriyle bizi selamlar ve "Nerede kalmıştık" der.

Dex Yayıncılık

2011-09-16T18:12:00.000+03:00

Malum tatildeyim, (gerçi bugün son günü; ama olsun) evde biriken kitapları da yanıma alıp bitireyim dedim. Tercihimi yayın hayatına başladığından bu yana yayınladığı kitaplarla dikkatimi çeken Dex Yayıncılık’tan yana kullandım. Dex Yayıncılık, tam da tatilim için düşündüğüm serilere ve kitaplara sahip. Amaçlarını genç yetişkinler için, dünyada popüler ve tanınmış olan, eğlence, aşk, macera, fantastik, korku öğeleri barındıran, rahat okunur, keyifli kitaplar yayımlamak olarak özetleyen Dex Yayıncılık, belirttikleri gibi rahat okumalık kitaplarıyla tatilime ayrı bir keyif kattı. Zira hali hazırda evde beni bekleyen İstanbul tarihi kitabımı yanıma alsaydım, ne ben onu okurdum ne de o bana gözükürdü. Hoş eve dönüş kendilerini güzel güzel okuyacağım.

Dex Yayıncılık’ın ismi belki bir yerlerden tanıdık geliyordur; ama çıkartamamış olabilirsiniz. Hemen söyleyeyim kendilerini ilk olarak “Yedi Ölümcül Günah” serisiyle tanıdık. Hazır bu seriden söz açılmışken mutlaka okuyun derim. Karakterler sizi kendilerine daha ilk bölümde kendine çekerken, olaylar da başınızı döndürebilir. “Yedi Ölümcül Günah” serisinin ardından diğer yayınlarını da okuyucularıyla paylaşan Dex Yayıncılık’tan tatil için üç kitap seçmiştim; “Zehir Yiyenler ve Diğer Hikayeler”, “İlk Buluşmada Asla Isırma” ve “Mekanik Kalp”. Bu üçlü arasında beni en çok etkisi altında bırakın “Mekanik Kalp” oldu. Kahramanımızın aşk uğruna yaptıklarını görünce “hikayede de olsa bir yerlerde aşk gerçekten var sanırım” diye düşünmedim değil. Okurken kendinizi onun yerine koymayı denemeyin bile zira çok ama çok üzülürsünüz. Hele bir de aşkın varlığına inanıyorsanız, kahramanımız Jack’i kurtarmak için yazara söylenirken bulabilirsiniz kendinizi.

Diğer kitabım “Zehir Yiyenler ve Diğer Hikayeler” ise Holly Black imzalı hikayelerden oluşuyor. Birbirinden fantastik, içerisinde karabasanların, perilerin, vampirlerin bulunduğu hikayeleri birbiri ardına okumak bir hayli heyecanlı ve keyifliydi. Favori hikayem kitaba adını veren “Zehir Yiyenler” oldu. Kitabı okuduğunuzda neden böyle bir seçimde bulunduğumu anlarsınız.

Üçüncü ve son kitabım ise bir solukta –gerçekten- okuduğum “İlk Buluşmada Asla Isırma”. 16 yaşındaki vampir Kira’nın giriştiği cinayet soruşturmasını “acaba katil kim?” diyerek nefes nefese okuyorsunuz. 16’lık vampirellamızın aşk hayatı da cabası. Bu arada katil kim mi? Son sayfada ancak buluyorsunuz. Ben başkasından şüphelenmiştim; ama yanıldım. Benden cinayet masası çalışanı olmazmış bir kez daha kanıtladım.

Bad Teacher

2011-09-14T00:22:00.000+03:00

Cameron Diaz'ın yer aldığı filmleri özellikle de komediye göz kırpanları severim. Tam kafa dağıtmalıktır. Bir de Diaz'ın canlandırdığı karakterler tam da benim komedi anlayışıma uygun komikliktedir. İzlerken çok eğlenirim. Bu yüzdendir ki "Bad Teacher" filmini tatilime saklıyordum. Baştan söyleyeyim bu filmden hiçbir şey beklemeyin, hem de hiçbir şey. İzleyip sonuna geldiğinizde "boşa gitti bu kadar saat" bile diyebilirsiniz; ama o bir buçuk saat kafanızı hiçbir şeye de takmadığınızı fark edersiniz. Bu zamanda bir buçuk saatlik bir kafa dağıtımı bulunmaz bir lüks kimimiz için. Ben yine Cameron Diaz'ı izledim. Büründüğü karakter, hikaye her şey baştan aşağı klişeydi; ama yine de sevdim "Bad Teacher"ı. Tam da ihtiyacım olan şeyi verdi bana; rahat rahat gülmeyi, yerine göre de kızmayı.

Belki de siz izlediğinizde gülmeyeceksiniz, "offf kötü bir romantik komedi" deyip geçeceksiniz. Ama bu da benim zevkim.:) Şu aralar baş gösteren yoğun dizi bombardımanından kaçıp bir-iki saatliğine hiçbir şey düşünmeden, hiçbir şey dikte edilmeden bir şeyler yapmak istiyorsanız "Bad Teacher"ı izleyebilirsiniz. Dediğim gibi filmden çok çok bir şey beklemeyin. Hatta film size nerd bir Justin Timberlake vaadediyor. Anlayacağınız Justin'in karizması birazcık yerlerde.

MFÖ @ BODRUM

2011-09-13T17:40:00.000+03:00

Yıllardır o konser senin, bu konser benim gezen ben, Rock’n Coke konserleri hariç İstanbul’da hiç MFÖ konseri izlemedim. Hatta bugüne kadar izlediğim tüm MFÖ konserleri hep meşhur şarkılarına ilham kaynağı olan Bodrum’da oldu. Gelenek bu sene de bozulmadı ve ben yine Bodrum’da MFÖ konserine denk geldim. İstesem bu kadarını denk düşüremezdim; zira öğle saatlerinde Bodrum’a indim ve akşamına Bodrum İskele’de MFÖ konseri vardı. Uzun zamandır bu kadar güzel, bu kadar keyifli bir konser izlemedim ve de böylesine güzel bir müzik ziyafeti çekmedim. Her şey yine dört dörtlüktü.

Hangi şarkıların çalındığının önemi olmadığı konserler vardır. Sahnedeki grup ya da şarkıcı öylesine güçlü bir müzikle sizi vurur ki sözler sadece o ana eşlik eden öğeler oluverir bir anda. Ya da ortaya öyle bir şov koyarlar ki başka hiçbir şeyin anlamı kalmaz gözünüzde. Ya da öylesine güçlü sözler duyarsınız ki ne gitar, ne de bateri sizi o daldığınız hayal aleminden çıkartamaz. MFÖ dediğinizde ise işe bu üç önemli unsurun hepsini birden dahil etmeniz gerek. Grubun kaleminden çıkan sözleri nasıl sıfatlarla tanımlayacağımı bilemiyorum, benim kelime hazinem yetmez. Öylesine güçlü, öylesine insanı sürükleyip götüren sözler ki daha ilk sözde insan kendini bırakıp gidiyor. Ya o üçlü ve arkasındaki müzisyenlerden yayılan müziğe ne demeli? Muh-te-şem!!! Başka bir sıfat? Ben bulamadım, siz bulursanız bana da söyleyin. Sahnede Mazhar, Fuat ve Özkan varken şov için hiçbir şey diyemem. Mazhar Alanson’un sahnede durması, hiçbir şey yapmadan durması bile yeterli. Ya Fuat Güner? Gitarıyla öylesine bir bütün ki gözünüzü alamıyorsunuz. En çılgınları Özkan Uğur’a ne demeli? Deli, çılgın, tam bir şov adamı, mükemmel bir oyuncu… Say say bitmez. İşte bu üçlü, dün gece Bodrum İskelesi’nde uzun zaman hafızalarımızdan silinmeyecek bir konser verdi. Dedim ya hangi şarkıların çalındığının önemi yok diye. Gerçekten de siz de bu performansı ya da geçin sadece dün geceki konseri, herhangi bir MFÖ konserini izlerseniz aynı şeyi düşünürsünüz. Kafanızda onu niye çalmadı, bunu niye çalmadı gibi sorular asla olmaz. Çünkü sahnedeki üçlü, ne çalarlarsa çalsın müzikleriyle varlar, kendileri olarak o sahnedeler ve o sahneye tanıdığım herkesten daha çok yakışıyorlar. Zaten biz tam da bu yüzden onlara “efsane” demiyor muyuz? Türk popüler müzik tarihinin yaşayan nadide efsanelerinden birini bir kez daha canlı canlı izlediğim için kendimi çok şanslı hissediyorum.

Yine de neler çaldıklarını merak ediyorsanız listeyi hemen sıralayayım… Açılış MFÖ dendi mi ilk akla gelen şarkı yani ‘Ele Güne Karşı’ ile yapıldı, ardından ise dilimizden hiç düşmeyen ‘Mazeretim Var Asabiyim Ben’ geldi, hemen sonra ise ‘Ah Bu Ben’ ve Özkan’ın seslendirdiği ‘Bazen’ sıralandı peşi sıra. ‘New York Sokaklarında’, ‘Sakın Gelme’, ‘Mecburen’, ‘Psikopat’, ‘Yandım’, Kaybedenler Kulübü resmi şarkısı ‘Yalnızlık Ömür Boyu’, ‘Tam Ortasındayım’ nameleri çınladı Bodrum İskele’de. Ve sıra geldi ‘Yalnızlar Garı’na… Sıkı bir rock şarkısı karşıladı bizi ‘Yalnızlar Garı’nda. Bu yeni düzenleme çok ama çok güzeldi; mutlaka dinleyin. (Dayanamayıp videoya da çektim, aşağıda izleyebilirsiniz.) Hemen ardından ‘Diday Diday’, ‘Buselik Makamı’, ‘Güllerin İçinden’, ‘Ne Bileyim Ben’ ve Özkan’ın sayko şovuyla bitiminin hemen ardından tezahüratlar eşliğinde bir kez daha seslendirilen ‘Olduramadım’ binlerce kişinin iyice MFÖ rüzgarına kapılmasına yol açtı. Bu çılgın şovun ardından biraz soluklanalım deyip ‘Vurgun Yedim’, ‘Benim Hala Umudum Var’, ‘Sarı Laleler’ geldi. Konserin normal süresi ise bir MFÖ klasiği ‘Ali Desidero’ ile sonlandı. Ancak daha MFÖ son notayı çalmadan İskele’yi dolduran binlerce kişinin “bir daha” tezahüratlarıyla üçlü sahneye yeniden çıktı. İşte beklediğim şarkı; ‘Sude’! Bu şarkının üzerine yazılmış daha güzel bir şarkı, beste var mıdır, bilmiyorum. MFÖ’dan saatlerce, günlerce dinlesem ve izlesem hiç bıkmayacağım bir şarkı ve performans. (Tabii ki kendime hatıra olsun diye onu da çektim:)) Bodrum’a gelmişken MFÖ’den ‘Bodrum’ dinlemez mi? Müthiş bir koro eşliğinde Bodrum semalarında ‘Bodrum Bodrum’ sesleri yankılandı. Ve son olarak bir kez daha bu sefer biz söyleyip MFÖ bize eşlik ederek ‘Ele Güne Karşı’ dedik.

Sude

Yalnızlar Garı

Kitschcraft ile tanıştınız mı?

2011-08-28T00:22:00.000+03:00

Tanışmadıysanız, bir an önce tanışmanızı tavsiye ediyorum. Zira güzel bir müzikten ve eğlenceden kendinizi mahrum bırakıyorsunuz demektir. Benim Kitschcraft ile tanışmam ise klasik hikayelerimden biri. Kitschcraft hikayemin başlangıcı takvimlerin 2009 senesine rast gelir. Depeche Mode'un ne yazık ki iptal olan "Tour Of The Universe" turnesinin 14 Mayıs tarihli İstanbul ayağı için ön grup olarak seçilmeleridir kırılma noktası. Şahsen Depeche Mode'un performansından daha çok merak etmiştim Kitschcraft'ı; ama konser olamayınca bu merakımı da gideremedim. Gerçi bu yılki Efes Pilsen One Love Festival'da tam izleyeceğim ne güzel diyordum ki işlerim yüzünden ufacık bir göz atmayla yetindim. Ancak ümit ediyorum yeni sezonda Kitschcraft'ı izleme şansım olur.

Kitschcraft hikayemin ikinci bölümü ise 46 röportajımız oldu. "The Kindness Of Strangers" albümlerini daha yayınlamamışken kayıt cihamızın karşısına geçmişti Gökhan ve Özüm. Ardından da yanlarına 2010 yılının sonlarına doğru aralarına katılan Ece'yi de alıp Mehmet'in kamerasının karşısına geçtiler. Röportaj boyunca biz çok eğlenmiştik, Pet Shop Boys'tan girip Manic Street Preachers'tan çıkmıştık ki birkaç hafta sonra EPOL kadrosu açıklandığında aynı kadroda Manic Street Preachers ile Kitschcraft'ın adını görmek güzel bir tesadüf olmuştu.

İşlerimin yoğunluğundan "The Kindness Of Strangers" albümlerini doğru düzgün dinleyememiştim, şimdi bu yazıyı yazarken bir yandan da Soundcloud'daki sayfalarından dinliyorum. Hatta ara ara dans arası verip tekrar yazının başına geçiyorum. Bence siz de hemen linki tıklayın ve kendi partinizi yaratın!

Ya da Kitschcraft'ın 90'ları en kitsch haliyle yansıttığı ilk klipleri 'Lovekraft'a bir göz atın.

Ghetto yeni sezona hazır!!!

2011-08-28T00:02:00.000+03:00

Gitmekten keyif aldığım ve bırakın arkadaşlarımla gitmeyi tek başıma bile gittiğimde çok eğlendiğim birkaç mekandan biri olan Ghetto, geçtiğimiz hafta içinde yeni sezon programını açıkladı. Kendi adıma konuşayım 2 Aralık'a kadar açıklanan programı pek bir sevdim. Bu sene de Ghetto'da güzel geceler ve performanslar bizi bekliyor, benden söylemesi.

Ghetto'nun sezon açılışı 23 Eylül'de acid jazz'ın usta isimleri Incognito ile yapılacak. Merakla beklediğim konser ise 14 Ekim'de. Krautrock'ın ünlü İngiliz topluluğu Fujiya & Miyagi, 14 Ekim'de Ghetto'da olacak. Son anda plan değiştirme ya da unutma ihtimallerine karşılık hemen ajandama not ettim. Tabii bir de geçtiğimiz yıl Ghetto'nun dolup taşmasına yol açan Kaybedenler Kulübü partisi var ki bu yıl yine Ghetto'da vuku bulacak. Yine çok eğleneceğimizin garantisi Kangroove da 30 Eylül'de. 1 Ekim'de ise sahne Fransızların son dönemdeki medar-ı iftiharı The Dø'nun olacak.

Tam program nedir diye merak ediyorsanız buyrun o zaman:
10 Eylül - Kid Loco
17 Eylül - Rainer Truby
23 Eylül - Incognito
24 Eylül - Redd
28 Eylül - Jehan Barbur
29 Eylül - Kök
30 Eylül - Kangroove
1 Ekim - The Do
7 Ekim - Pink Floyd & Beatles Tribute
8 Ekim - Bedük
12 Ekim - Cafe Aman İstanbul
13 Ekim - Gevende
14 Ekim - Fujiya & Miyagi
15 Ekim - Ayhan Sicimoğlu & Latin All Stars
21 Ekim - De La Soul
22 Ekim - Kaybedenler Kulübü
29 Ekim - Peaches
19 Kasım - Levellers
2 Aralık - Red Snapper

** Bu isimler yenileri de eklenecek, detaylar için Ghetto'nun Facebook ve Twitter sayfalarını takipte kalın!

Suits

2011-08-23T15:07:00.000+03:00

Aslında başlığı yeni bağımlılığımı da eklemem gerek. Son birkaç gündür eve gider gitmez bilgisayarı açıp ekran başına yerleşmemin tek nedeni "Suits". Malum sezon boyunca takip ettiğim diziler tatile girince elde izleyecek doğru düzgün bir dizi bile kalmamıştı. Televizyonla da aram abartısız 20 saatlik "Doktorlar" yayını sayesinde yerlerde süründüğünden kendime özellikle turneden döndüğümden beri başta "Skins" ve "The Big Bang Theory" olmak üzere takip ettiğim dizilerin yarattığı boşluğu dolduracak yeni bir şeyler arıyordum ki "Suits" imdadıma yetişti.

Şirketin en iyi iş bitiricisi Harvey Spector ve okuduğunu unutmayan, ancak üniversiteden mezun olmak için çaba sarf etmeyen zeki Mike Ross ikilisinin bir hukuk şirketindeki serüvenleri akıcı temposuyla sizi hemen sarıyor. Ross'un ayrıntıda gizli olan şeytanı bulmadaki becerisi, Spector'ın şeytanın bile aklına gelmeyecek yollara başvurarak karşısındakine anlaşmayı imzalamasını kabul ettirmesini izlemek son derece keyifli şu aralar.

Dizinin en gıcığı ise kuşkusuz Louis Litt... Rick Hoffman tarafından canlandırılan Litt'in göründüğü her sahnede "acaba şimdi ne zırvalayacak" diye beklemiyor değilim. O da "Suits"in ayrı bir tadı olarak yerini alıyor ama.

En merak ettiğim konu ise gün gelip de şirkettekiler Ross'un hukuk fakültesinden mezun olmadığını öğrenecek mi, yoksa öğrenmeyecek mi?

Bu yılın süper grubu: SuperHeavy

2011-08-17T16:34:00.000+03:00

Them Crooked Vultures'a ne kadar sevindiysem, aynı sevinç gösterilerini SuperHeavy için yapıyorum şu anda. Mick Jagger'ın başını çektiği grupta yok yok. Joss Stone burada, Bob Marley'nin oğlu Damian Marley burada, "Slumdog Millionaire"in müziklerine imzasını atan Oscarlı & Grammyli A.R. Rahman da burada; ama yetmiyor Eurythmics'in David A. Stewart'ı da burada. Yetenek kumkuması, müzik zekaları en üst seviyelerde dolanan bu beşli bir araya gelince neler ortaya çıkıyorun ilk yanıtı klibini geçtiğimiz günlerde yayınladıkları 'Miracle Worker' ile verildi. Mick Jagger ve Joss Stone'un vokalleriyle müthiş bir müzik ziyafetine dönüşen SuperHeavy'nin ilk albümü de kısa bir süre raflardaki yerini alacak. Biz, şimdilik 'Miracle Worker' ile yetinmeye çalışalım.

London Boulevard

2011-08-14T12:31:00.000+03:00

Colin Farrell ile Keira Knightley'nin başrollerini paylaştığı "London Boulevard"ı ancak izleyebildim. Vizyona ne zaman girdiğini unutmuşum bile, geçtiğimiz akşam sinema sitelerinde "acaba yeni neler var" diye gezerken karşıma çıkınca hemen izlemek istedim. Kaldı ki film,pek de yeni değil. Herkes Şirinler peşinde koşarken, ben de arada kaçırdıklarımla telafi işine giriştim; lakin bir Şirinler gecesi yapmayı planlamıyor değilim.:)

Oscarlı senarist William Monahan'ın ilk yönetmenlik deneyimi olan "London Boulevard", izlemesi oldukça keyifli bir film. Monahan'ın ilk filmi olduğunu bilsemem usta bir yönetmenin elinden çıkmış diyeceğim neredeyse. Kadrajlar, olay örgüsünü perdeye aktarma ve karakterleri aşırıya kaçmadan anlatma işini başarıyla yerine getiriyor Monahan.

İngiliz mafyasının anlatıldığı film, Colin Farrell'in canlandırdığı Mitchel'ın hapishaneden çıkması ve kendisini yine aynı dünyaya çekmeye çalışan arkadaşlarına inat farklı bir hayat kurmaya çalışmasıyla başlıyor. Mitchel, her ne kadar o dünyadan uzak durmak istese de yine de huylu huyundan vazgeçmez durumu nüksediyor, tabii bir de içinde bulunduğu şartları göz önüne almak gerekir. Ancak yine de Mitchel hayatı, yanında bir nevi korumalık yapmaya başladığı kendini evine kapatan ve paparazzilerden köşe bucak kaçan Charlotte (Keire Knightley) ile biraz olsun değişiyor. Tam artık işler yoluna girecek "happily ever after" diyeceğiz derken Monahan bizi ters köşeye yatırıyor. Aslına bakarsanız film, tam da bitmesi gerektiği gibi bitiyor.

KISA...KISA...

* Gece gece Brad Pitt mi, yoksa Colin Farrell mi diye düşündürdü film. Son kararım kesinlikle ve kesinlikle Colin Farrell.
* Keira Knightley, içe kapanık, arıza tipleri iyi canlandırıyor.
* Filmin asıl kahramanı Jordan'ı canlandıran David Thewlis'tir.

Eskici Çarşısı

2011-08-11T13:03:00.000+03:00

Bu aralar hem yerli hem de yabancı sanatçı/gruplar arasında geçmişe yolculuk yapıyorum. Baktım gün geçtikçe yeni yeni hatırladığım isimler oluyor, en çok dinlediğim on şarkıyı yazıyım dedim. Belki sizin de aklınıza gelenler olur, gönderirsiniz.:)

Guns N'Roses - 'November Rain'
Hiç eskimeyenlerden! Nedendir bilinmez bu aralar dilime fena dolandı. Bu sabah kalktığımda da kafamın içinde dönen şarkıydı. Slash'ın solosu ise şarkının en cezbedici yanı.

Elisa - 'Come Speak To Me'
Elisa'nın sesini çok beğenirim. Şarkı kadar klibi de etkileyicidir. Bir dönem her gün dinlerdim istisnasız.

Şara - 'Dayan'
Çok severdim bu şarkıyı, grubu da. Tek albümle kalmaları büyük kayıp.

Metropolis - 'Gel Gör Beni'
Hiç ama hiç eskimez bu şarkı. İlk dinlediğimden bu yana vazgeçilmezlerimden. Melis Danişmend cover'ı da ayrı bir güzeldir.

No Doubt - 'Hella Good'
Ne söylesem az kalır. Gwen Stefani'nin vokalini en beğendiğim şarkıdır.

Metallica - 'The Memory Remains'
Marianne Faithfull der ve de geçerim.

Everything But The Girl - 'Missing'
Şu aralar bu şarkıyı dinlememin özel bir nedeni var. Ama genelde de çok severim.

Natalie Imbruglia - 'Torn'
Bir dönem her gün, her an bu şarkı çalardı. O zamanlar sıkılırdık; ama şimdi kıymetini anlıyorum.

Puddle Of Mudd - 'Blurry'
Puddle Of Mudd'ın tek sevdiğim ve hala da dinlediğim şarkısıdır. Klibi de güzeldir.

Kelis - 'Milkshake'
Parti şarkım! Canım ne zaman sıkılsa açar dinlerim.

Haftasonu Filmleri

2011-08-07T21:15:00.001+03:00

Loft

Ülkemizde "Çatı Katı" adıyla gösterime giren "Loft"un aynı adlı orijinali bundan sadece üç yıl önce Belçika'da Erik Van Looy yönetmenliğinde çekildi. Van Looy, Belçika yapımıyla sınırlı kalmayıp bir de filminin ABD versiyonunu çekimi için şu aralar ABD'de olduğunu da belirtelim. Bizim şu sıralar izlediğimiz ise Belçika'nın komşu ülkesi Hollanda yapımı ve Antoinette Beumer yönetimi "Loft".

Neden iki yıllık bir film, komşu ülkede yeniden çekilir, üstüne bir de orijinalinin yönetmeni gider ABD'de tekrar filmini çekmeye kalkar hiç anlamış değilim. Kafam bu notlarla hepten karıştı anlayacağınız. Orijinalini izlemedim; ancak iki yapımdan pek de memnun kalmadım. Gerilimi iyi yedirilmemiş, olay örgüsü iyi gidiyor; ama sanki bir şeyler eksik bir tat var filmde. Beş evli arkadaşın sevgilileriyle vakit geçirmek için kiraladıkları ve kendilerinden başka kimseye bahsetmedikleri çatı katında bulunan cesetle ortaya dökülen kirli sırlar anlatılıyor.

Wir Sind Die Nacht

Buyrun bir vampir filmi daha. Bu sefer ortada bir aşk yok, bir tutkunun peşinden gidiş, arayış var. Ancak yetmiyor, yetemiyor. Tek kelimeyle olmamış. B sınıfı filmlerden. Bol vaktiniz varsa izleyin derim. Bense tamamen can sıkıntısından izledim, öyle söyleyeyim.

Havoc

Daha önce de izlemiştim; ama bu haftasonu dönüp tekrar bakmak istedim. Kendini bir yere ait hissedemeyen, tüm olayını can sıkıntılarını anlık olarak geçirmek isteyen bir grup gencin içine düştüğü bunalımı ve bu uğurda başlarına açtıkları dertleri anlatıyor Havoc. Sonunda durumu idrak ediyorlar; ama iş işten geçmiş oluyor. Anne Hathaway'in de oyunculuğunu takdir etmemek olmaz. Baştan sona mükemmele yakın bir oyunculuk sergiliyor.

Easy A

Bir yalan nelere yol açar? "Easy A"de hep beraber bunun yanıtını buluyoruz. Hem de eğlenceli bir şekilde. Haftasonu için en ideal filmlerden biriydi. Lisede değil,otuzlu kırklı yaşlardaki bir grup içerisinde bile olsa bu denli keyifle izlenebilirdi. Konunun işlenişini, oyunculukları beğendim. Emma Stone'un oyunculuğunu da çok beğendim. Karakterinin değişimini çok iyi yansıtmış. Bence vakit kaybetmeden izleyin.

Sound Of Noise

Muhteşem! Şu aralar yine müzikle bağlantılı filmlere kafayı taktığımdan listemin ilk sıralarında yer alıyordu izlemek için ve en ideal günü bulmuşum sanırım. Baştan sona bir müzik ziyafeti ve gülerken karnınıza ağrılar sokacak kadar komik bir film. Detaya girmiyorum, İZLEYİN!!!

No Strings Attached

Sırf Natalie Portman var diye izlemeye başladım; ama konusunu da sevdim. Bağlanmaktan korktuğu için ilişki yaşamaktan kaçan Emma ve Adam'ın giderek birbirleri için vazgeçilmez oluşuna tanıklık etmek büyük keyifti. Portman'ın yanı sıra Ashton Kutcher gerçeğini de kabul etmek gerek. Dozajında bir romantizm ve komedi filmi arayanlar için ideal tercih.

Turne Bitti!

2011-08-06T14:36:00.000+03:00

Bir ayı aşkın süredir devam eden Fanta Gençlik Festivali, 3 Ağustos'taki Samsun konseriyle bitti!

Çok eğlendim, hiç aklımdan geçmeyen şeyler yaşadım ve maNga ile Tarkan'ın muhteşem konserlerini izledim bu süre içerisinde. Antalya'da 90.000 kişi, Ankara ve İstanbul'da 100.000'i aşkın kişinin geldiği konserlerin bir parçası olma mutluluğunu yaşadım ki bu çoğu insana gerçekten nasip olmayacak bir şey. Tabii bir de daha önce gitmediğim birçok şehri gördüm. Bazılarını gezme fırsatım oldu, bazılarında ise otel ile alan arası yolu ancak görebildim. O kadarı bile yeri geldiğinde yetti.

Uzun uzun anlatmak isterim; ancak anlatacak o kadar çok şey ve güzel hatıra var ki galiba bir süre daha kendi içimde özümsemem gerek. Hayatımın en güzel aylarından birini geçirdim açıkçası. Şimdi ise yeniden İstanbul ve kaldığı yerden ama daha GÜZEL ve ZENGİN haliyle hayatıma geri dönüş.

Rock'n Coke 2011

2011-07-18T17:05:00.092+03:00

Bu yıl ilk defa Rock'n Coke'a izleyici olarak dahil oldum. Geçmiş yıllarda sürekli röportaj peşinde olduğumdan alandaki ve sahnedeki çoğu aktiviteyi kaçırıyordum. Tüm bu yılların acısını bu sene çıkarttım ve alanda adım atılmadık yer bırakmadım. Kurulan her sahneye, her etkinlik alanına baktım. Zaman zaman bu yüzden konserlerin başını kaçırdım; ama değdi mi değdi. Hem eğlendim, hem arkadaşlarımı gördüm, hem de bol bol müzik dinledim. Hal böyleyken buyrun kısa kısa izlediğim performanslara...

KURBAN
Kendi adıma açılış grubum Kurban oldu. Güneş tam tepede olduğundan gölgelik alandan izlemekle yetindim. 'Yalan'da yine de yerimde duramadım ama.:)

MELİS DANİŞMEND
Rock'n Coke'un en cicisi, en hanımefendisi, en sempatik solistiydi Melis. Çağlan, Doğu, Ayhan, Barış, Gökçe, Barış olmak üzere bir nevi tam kadro izledik kendisini. Davulda Burak Gürpınar olunca Melis'in konseri daha da seyirlik ve dinlemelik oldu kendi açımdan. Çok sevdiğim 'Gel Gör Beni'yi yeniden Melis'in yorumundan dinlemek harikaydı. Benim için günün en güzel ilk üç performansından biriydi Melis'in konseri.

THE KOOKS
Bir zamanlar The Kooks severdim; ama Cumartesi günü izlerken nedense fazla ısınamadım kendilerine. Bazı grupları/sanatçıları CD'den dinlemek daha büyük bir keyif veriyor, sanırım The Kooks da benim için öyle. Ancak haklarını yemeyeyim iyi performans sergilediler, sadece bana hitap etmedi.

DUMAN
Türkiye'nin en iyi performans grupları sıralaması yapılması direk ilk üçte yer alır Duman. Cumartesi gününün en beğendiğim üçlüsünden biri de kendileriydi. Tüm hitlerini ardı ardına çaldılar.

MOTORHEAD
Sevenleri için çok iyiydi bence. Çevremdeki Motörhead dinleyicilerine bakınca sahneye odaklanmış olduklarını gördüm.

LIMP BIZKIT
Beklediğim Limp Bizkit bu muydu, bilmiyorum. Deli gibi çaldılar, sahnedeki enerjilerini alanı dolduran on binlerce kişiye aktardılar; ama bir şey eksikti. (kızmayın bana!) 'Why Try' dediler, 'Eat You Alive'dan dem vurdular, Wes Borland çılgın gibiydi yine, 'Behind Blue Eyes'da romantik anlar yaşattılar, Fred Durst kızları omuzlara aldırttı vs. ama asıl kopuş 'My Generation', 'Nookie' ve 'Rollin'de oldu. Aradaki House of Pain 'Jump Around' da hoştu.

FRIENDLY FIRES
İkinci günün açılışı tabii yine benim için Friendly Fires'la oldu. Bu sefer güneş vs dinledim en öne kadar gittim; ancak 2-3 şarkı ancak dayanabildim. Yoksa başıma güneş geçecekti. Onlar sahnede bir hayli enerjikti; ancak bende maalesef o enerji yoktu. O yüzden sadece izlemekle yetindim.

ATHENA
Şafak'ın da sunumunda söylediği gibi 'Türkiye'nin en eğlenceli gruplarından biri' kuşkusuz ki Athena'dır. Dört dörtlük bir konserdi. Dans ettim, son ses şarkı söyledim, zıpladım... Bir Athena konserinde yapılması gereken ne varsa yaptım kısacası. Tüm festivalin en iyilerindendiler ve kaçıranlar gerçekten çok şey kaçırdı.

SKUNK ANANSIE
Skin derim başka bir şey demem! Bu kadında inanılmaz bir karizma ve hipnotize güç var. O sahnedeyken kendisine bakmaktan başka bir şey yapamıyorsunuz. 'Twisted'da Tezgah günlerine geri döndüm.

BLACK LIPS
Son iki parçalarına yetiştim; ama o bile yetti. Tam performanslarını izleseydim kesin en iyilerimde üst sıralarda olurlardı.

THIEVERY CORPORATION
Çok çok ama çok sevdim, eğlendim. Moby olmasaydı tüm festivalin en iyi diyecektim; ama bir Moby vardı ki birkaç satır sonra yazacağım. Thievery Corporation'a karşı duyarsız kalmak im-kan-sız-dı! O nasıl bir enerjidir, nasıl bir playlisttir? İnsan saniye yorulmak bilmez mi? Tam bir parti grubuydular.

PAOLO NUTINI
Uzaktan dinlemekle yetindim. Çok benlik değildi açıkçası. Biraz da Moby için enerji toplama seansı oldu.

TRAVIS
Travis'i seviyoruz. En burun kıvıranımız bile birkaç parçaya eşlik etmeden duramadı. Şahsen yine 'Flowers In The Window'dur favorimdir; ama 'Why Does It Always Rain On Me' de on binlerce kişilik koroyla güzeldi.

MOBY
MUHTEŞEMDİ! Değil 2 saat, 5 saat de çalsa izlenirdi, dans edilirdi. Daha sahneye çıkar çıkmaz kendisinden önce neler yaptığımızı unutturdu ve partinin fitilini öyle bir ateşledi ki dur durabilirsen yerinde. Aralardaki yer yer 7-8'i bulan 'Thank You'ları da gecenin unutulmazlarıdır bence. Moby'nin dans müziğinin zirvesinde yıllardır nasıl durduğundan mükemmel bir özetiydi konseri. En yakın zamanda yeni bir konseri olsa en önden izlenir yine.

YEMEK ALANIN EN'LERİ

Sushi Express
Noodle derim başka bir şey demem!

McDonalds
McFlurry ile "dondurma" sayıklamalarına son verdi.

BBQ Chicken
Noodle'dan sıkılınca tavuklarıyla günümü kurtardı.

BEER KOKTEYL
Bu standı hangi etkinlikte görsem en yakındaki yerlerden birinde durmaya özen gösteriyorum. Beer Mojito'larını çok seviyorum.

FESTİVALİN BENCE EN EN'İ

ROKKAS vs SUKKAS
Eğer festival alanında olup da Pazar günü Converse standına uğramadıysanız muhteşem bir görsel şovu kaçırmışsınız demektir. Rokkas vs. Sukkas yani Fatih Yılmaz ve Uçman Balaban ikilisinin hazırladığı şov, kaykay şovuyla da desteklenince ortaya seyri çok eğlenceli bir görsel ziyafet çıktı. Önümüzdeki günlerde ikilinin internet sitelerinde bu şovun videosu mutlaka yer alacaktır. Kendim için şovun ufak bir bölümünü çektim; ancak daha güzel bir kayıt kendilerinden geleceğinden şimdilik yayınlamıyorum.:)

Ve gelelim klasik kısa kısa mevzularına...

* Yine uzun zamandır görül(e)meyenler görüldü! En çok da Ayhan ve Barış'ı gördüğüme sevindim. Çağlan'ı ilk gün gördüm, bir daha hiç göremedim.:(
* Ergün ilk kez Rock'n Coke'taydı ve de çok eğlendik. Dile kolay bundan tam 12 yıl önce meslekle ilgili ilk bilgileri kendisinden alıyordum ve yazdığı yazıların müthiş bir fanıydım ki hala öyleyimdir. Onunla beraber konser izlemek ayrı bir keyif. Artık Türkiye'de de olduğuna göre bol bol konser izleyebiliriz.
* Tolgam, Takyıldızım...Tolga bir yerde olunca sıkılmak imkansız. İlk günün kuşkusuz en keyifli anları yanında geçti.
* Ata, Siya, Nadir... Onlarsız galiba bir etkinlik düşünmem imkansız. İşlerden görüşemiyorduk, Rock'n Coke iyi oldu.
* Pelin... Pelin'i de ne zamandır göremiyordum. Ben geziyorum, o geziyor. Otobanlarda karşılaşsak şaşırmayız artık. Skunk Anansie'yi birkaç şarkı beraber izleyebildik, sevindim.
* Sinem, Erdem, Aslı... Süper arkadaşlıkları için ne desem boş! Seviyorum sizi çok çok...

Zeynep, Tarkan konserinde

2011-07-06T22:48:00.002+03:00

Çocukluğumuzun "Ayşegül" serisi gibi oldu başlık; ama benim hikaye tam da bu durumluk. Bendeniz Tarkan konseri izlerse ne olur, ne düşünür hiç üşenmedim hepsini tek tek not ettim, hatta ara ara twitter'dan da durum raporu geçtim. Sabah yazdıklarımı okuyunca bazılarına gülmedim değil, zira tam uzaylı moduna geçmişim. 29 yıldır bir dolu konsere giden ben, neden illa bir Tarkan konserini bu kadar önemsedim sorusunun yanıtı da çok basit aslında. Malum bu yıl Fanta Gençlik Festivali'nde görevliyim ve 16 ili maNga ve Tarkan ile turluyorum. Daha sonra uzun uzun FGF'de neler yapıyoruz, nereleri gördük, neler yaşadık yazacağım; ancak önceliği Tarkan'a veriyorum.

Bazı isimler vardır, bir türlü ısınamazsınız onlar ne kadar başarılı olursa olsun. Siz, bambaşka yerlerde dolanırsınız ve yollarınızın pek kesişmez. Tarkan da benim için bu isimlerden biri. Bana kızabilirsiniz; hatta ne diyor bu ya da diyebilirsiniz; ancak benim için durum bu. Denk geldiğim kadarıyla birkaç şarkısını biliyorum, hatta 'Ölürüm Sana' dinlemekten keyif aldığım bir şarkıdır. Hiç zorlanmadan en sevdiğim Türkçe şarkılar arasında yer verebilirim. Keza 'Biz Nereye', bana göre yazılmış en güzel şarkılardan biridir ve Tarkan'ın rock'a göz kırpan halini de severim. (Bak bunu yazarken fark ettim!)Durum bundan ibaretken ve de hali hazırda konserdeyken ön tarafa geçip baştan sona konseri izleyeyim dedim. İnanıp inanmamakta serbestsiniz; ancak konseri gerçekten nötr bir vaziyette izledim. Zira öyle de yapmam gerekirdi diye düşünüyorum; çünkü daha öncesinde izlediğim ve kıyaslayabileceğim bir Tarkan konseri yok. Artık bundan sonraki ayaklardaki konserleri izlersem bir kıyaslama yapabilirim. Şimdi daha da lafı uzatmadan 5 Temmuz'daki Adana konserinde Tarkan ve ekibi neler yaptı kısa başlıklar altında geçelim...

SAHNE

Fanta Gençlik Festivali'nin bu yılki sahnesi, Türkiye'de hazırlanan en büyük mobil sahne olma özelliğini taşıyor. Prodüksiyon ekibimiz müthiş bir çaba sarf ediyor her gittiğimiz ilde ve o sahne 16 ilde de eksiksiz, devasıyla göz kamaştıran haliyle sizleri bekliyor. Tarkan da böylesine büyük bir sahneyi kusursuz ve son santimetresine kadar eksiksiz kullanmak adına görsel şovunu aylar öncesinden hazırlamaya başlamış. Gerçekten de sahneye çıkışından veda edişine kadar mükemmellik sınırlarını zorlayan bir görsel şov var. Her şarkı için klip tadında ayrı bir şov hazırlanmış.

Her şarkının moduna uygun ve en önemlisi gözü yormayan bir şov var karşınızda. Bence bu çok önemli bir nokta. Zira sahnede durmaksızın değişen imajlara yetişiyim derken sahnede olan biteni kaçırabilirsiniz. Sahnedeki her şeyin dozajı çok ince çizgilerle hesaplanmış, aşırılığa kaçabilecek minik bir nokta bulmak neredeyse imkansız.

GRUP

Sahnedeki grup, resmen dream band. Hangi sanatçı sahne üzerinde davulda Volkan Öktem, gitarda Can Şengün ve basta Alp Ersönmez ile olmak istemez ki. Aksini düşünebilecek tek bir isim bile düşünemiyorum, kusura bakmayın. Bu birbirinden yetenekli üç über müzisyeni aynı sahnede izlemek için bile Tarkan konserine gidilir! Şahsen konserden de bu denli keyif almamın en önemli unsurudur kendileri. Öylesine sahneye aitler ki yarattıkları enerji farkına varmadan sizi içine çekiyor. Çaldıkları şarkıları bilin ya da benim gibi bilmeyin hiç fark etmiyor. Vokalisti Altay da bu kadronun en önemli tamamlayıcısı bence. Tarkan'ın takdir ettiğim yanlarından biri de vokalistlerinin önünü kesmemesi aksine desteklemesi.

KONSER

"Tarkan" yazılı led kafesin ışıklarının yanmasıyla anlıyoruz ki konser başlamak üzere, kafes yavaş yavaş yukarı çekilirken Tarkan da sahnede beliriyor ve klibini ayrıca çok beğendiğim, blogdaki ilgili yazıda da belirttiğim üzere son dönemdeki en iyi Türk kliplerinden biri olarak gördüğüm 'Acımayacak' ile on binlerce kişinin çığlıkları arasında konser başlıyor. (İzmir'de 60.000 ile başladık, Antalya'da rekor kırıp 90.000 kişiye ulaştık, dün gece Adana'da ise 75.000 kişi vardı, gerisini siz düşünün)

Konser başladığı anda yukarıda da sözünü ettiğim görsel şov da kendini gösteriyor. Turnede şu ana kadarki konserlerinde beyaz kostüm giymeyi tercih eden Tarkan, Adana'da da bu geleneği bozmadı. Tarkan'ın kıyafet değişimine kadar geçen ilk bölümün bana göre - tabii şarkıları biraz olsun bildiğimden - en göz alıcı anları 'Dudu', 'Ölürüm Sana' ve 'Şıkıdım' şarkılarıydı. Özellikle 'Ölürüm Sana', Can Şengün'ün introsuyla muh-te-şem-di! Baştan sona bildiğim tek şarkı olduğu için de demiyorum bunu; denk gelirseniz mutlaka ama mutlaka dinleyin. Hatta açıp youtube'dan bakın. Şarkının bu rock'a kaçan hali çok ama çok iyiydi. Abartmıyorum bence konserin de en iyi performansıydı.

Tarkan kostümünü değiştirmek için kulise giderken sahnesini bir şarkılığına vokalisti Altay'a bırakıyor. Şu kadarını söyleyeyim 'Dedikodu' şarkısını seslendiren Altay, önümüzdeki yıllarda solo albüm çalışmasına girişirse halihazırdaki birçok şarkıcı için sıkı bir rakiple karşı karşıya olduklarını söyleyebilirim.

Konserin ikinci yarısının en önemli olayı kendisinin de sahnede belirttiği üzere uzun zamandır söylemediği şarkılarından hazırladığı bir derleme oluyor. Tarkan diskografisinde ufak bir yolculuğa çıkartan bu derlemede 'İnci Tanem', 'İkimizin Yerine', 'Vazgeçemem', 'Dön Bebeğim' gibi slow'ların yanı sıra 'Salına Salına Sinsice' ve 'Gül Döktüm Yollarına' gibi daha tempolu şarkıların akustik performansları yer alıyor. Bence Tarkan bu akustik işini bütün bir konser haline de dönüştürme fikrini düşünmeli. Akustik bölüm biter bitmez 'Kuzu Kuzu' kendini gösteriyor ve Çukurova Üniversitesi Stadı'nı dolduran on binlerin eşliğinde söyleniyor. Konserin kapanışı ise 'Şımarık' ve hemen ardından gelen 'Adımı Kalbine Yaz' ile oldu. Bitime doğru yapılan konfeti şov da işin ayrı bir güzelliğiydi.

KISA KISA

* Sahne karizması denen şeyin ne olduğunu bir kez daha gördüm desem, yalan söylememiş olurum. Sahnede olmaktan keyif aldığı her halinden belliydi. Dansları, aralardaki minik ama kendisini izlemeye gelen insanları coşturan konuşmaları kıvamında ve hoştu.
* Sahnenin tek eksiği bence dansçılardı. Bazı şarkılarda eksikliklerini hissetmedim değil.
* Konser sırasında çok fazla konuşulmasından yana değilim; Tarkan da neyseki uzun uzun konuşmaktan yana değilmiş.
* Ne yalan söyleyeyim bazen grubu izlerken sahnede olan biteni kaçırdım.
* Şarkılara hakim değilim, hatta bildiğim iki-üç şarkı vardı; ama playlist seçiminin başarılı olduğunu söyleyebilirim gördüğüm kadarıyla.

Monsters, Robots & Istanbul

2011-07-04T16:16:00.000+03:00

Blogumda pek fazla basın bültenine yer vermediğimi biliyorsunuz. Ancak zaman zaman çok çok sevdiğim kişilerin ya da dikkatimi fazlasıyla çeken durumların etkinliklerin bültenlerini burada yayınlamayı seviyorum. Şimdi sizinle paylaşacağım bülten de benim çok sevdiğim arkadaşım Tunç 'Turbo' Dindaş'ın sergisinin bülteni. Zaten onun bültenini yayınlamayacağım da kimin yayınlayacağım, değil mi? Canım Turbo'm 14 Temmuz 2011 - 6 Ağustos 2011 tarihleri arasında "Monsters, Robots & Istanbul" adlı sergisiyle 311artworks'te olacak. Ben işlerim nedeniyle açılışa gidemiyorum; ama Ağustos ayı içerisinde sergiyi mutlaka ama mutlaka ziyaret etmiş olacağım. Benim açığımı kapatacağınızı düşünüyorum.:) Şimdi buyrun noktasına virgülüne dokunmadan "Monsters, Robots & Istanbul" sergisinin bültenine...

311artworks /Tunç( TURBO) Dindaş Basın Bülteni

Etkinlik adı: Monsters, Robots & Istanbul
Sanatçı: Tunç "Turbo" Dindaş
Mekan: 311artworks / Lüleci Hendek Caddesi No: 31 Tophane, Beyoğlu, İstanbul
www.311artworks.com
Zaman: 14 Temmuz 2011 Perşembe (Açılış Saat: 18:30- 21:30) / 6 Agustos 2011 C.tesi

311artworks, 14 Temmuz 2011 - 6 Ağustos 2011 tarihleri arasında Tunç "Turbo" Dindaş'ın "Monsters, Robots & Istanbul" adlı sergisine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor.

Tunç "Turbo" Dindaş İstanbul'da doğup ısrarla yaşamaya devam eden sanatçı 80'li yılların ortalarından beri graffiti ile ilgilenmeye başlamış. 90'lı yıllarda
çizgi romanlar çizmeye başlayan Turbo, graffiti ile birleştirdiği işleri ile birçok marka için çalışmalar yaptı. 2005 yılında İstanbul Bienel'ine davet edilmesiyle pek çok sergide yeraldı. Portekiz, Bulgaristan ve Türkiye'de önemli festivaller ve sergilerde eserleri sergilendi.

Sanatorium, Milk Gallery ve Hafriyat'ta da sergiler düzenledi. Halen yurtiçi ve
yurtdışında duvarları boyamaya devam ediyor.

Sanatçı, 311artworks’de gerçekleşecek son sergisinde "Canavarlar ve robotları
kendi kültürümüzle yoğursak neler olurdu?" sorgulamasından yola çıkarak yarattığı bu renkli dünyasını, resim,grafik ve graffiti dilini bir potada eriterek bizlere sunuyor. Aynı zamanda İstanbul'un geçmişi ve geleceğinde bizi renkli bir yolculuğa çıkarıyor.

*** Tunç "Turbo" Dindaş ile ilgili daha detaylı bilgi ve takip etmek için bu linkleri de bookmark'larınıza ekleyin.
http://tuncdindas.tumblr.com/
http://twitter.com/#!/tuncdindas

Efes Pilsen One Love Festival 2. Gün

2011-07-04T14:03:00.002+03:00

Efes Pilsen One Love Festival'ın ikinci günü bizim için biraz koşturmacalı geçti. Tatlı heyecanımızın nedeni saat 19:15'te yapılacak olan karaoke mevzusuydu. Festival katılımcılarının ve sanatçıların yer aldığı karaoke için seçilen şarkı 'I Will Survive' oldu. Cake de sahneden inmeden önce şarkıyı söyleyerek karaokemiz için ufak bir ön hazırlık da yapmadı değil. Dün olduğu gibi bugün de festivalin ikinci gününü fotoğraflarla kısa kısa aktaracağım. Zira Cake, Editors derken Suede ile kendimizden geçtik, kelimelere dökmek zor efendim.:)

Günün açılışını Beer'Garita ile yaptım. Ancak kokteyl standındaki favorim hala Beer Mojito'dur.

Cake'den sonra Editors'tan önce 'I Will Survive'... Pamela, Nev, Metin Arolat, Redd, Model, Gökçe bizi karaoke şovumuzda yalnız bırakmadı.

Bu şişelerden bir tanesini evime istiyorum...

Rock'n Coke'a geldiklerinde Placebo'nun o dönemki davulcusu Steve Hewitt ile röportaj yaptığımdan yarısını kaçırdığım Editors'ı sonunda izleyebildim; ama sanki Rock'n Coke'taki enerjileri daha yüksekti.

Suede yine şahaneydi... Hitlerin biri gitti, diğeri geldi. Benimkisi izlemekten ziyade dinlemek şeklinde oldu; ama dinlediğim kadarı da yetti bana.

Festivalin gizli headliner'ları Sinem & Eda

KISA KISA

* Dolu Dolu Müzik sahnesinde Model ve Farfara'yı izleyebildim. Model keşke ana sahnede çıksaymış dedirtti performansları ve sahne önüne topladıkları kitleyle. Seneye diyoruz....
* Farfara da denk gelirsem izlemek istediğim gruplar arasına girdi. Çok az bakabildim; ama gördüğüm kadarı da benim için onları sevmem adına yeterli oldu.
* İkinci gününün kadrosu ise Ataer, Akın ve Barış şeklinde oldu. Arada Siyabend geldi, gitti.
* Ara ara Birsen'le de konuşabilme fırsatı yakaladım. Ben stand, karaoke peşinde o röportaj koşturmacasında olunca ancak alanda anlık karşılaşmalar yapabildik. Sevmedim bunu. Bir dahaki konser artık yan yana olalım.
* Standımızın rengarenk yastıkları festival bitiminde yoktu:/
* Kendime sapsarı, üzeri kelebekli festival t-shirt'ü aldım, çok mutluyum.:)
* Bir de ilk defa bir festivalde fotoğrafımın çekilmesine izin verdim. Modazon ekibi (www.modazon.com) ikinci günkü kıyafetimi sevmiş olmalı ki fotoğrafımı çekti, ne şebelek çıktım merakla bekliyorum.

Efes Pilsen One Love Festival 1. Gün

2011-07-03T12:41:00.002+03:00

Geldik yine bir benim için yaza merhaba etkinliği olan Efes Pilsen One Love Festival'a... Geçtiğimiz yıl yaptığım gibi bu yıl da yine fotoğraflar üzerinden gideceğim, zira Nneka'nın şahane performansını ya da Manic Street Preachers'ın kelimelerle tanımlanamayacak konserini nasıl anlatırım bilemedim.

Burası bizim standımız yani muzikicinefes.com standı. Festival alanına gelip de bizim standımızı ziyaret etmemek olmaz! Rengarenk yastıklarımızın yanı sıra rengarenk ve üzerinde 'Aşık'tan 'Sokak Sever'e, 'N'aber'den 'Parti İnsanı'na yazılı rengarenk de pinlerimiz var. Biri mutlaka sizi tanımlıyor benden söylemesi.

Burası da One Like standı... Kapıdan girer girmez One Like bilekliğinizi alıyorsunuz ve ister facebook ister twitter hesabınızla eşleştirip festival alanındaki One Like noktalarında o sıralarda neler yaptığınızı eşe dosta duyuruyorsunuz.

Açılış 123'ten geldi. Yine işten güçten konserlerine gidemediğim isimlerdendi ve kendimi ayıpladım performanslarını izlerken... Bence çok iyi bir açılış oldu.

Büyük Ev Ablukada için de 123 durumu söz konusu bende. Neyseki onları geçtiğimiz haftalarda izleme fırsatını yakaladım. Alıştığınız gruplardan değiller, farklı boyutlarda geziniyorlar ve de çok da güzel geziyorlar.

Nneka... Sinem sayesinde keşfetmiştim, sahnesi de çok iyiydi bence. Eğlendim mi? Eğlendimmmm....

ve ve veeeee Manic Street Preachers! Önlere gitmeden arkalarda izlemeyi tercih ettim, zira önlerde nefes darlığı yaşayabilirdim. Yine çok iyiydiler, best of playlist ile karşımızdaydılar.

Join The Legend.... bu pano sizi bekliyor, gelin içinizden ne geçiyorsa yazın çizin.

OLMAZSA OLMAZ TEŞEKKÜR KISMI

Festivalin tadı en güzel nasıl çıkar? Tabii ki arkadaşlarla... Bu iki bey sayesinde Efes Pilsen One Love Festival'ın ilk günü pek bir güzel, pek bir şahane geçti.

Sonisphere İstanbul 2011

2011-06-20T19:00:00.000+03:00

Beklenen konser serisi geldi ve de rüzgar gibi geçti. Üzerinden saatler geçti ancak hala "Ben Slipknot izledim; hatta grubun sahneye hazırlanış sürecine birebir şahit oldum" diyorum. Ruh halim bu; ancak Sonisphere'de Slipknot harici neler oldu diyorsanız buyrun Sonisphere günlüğüne...

GİRİŞ, IN FLAMES & MASTODON
Çekimler ve ekibin erkenden mekanda bulunması nedeniyle kapı açılmasından önce Küçükçiftlik Park'taki yerimi aldım. Kapı önündeki inanılmaz kalabalığı aşıp içeri adım atar atmaz gördüğüm ilk şey Mastodon sahnesinin son hazırlıklarının yapıldığı oldu. Purple Concerts ekibinin hummalı çalışmalarının sonlarına geliniyordu Mastodon için. Ufak bir alan turunun ardından In Flames röportajı ve çekimi için ekibin konuşlandığı alana geçtim.

Biz In Flames için hazırlıklarımızı yaparken Mastodon da programda belirtilen saati hiç sektirmeden sahnedeki yerini aldı. Daniel Svensson ile kısa söyleşimizi yapıp çekimimizi gerçekleştirdikten sonra koşar adım Mastodon sahnesinde neler yaşanıyor diyerek alandaki yerimi aldım ve resmi olarak Sonisphere İstanbul 2011'in açılışını yaptım. Röportajın detayları derseniz, 46 Magazine'in yeni sayısını beklemeniz gerekir, derim.:)

Mastodon ve şarkılarına hakim olduğum söylenemez; o yüzden playlist'te ne vardı bilemiyorum. Ama bu line-up'ın açılışı için son derece doğru bir seçim olduklarını kanıtladılar. Hem çok enerjiktiler, hem de seçtikleri şarkılar birbiri ardına bu enerjiyi daha da yükseltti ve Sonisphere'in diğer grupları için güzel bir hazırlık oldu.

Mastodon'u tezahüratlarla sahneden uğurladıktan hemen sonra ise çekim için yanımıza aldık. Biraz önce sahnede fırtına gibi esen ekibi hemen Fethi'nin objektifinin karşısına geçirdik. Sahnedeki fırlamalıkları çekim ve söyleşimiz esnasında da devam etti. In Flames davulcusu Daniel'ın soğukluğunun ardından Mastodon üyelerinin sempatikliği yüzümüzü güldürdü.

Mastodon üyelerini de kulislerine uğurladıktan hemen sonra 'Cloud Connected'ın ilk notalarının alanda yankılanmasıyla hemen alana geçiş yaptık. In Flames bu gaz açılışın ardından temposunu hiç düşürmeden güneşin en tepede olmasına rağmen mükemmele yakın bir performans sergiledi.

In Flames sahnedeyken sahne arkasında da Alice Cooper ve Slipknot üyeleri de performansları için hazırlıklara başlamışlardı bile. Sonisphere'de izlemeyi istediğim tek isim olan Slipknot üyelerini kanlı canlı, günlük kıyafetleri içinde görmek başlı başına ayrı bir olay oldu benim için. Zaten sahnede giydikleri tulumları daha askılarında görünce heyecanlanmaya ve gerçekten günün ilerleyen saatlerinde Slipknot izleyeceğime kendimi hala inandırmaya çalışır haldeyken bir de üyeleri görmek inanılmazdı.

ALICE COOPER

Gerçek bir efsane... Sahneye çıkmak için yanınızdan geçerken bile inanamıyorsunuz, heyecandan olduğunuz yerde titremeye başlıyorsunuz. Korumaları ve tur menajeri ile sahneye doğru ilerlerken saniye saniye izlediğim Alice Cooper, 'Black Widow' ile sahneye bir çıktı, pir çıktı. Rock performansı nasıl olurmuş, sahne şovu neymiş gösterdi. Sonisphere İstanbul 2011 sahnesinde bir efsaneye canlı canlı şahit olduk. Yarım asırdır Alice Cooper'ın neden rock'n roll sahne şovlarının efsanesi olduğunu kendimize kanıtladık. Bir de 'Another Brick In The Wall' nasıl yorumlanır, hep beraber tanık olduk.

Kıyafetleri özellikle de şapkaları ve kırbaçlarıyla sadece kendi konserlerinde görebileceğimiz bir şova imza atan Alice Cooper'ın enerjisi sahneden indikten sonra da devam etti. Mehmet Turgut'un objektifinin karşısında o bitmeyen enerjisini bir kez daha yansıttı. Günün en güzel anı ise kuşkusuz ki sahnede kullandığı kırbacını ekibe hediye etmesidir.

SLIPKNOT

Alice Cooper'ı beklerken bir yandan da Slipknot üyelerinin sahne öncesi son hazırlıklarına göz atma şansını yakaladım. Biz çekim için stüdyoya geçtiğimizde Slipknot da sahnedeki yerini çoktan almış, hatta 'Wait and Bleed'i söylemişti bile. Ama bu esnada bizim de Alice Cooper ile mini bir randevumuz vardı ve yukarıda da bahsettiğim gibi sürprizli bir şekilde son buldu randevumuz. Alice Cooper kulisine giderken ben de hemen alana çıktım; çünkü Slipknot'ın tek bir saniyesini daha kaçırmak istemiyordum.

Sahnede ilk dikkatimi çeken şey grup üyelerinin ölen arkadaşları Paul'ü unutmamaları ve onun tulumunu askıyla sahneye çıkarmış olmalarıydı. O heyecanın, o enerjinin ve izlediğine inanamadığın şovun esnasında bu kare o kadar içten ve hüzünlüydü ki kısa bir anlık bile olsa sahneden koptum. Ama başta Corey Taylor olmak üzere sahne üzerindeki sekiz adamın sahnedeki halleri başka hiçbir şeye benzemiyordu. Alev topları, Joey Jordison'ın akıllara zarar dönen baterisi mi dersiniz yoksa Shawn'ın dönen sahnesi mi, stagediving mi.... Akla hayale gelmeyecek ne varsa Slipknot sahnesinde vardı. Tüm bu görselliğin yanında playlist de 'Psychosocial', 'Spit It Out' ve 'Before I Forget' gibi hitler peşi sıra gelince insan ister istemez kendini kaptırıyor haliyle. Bir ara sahnedeki şovu izlerken "Acaba Paul de burada olsaydı nasıl olurdu" diye düşünmeden edemedim.

Şimdi yazacaklarıma Iron Maiden fanları kızabilir; ancak benim Sonisphere İstanbul 2011 ile ilgili tüm planım Slipknot'ı izlemek olduğundan ve geçen sene Iron Maiden'ı izlediğimden, izlediğim performanstan pek de memnun olmadığımdan ötürü ve de en önemlisi bir Iron Maiden dinleyicisi olmadığımdan kendi adıma yapılacak en doğru işin günü kıvamında sonlandırmak olduğuna karar verip alandan ayrıldım.

KISA KISA

* Ben yaşamadım; ama Twitter'dan takip ettiğim kadarıyla ciddi bir su ve yemek sıkıntısı çekilmiş. Yemek konusunda söyleyebileceğim tek şey çeşidin olmamasıydı; herkes köfte, sucuk ya da salam yemek istemez. Tamam konser bu, belli bir düzeyde olacak yiyecekler; ama yine de vejetaryanların düşünülmesi gerekiyordu.
* Yemek konusundaki tek sıkıntım, yemek standında tek kişinin sandviçleri hazırlıyor oluşuydu. O sıcakta yemek sırası gerçekten çekilir dert değil.
* Iron Maiden sahne almadan çıktığım için çıkışta bir sorun yaşamadım; ama çıkışta da büyük bir hengame olmuş okuduğum kadarıyla. Sadece çıkış yolunu bulmada biraz zorlandım.
* O kadar çok geç başlayan konsere alışmışız ki karşımızda saatine, dakikasına uyan grup görünce şaşırıyoruz artık. Alice Cooper'daki ufak gecikme haricinde tüm gruplar saatinde sahnedeydi.
* Sadece Slipknot'ın şovunun geceye daha çok yakıştığını düşünüyorum. Keşke güneş battıktan sonra izleyebilseydik.
* Uzun zamandır göremediğim Kutlu, Serkan, Kenan ve Alpay'ı (Yüksek Sadakat) da görmüş oldum. Çok sevindim.

Teşekkür Kısmı

* Başta Eren Erdem ve Mehmet Turgut olmak üzere tüm Mehmet Turgut Visual Arts ve 46 ekibine...
* Röportajlarımız için Berna Özyurt, Arzu Güldiken, Cemal Arman ve Feride Fışkın'a
* Yoğunluklarının arasında yine de bize zaman ayıran Nihan Hatipoğlu ve Nadir Duman'a
* Yardımları için tüm PuCo ekibine

Warhol In Motion

2011-06-12T00:56:00.000+03:00

Bugünümü kendi adıma çok güzel geçirdim. Hatta son yıllarda geçirdiğim en güzel günlerden biriydi. Başından sonuna kadar planladığım hiçbir şeyi yapmayıp tamamen spontane bir şekilde kendi kendime çok güzel bir gün geçirdim. Ara ara insanın kendisiyle başbaşa kalması gerekiyor. Ben de böyle felekten bir gün çaldım.

8 Haziran'da kapılarını açan "Warhol In Motion" sergisi tüm günümü kapladı. Galerist'in Andy Warhol Museum işbirliğiyle ülkemize getirdiği "Warhol In Motion" mutlaka ama mutlaka ziyaret edilmesi gereken bir etkinlik. Pop art ve günümüz çağdaş sanatının temel taşlarından Andy Warhol'un yarattığı dünyayı yerinde irdelemek için bulunmaz bir fırsat bence. Tepebaşı, Galatasaray ve Akaretler Galerist'te mevkilenen serginin film kısmını bugün yerinde ziyaret ettim. Dolayısıyla Tepebaşı ve Galatasaray'daki Galerist'e giderek Andy Warhol'un çektiği filmleri izledim. Lakin saatleri tutturamadığımdan Galatasaray'daki filmler yarım kaldı. Haliyle polaroidler için de Akaretler'e gitme hedefimin günü değişti. Ama azimliyim bu hafta Akaretler'i de ziyaret edeceğim. Tabii bir de Galatasaray'daki filmleri tamamlayacağım.

Galerist Tepebaşı'nda "Lupe", "Empire", "Blow Job", "Camp", "Horse", "Mario Banana No 1", "Mario Banana No 2", "Sunset" filmlerini izleyebilirsiniz. Favorim Warhol'un ünlü Fabrikası'nda çekilen "Camp" oldu.

Galerist Galatasaray'da ise Warhol sinemasının başyapıtı olarak kabul gören "The Chelsea Girls", "Haircut", "My Hustler", "Screen Tests", "The Velvet Underground and Nico", "Bike Boy" ve "Outer and Inner Space" filmlerini izleme şansını yakalayabilirsiniz. Yetişebildiğim kadarıyla izlediklerim arasından favorim "The Chelsea Girls" oldu. Vakit bulduğum anda bir kez daha izlemeye gitmeyi planlıyorum.

Dediğim gibi şimdi de sırada Galerist Akaretler var. Onu da ziyaret ettiğimde yazacağım.

Beykoz Kundura Fabrikası'nda Bir Gün

2011-06-11T16:14:00.000+03:00

Fanta Stage finalistleri Keti ve Murat Özel'in klip çekimi için geçtiğimiz Çarşamba günü sabahın erken saatlerinde Beykoz Kundura Fabrikası'nın yolunu tuttuk. Eğlendik mi? Eğlendik. Yorulduk mu? Yorulduk. Uykusuz kaldık mı? Kaldık. Ama hepsine değer güzel bir gün geçirdik. Ayrıca 29 yıllık hayatımda ilk defa doğru düzgün çıktığım fotoğraflara sahip oldum. Bu yüzdendir ki değmeyin keyfime.:)

Malum biliyorsunuz geçtiğimiz ay içerisinde Fanta Stage 2011'in finali yapmış ve Tarkan ve maNga ile turneye çıkacak iki finalist grubumuzu belirlemiştik. Bu iki finalist grubumuz; Keti ve Murat Özel, maNga ile gerçekleştirdikleri düet için 4 gün boyunca SAE İstanbul stüdyolarına kapandı. İskender Paydaş ve Tarkan Gözübüyük gözetiminde gerçekleşen kayıtları tamamladıktan sonra sırada klip çekimimiz var diyerek 8 Haziran Çarşamba günü Beykoz Kundura Fabrikası'nın yolunu tuttuk. Kliplerin yönetmen koltuğunda da Ferman Akgül oturdu. Boşuna demiyorum, bu finalistler çok şanslı diye.

Beykoz Kundura Fabrikası çok acayip ve büyük bir yer. Neredeyse her yapıda bir çekim var. Biz oradayken "Unutulmaz", "Kızım Nerede", "Karakol" ve "Fatmagül'ün Suçu Ne" ekiplerine denk geldik. Hazır böylesine bir mekan bulmuşken bol bol da fotoğraf çektik, iPhone'daki fotoğraf aplikasyonlarını denedik. Şimdilik favorim Leme Cam. Efektleriyle sanırsınız ki bin yıllık fotoğrafçıyım da geldim mekanda fotoğraf çektim diye düşünürsünüz. Burada gördüğünüz fotoğraflar da kendileri sayesinde çekildi. Turne arkadaşım Aslı ile bir ömür bize yetecek kadar fotoğraflarımızı çekmeyi de ihmal etmedik, hazır böyle bir yer ve kamera bulmuşken.

Mekan keşfinden sonra kendi setimize dönüp Fanta Stage finalistlerinin klip çekimlerini takibe koyulduk. (Klip çekimleriyle ilgili backstage görüntüleri çok kısa bir süre içerisinde facebook.com/fantastage adresinde yayınlanacak, takip etmeyi ihmal etmeyin.) İlk klip Murat Özel'e çekildi, ardından da Keti'nin klibi. Her iki grup da şarkılarının son halini klip çekimi esnasında duydu. Onların heyecanına ortak olmak da ayrı bir keyifti işin doğrusu.

8 Haziran Çarşamba 09:30 gibi girdiğimiz mekandan 9 Haziran Perşembe günü 06:10 civarında ayrıldık. Biz yorgun; ama yönetmenimiz ve prodüksiyon ekibimiz bizden daha yorgundu. Finalistlerimiz ise tüm bu süreç içerisinde en heyecanlı olanlardı. Kolay değil, hem profesyonel bir ekip tarafından klipleri çekiliyor, hem de klipte maNga üyeleri yer alıyor.

Klipler hakkında daha fazla detay vermek istemiyorum; zira çok kısa bir süre içerisinde izlemeye başlayacağız. Sadece şunu diyebilirim ki ara ara çekimlere attığım ufak bakışlara göre bizi çok güzel ve sürprizli iki klip bekliyor.

Duman @ Studio Live

2011-06-05T12:27:00.000+03:00

Dün gece Studio Live sahnesinden Duman geçti! Mekanda adım atılacak tek bir adımlık yer yoktu. Duman fanları kapı açılışından dakikalar önce uzun bir kuyruk oluşturmuştu Studio Live kapısının önünde. Sadece bu kuyruk bile Duman'ın Türkiye'nin en büyüklerinden biri olduğunu bir kez daha kanıtladı. Hep diyoruz ya pop müziğin megastarı, süperstarı vs. diye rock müzik için de böyle bir tanımlama yapacak olursak Duman'ı hiç düşünmeden, saniye sektirmeden bu sıfatlardan birinin ardına koyabiliriz. Dün geceki seyirci topluluğu sahneye kilitlenmiş bir vaziyette üç saati aşkın bir süre Studio Live'da durduysa bu da Duman'ın müziğinden ve grup üyelerinden kaynaklıdır.

Yeni konser albümleri "Canlı"yı 3 Haziran Cuma günü yayınlayan Duman, albümlerinin lansman konserlerini muzikicinefes.com sponsorluğunda Cumartesi gecesi Studio Live'da gerçekleştirdi. Konser öncesi ufak bir de söyleşi yapma şansını yakaladığım grup üyelerine neden bu denli hayranlık duyulduğunu bir kez daha canlı canlı tecrübe ettim desem yeridir. Bu arada grupla yaptığım mini röportajı önümüzdeki günler içerisinde muzikicinefes.com'da izleyebilirsiniz. Ayrıca grubun yepyeni konser albümü "Canlı"yı dinleyebilirsiniz, bu da ufak bir hatırlatma olsun.:)

Saatler geceyarısını gösterdiğinde sahnede tezahüratlar arasında beliren Duman, 'Dibine Kadar' ile başladığı hipnotize edici performansına 'Sarhoş', 'Eski Köprünün Altında', 'Seni Kendime Sakladım' ile devam etti. Studio Live'da adım atılacak yer bırakmayan dinleyicilerinin oluşturduğu koronun eşliğinde biri akustik olmak üzere iki set olarak sahne alan grup, konserlerinde en en sevilen şarkılarını birbiri ardına sıraladı. Açıkçası bir ara Studio Live'ı yıkıyoruz galiba diye düşünmeden edemedim.

Uzun zaman sonra izlediğim ilk Duman konseri oldu ayrıca dün geceki konser. Sanırım en son asker dönüşü denk gelmiştim. Açıkçası bu kadar uzun bir ara Duman konserine gitmediğim için kendime kızdım. Tek bir cümleyle ifade etmeye kalksam, "Dün gece müziğe doydum" diyebilirim. Kaan, Ari, Batuhan ve Cengiz üzerine ne desem eksik kalır. "Konser grubu" denilen bir tanım vardır ya, bu tanım sırf Duman için yaratılmış neredeyse. Sahnede sadece enstrümanları ile var olan ve şarkılarını sanki kendi evlerinin salonunda takılırmışçasına kendi hallerinde söyleyen Duman'ı en az bir kez izlemeden bir rock grubunun konserini izledim demeyin bence. Kendi adıma söylüyorum, bir daha arayı bu kadar açmaya niyetim yok. Duman, bugün Solar Beach'te benden söylemesi.)

Haziran Etkinlikleri

2011-05-30T14:29:00.000+03:00

Bu ay içerisinde acil servis ziyaretimi ve üzerime bira dökülme merasimimi gerçekleştirmem nedeniyle benim için artık yaz resmi olarak gelmiştir! Havanın bilmem kaç derecelerde seyretmesi şu saniye itibariyle yaz algımı hiç bozmamaktadır, bilginize.:)

Sizi bilemeyeceğim ama benimkisi koşturması bol bir Mayıs olduğundan Haziran için pek de plan program yapma işine girişmedim, zaten son saniyede karar verebildiğim ya da her an başka bir şey çıkma potansiyeli yüksek olduğumdan gözüme kestirdiklerimi yine paylaşıyorum. Bakalım bu ay içlerinden hangilerine gidebilme başarısı göstereceğim, ben de merak etmiyor değilim.

WARHOL HAREKET HALİNDE

Ben bir pop-art fanıyım, dolayısıyla da Andy Warhol'un hayranlarından biriyim. Yarattığı dünyanın rengarenk hali, kavramları, karakterleri çok cezbedici. Benim için karşı konulamayacak cinsten. Bu yüzden de 8 Haziran - 9 Temmuz tarihleri arasında Galerist'te gerçekleşecek "Warhol Hareket Halinde" sergisi sadece bu ayın değil, bu yılın benim için en önemli etkinliği. Sergide Warhol'un film, video ve polaroidlerinden oluşan çalışmalarını görmek mümkün olacak.

SONISPHERE @ MAÇKA KÜÇÜKÇİFTLİK PARK

Iron Maiden, In Flames ve Alice Cooper gibi isimler rock ve metal dinleyicilerini cezbetmiş durumda. Benimse olayım sadece ve sadece Slipknot. Yıllar önce Metal Hammer'ın verdiği karışık bir CD'de keşfettiğim grubu canlı canlı izlemek dışında 19 Haziran'da yapmayı planladığım başka bir şey yok.

AMY WINEHOUSE @ MAÇKA KÜÇÜKÇİFTLİK PARK

İster sokakta kendinden geçmiş vaziyette yattığı görüntülensin, isterse düzensiz / dengesiz bir hayatı olsun... Sahip olduğu sesi duyunca başka bir görmüyor gözleriniz. Arızalar arızası Amy Winehouse, 20 Haziran'da Küçükçiftlik Park'ta. Sahnede ne yapacağını, neler söyleyeceğini çok merak ediyorum.

CLUB TO CLUB İSTANBUL

Farklı sanat dalları ve yeni akım sanatçıları, Avrupa’nın sıcak şehirlerinin önemli mekanlarında tek bir festivalde bir araya getiren ve Avrupa’nın prestijli festivalleri arasında bulunan Club to Club, İstanbul’u ikinci ziyaretinde aralarında James Holden, Kode9 + The Spaceape, Luke Abbott gibi isimlerin olduğu sanatçılara ev sahipliği yapacak. Yeni özel teması "State of Indepen/dance" ile İstanbul'a geri dönen Club to Club, 9-11 Haziran tarihleri arasında santralistanbul'da Tamirane & Otto Santral & Enerji Müzesi ve ayrıca Minimuzikhol'de gerçekleşecek.

Hafta Sonuna Dair Küçük Notlar

2011-05-30T12:30:00.002+03:00

MULTİTAP @ BRONX Pİ SAHNE

Yorgunluktan ayakta duramayacak bir halde olmama rağmen Cuma akşamı yine yeni yeniden Multitap konserindeydim. Bu seferki mekanımız Bronx Pi Sahne oldu. Onlar yine enerjik, yerinde duramazken ben de "ah ayaklarım, ah başım" şeklinde dırdırlanıyordum. Ancak Multitap, bir kez daha beni kendime getirmeyi başardı. Onların enerjisi sayesinde hafta sonumu hasarsız atlattım.

Enerji seviyemde ibre her ne kadar en dibi gösterse de 'Mahkum', 'Bir Şey Mi Var', 'Çıbık' ve tabii ki 'Full Depo'da dans etmeden duramadım, bir de 'Rudebox' var unutmayalım! Ancak artık Multitap'ı açıkhavada izlemek istediğime karar verdim. Hazır açıkhava konser sezonu da açılmışken festival ortamında ne kadar da güzel giderler. Gelsin gelsin konserler gelsin.:)

FANTA STAGE 2011 KAYIT GÜNLERİ

Malumunuz Fanta Stage 2011 finali yapıldı ve maNga ile düet yapacak iki finalistimiz belirlendi. Geçtiğimiz hafta sonu itibariyle iki finalistimiz Keti ve Murat Özel, düet prodüksiyonu için stüdyodaki yerlerini aldılar. Tarkan Gözübüyük ve İskender Paydaş gözetmenliğinde devam eden kayıtlarda önce davul, ardından sırasıyla bas ve gitar kayıtları tamamlandı. Sıra geldi vokal kayıtlarına... Onu da tamamlayıp klip çekimine geçeceğiz. Ortaya çıkacak klipleri çok merak ediyorum açıkçası. Bir de A'dann Z'ye işin içinde olunca bir noktadan sonra olaya daha farklı ve benimseyici modda bakıyorsun, o yüzden de merakım büyük.

FRESHTIVAL

Bu yıl üçüncüsü düzenlenen Freshtival'a en nihayetinde teşrif edebildim. Geçtiğimiz yıl Oslo'da olduğumdan, bir önceki yıl da nerede olduğumu hatırlamadığımdan ama yine işler yüzünden katılamadığım Freshtival'a sahnede Leftfield varken dahil oldum.

Gün içerisinde kayıtlar nedeniyle stüdyoda olduğumdan festival alanında kim var kim yok bilgisini Barış'tan telefonla alıp, twitter'dan takipteydim. Music Factory kazananlarının ve Bon Mod performanslarını izlemeyi çok istiyordum; ama kaçırdım. Performans videolarını yükleyenlere ufak bir göz atabildim neyseki.

Alana girer girmez hemen Barış'ı bulup alanda ufak bir tur attık. Son durak olarak da İpek ve Erinç'in yanına gittik. İpekle geçtiğimiz yıl bugün Oslo'daydık ve heyecandan yerimizde duramıyorduk hatıralarımızı yad edip, Erinç'e geçtiğimiz yıllarda yaptığımız Taksim - Beylikdüzü yolculuğumuzu anlattık. Ki bu öyle böyle bir yolculuk değildi. Biz birkaç saat sonra yeniden Taksim'de olmamız gerekirken niye Beylikdüzü'ne gittik hala çözülmeyi bekleyen sorudur.

Sahnede Leftfield vardı; ancak şöyle bir kulak kabartmaktan öteye gidemedim. Katılım da beklediğimin altındaydı. Havanın bozması sanırım en büyük etken oldu. Ya da benim olaya dahil olduğum saate kadar geldiler, gittiler. Ancak gelenler kendilerini müziğe kaptırmış, hallerinden hayli memnun görünüyorlardı. Ayakta durabilecek halim olsaydı o topluluğa dahil olurdum; fakat bacaklarım isyan bayrağını çekmek üzereyken daha fazla ayakta kalamazdım. Anlayacağınız bu sene de Freshtival için "bir dahaki sefere" demek zorundayım.

Fast Five

2011-05-22T15:28:00.000+03:00

Vin Diesel ve çetesi yine göz kırpmadan, saniye sektirmeden ve heyecanı en tepede bir maceraya imza atıyor. Bu seri, insanı hız tutkunu yapar, macera peşinde koşmaya teşvik eder. "Fast & Furious", körü körüne bağlı olduğum tek şeydir herhalde. Başka hiçbir şeyin devamını Vin Diesel ve çetesinin yeni serüvenlerini beklediğim gibi beklemiyorum. Hatta Diesel, beşinci filmin tanıtımında altıncının hazırlıklarına başladıklarını söylediklerinde ufak çaplı bir heyecan fırtınası yaratmadım değil kendi çapımda.

"Fast Five"ın açılış sahnesi bir önceki filmin kapanışına dayanıyor. Mahkeme sonucunda ömür boyu hapse çarptırılan Dominic Toretto'nun hapishane sevkiyle başlayan aksiyon dolu hikaye Rio'ya kadar uzanıyor. Rio'da yeniden bir araya gelen Dominic, Mia ve Brian'ın yanında bu sefer yetenekleriyle parmak ısırtan, zaman zaman güldüren yeni takım arkadaşları var. Bir nevi yenilmezler takımını oluşturuyorlar.

Ancak bu sefer karşılarında da en az kendileri kadar gözü kara bir ajan var: Luke Hobbs! Kafaya taktığını yapmadan rahat etmeyen, peşinde olduğu avı yakalamakta kararlı ajan Hobbs. Peki Rio'da da bu kusursuz unvanını sürdürebilecek mi?

"Fast & Furious" serisinin "Tokyo Drift"ten bu yanaki en heyecanlı filmi kuşkusuz "Fast Five" bence. Saniye düşmeyen bir aksiyon var filmde. Araya yedirilmiş romantimizin de dozu iyi tutturulmuş. Zira bir milim fazlası filmin tüm atmosferini bozabilirdi. Tabii bir de serinin her filminde olduğu gibi müzikler de başrollerden birini kapıyor yine. Özellikle yarış ve kovalamaca sahnelerinde müziklere ayrı dikkat.

Yalnız filmin bittiğini düşünüp jenerik akarken salonu terk etmeye kalkmayın, sizi gözlerinizin dört açılacağı bir sürpriz bekliyor!

Marianne Faithfull @ İstanbul Modern

2011-05-22T12:04:00.001+03:00

Dün gece bir rüya gördüm. Hiç bitmesini istemediğim bir rüya. İsteyebileceğim ekstra hiçbir şeyin olmadığı bir rüya. Kah hüzünlendiğim, kah dans ettiğim, kah olduğum yerde salındığım bir rüya. Bu rüyanın sadece bir figüranıydım oysa; ama şu ana kadar gördüğüm en güzel rüyaydı. Başrolünde Marianne Faithfull vardı!

Daha 17 yaşındayken uğruna Mick Jagger ve Keith Richards tarafından şarkılar yazılan, sonraki yıllarda Nick Cave ile beraber çalışma şansına nail olan ve yine bir müzik devi Tom Waits'in kendisine şarkı yazdığı, Pink Floyd'a verilmesi planlanan şarkının karar değişikliğiyle kendisine verildiği kadın! İşte dün gece İstanbul Modern'in bahçesinde bu kadını izledim, bu kadının sesini duydum ve gözüm hiçbir şey görmez, kulaklarım onun sesinden başkasını duymaz oldu. Sahnedeki kadın, Metallica'nın en sevdiğim şarkısı 'The Memory Remains'teki vokaliyle şarkıya dahil olduğu anda tüyleri diken diken eden, zamanında uyuşturucu ve kanserle mücadele eden, fırtınalı ilişkilerden çıkan ve tüm bu yaşadıklarını sahnedeki dimdik duruşuyla tamamlayan kadın, Marianne Faithfull.

Sahnede ne söylediği, hangi şarkıları çaldığı bir noktadan sonra önemini yitiriyor; zira sizden sadece birkaç metre ötede yaşayan bir efsanenin var olduğu gerçeğine alışmaya çalışmakla başbaşa kalıyorsunuz. O şarkılarını söylerken, 'As Tears Go By'ı anons ederken kendi 17 yaşınızı hatırlamanıza, Tom Waits'in yazdığı 'Strange Weather'da şu anınızla hesaplaşmanıza sebebiyet veriyor.

Ne olup bittiğini kavrayamadan o büyülü ses bize "İyi geceler" deyip sahneden ayrılıyor. Bize de bu rüyayı görmüş olmanın mutluluğu kalıyor...

KISA...KISA...

* Marianne Faithfull hakkında ne yazdıysam, aklımdan ne geçiyorsa sahneyi paylaştığı müzisyenler için de aynıları geçerli.
* Uzun zaman sonra sadece müzik dinlemek için bir araya gelmiş bir topluluğa şahit oldum. Sahnedeki sanatçıya odaklanmış ve dünyayla ilişiğini belli bir süreliğine kesmiş mükemmele yakın bir topluluk vardı.
* Berna - Cenk - Deniz ile eğlencesi, gülmesi bol bir gece geçirdim. Çok çok teşekkürler...

Not: Konserin detaylı müzikal yanını Zülal Kalkandelen mutlaka yazacaktır, ben sadece hissettiklerimi yazdım. Hem blogunu hem de gazetedeki yazısını mutlaka takip edin.

Wish List :)

2011-05-21T15:44:00.001+03:00

23 Mayıs Pazartesi doğum günüm! Hiçbir sene özel bir kutlama yapmadım; gerçi bir defa niyetlendik; ama "bak kesin kutluyoruz, olmaz böyle kuru kuruya" diyen arkadaşlarımın söz konusu gün gelince son dakika satışlarıyla tuhaf bir kutlama yapmıştım. Neyse efendim geçelim geçmişi... Bu sene de kutlama yok; ama kendi kendime bir wish list hazırlamak geldi içimden. Merak etmeyin hiçbiri öyle aman aman şeyler değil.:)

* Acile kaldırılmadığım bir yaz olsun. (zira her sene en az iki kez acil servis ziyaretim vardır)
* Zamansızlıktan görüşemediğim arkadaşlarımla daha çok görüşebileyim.
* Ayıcıklı jelibonlarım hiç bitmesin.
* Eve bir tane Nutella musluğu taktırayım. (kavanozlar yetmiyor)
* Yemek yapmayı bilmem; ama bir pasta kursuna mı katılsam? (kendi tatlını kendin yap!)
* Yazım güzel geçecek onu biliyorum; ama yine de çok güzel bir yaz olsun.
* Sevdiğim insanlar yanımda olsun.
* İşlerimi ayarlayabilirsem yine Sziget'e gidiyim. Download yattı, bari bu yatmasın.
* Bu sene kesinlikle Yunanistan görülecek!
* İsrail planım ne olur bilmiyorum; ama belki Şubat gibi düşlemeye başlayabilirim.:)
* ve müzik hiç susmasın! Sabah uyandığımda kafamda çalan abuk şarkılar da susmasın.;)
* Bir dileğim daha var; ama o da bana kalsın.:)))

Fanta Stage 2011

2011-05-16T22:06:00.000+03:00

Geçtiğimiz yıla kadar müzik yarışmalarını hep izleyici konumunda takip etmiştim. Ancak 2010 itibariyle iş değiştirmek suretiyle bildiğiniz üzere Rock'n Dark 2010'u organize ettik ve Sade'nin birinciliğiyle yarışmayı sonlandırdık. Bu sene de artık köşemde oturur, güzel güzel sitemi güncellerim derken kendimi Fanta Stage 2011 ekibinin içinde buldum. Bu seneki yarışma maratonu nasıl oldu hadi hep beraber bakalım...

FANTA STAGE 2011 NEDİR, NE DEĞİLDİR?

Ekipte olduğum için demiyorum; ama şahsen müzikle uğraşsam ve bir yarışmaya katılmak istesem saniye düşünmeden katılacağım yarışmalardan biri olurdu Fanta Stage. Neden mi? İskender Paydaş, Tarkan Gözübüyük, Hakan Kurşun ve maNga'dan oluşan jürinin karşısına çıkmak çok heyecan verici olsa gerek. Ardından eğer İlk 30'a kalırsan İskender Paydaş ve Tarkan Gözübüyük ile stüdyo kayıt süreci var ki işte bu durum hayalin gerçeğe dönüşmesi değil de nedir diye sorarım size. Jürimizin uzun uzadıya düşünüp tekrar tekrar dinleyerek seçtiği İlk 30 yarışmacımız karşılarında bir anda İskender Paydaş ve Tarkan Gözübüyük'ü görünce anlık şoklar yaşamadı değil. Ben olsam benim de dilim tutulurdu. Tabii bir de işin sonunda maNga ile düet var ki şu anda finale kalan iki finalistimizin heyecan seviyesi ne durumdadır merak ediyorum. Bilen bilir benim maNga fanlığımı o yüzden bu düet mevzusuna hiç girmiyorum.:) Ben yapamazdım diyeyim ve konuyu burada kapatayım.

Konumuza geri dönersek; İskender Paydaş ve Tarkan Gözübüyük eğitmenliğindeki kayıtların ardından jüri üyelerimiz yine zorlu bir elemenin ardından 11 Mayıs akşamı Ghetto'da yarışacak olan İlk 10 yarışmacıyı seçti. Burada küçük bir parantez açıyım, bir yarışmada jüri üyesi de olmayı istemezmişim bu süreçte anladım, çok zor iş!

Tabii iş İlk 10'a kalmakla da bitmedi. Tüm yarışmacılarımız İskender Paydaş ve Tarkan Gözübüyük'ün yanı sıra Hakan Kurşun, Gökalp Ergen, Pamela, Burak Gürpınar, Metin Türkcan, Sedef Erken, Selim Serezli, Engin Akıncı, Muzo Berberoğlu, Alp Turaç ve İzzet Öz'den gerek enstrumanlarına gerekse de müzik endüstrisine dair bilgiler edindiler. Akşamları ise kendilerine ayrılan stüdyolarda final için provalarını gerçekleştirdiler ki bu provalarda da Gökalp Ergen, Tarkan Gözübüyük ve İskender Paydaş her daim yanlarındaydı ve verdikleri tavsiyelerle yarışmacılarımızın final için kusursuz olmalarına en büyük destek oldular.

BÜYÜK FİNAL

Tabii ki de işin en heyecanlı kısmı finaldi. Sabahtan daha konuşlandık Ghetto'ya. Önce soundcheck'ler, ardından saç-makyaj derken final anı geldi çattı. Jüri üyelerimiz salondaki yerlerini aldıktan hemen sonra Alper Etiş'in anonsuyla ilk grubumuz Pilot sahneye çıktı. Yarışmacıların kulisindeki heyecan ise gözle görülür oranda artmaya başladı bu dakikalarda. Özellikle sahne sırası kendisine gelen yarışmacılarımız gecenin en heyecanlı isimleri oldu tek tek. Pilot'un ardından Ozan Buğra Kaya, Gözde Kırksekiz, Retro, LyraVals, Keti, Murat Özel, 51 Promil, Klişe ve Cadı Kazanı performanslarını sergiledi. Bu esnada jüri üyelerimiz de yarışmacılarımız hakkında tek tek değerlendirme yapıp puanlamalarını yaptılar.

Yarışmamızın son grubu Cadı Kazanı sahneden inerken jüri üyelerimiz de son jüri toplantısı için odalarına çekildi. Jüri üyeleri, maNga ile düet yapacak ve Fanta Gençlik Festivali ile turneye çıkacak iki grubu belirlemek için zorlu bir toplantı yaparken sahneye geçtiğimiz yılın Fanta Stage birincisi Ozan Ünlü çıktı. Final gecesinden bir önceki gece Ghetto'daki provaları esnasında ilk kez izlediğim Ozan Ünlü ve grup arkadaşları çok başarılı bir performans sergilediler. Yıl bitmeden albümünü de dinleme fırsatı yakalayacağımız Ozan Ünlü'nün konser haberine denk gelirseniz mutlaka izleyin.

Ozan Ünlü'nün bol alkışlı performansının ardından gecenin en heyecanlı anları da başlamış oldu. Öncelikle jüri üyeleri tek tek söz alarak konuşmalarını yaptı ve ardından İskender Paydaş, maNga ile düet yapma ve Fanta Gençlik Festivali'ne katılma hakkını kazanan ilk finalisti nefeslerin tutulmasıyla açıkladı: Murat Özel. Hemen ardından ise tüm jüri sahneye çıkarak ikinci finalisti anons etti: Keti. Ancak gece bu kadarla sınırlı olmadı. Bir de jüri özel ödülü vardı verilecek. Gecenin sürprizi olan bu ödülün sahibi de Klişe oldu. Kendilerini bir kez de buradan tebrik ediyorum!

Kimdir bu yarışmanın iki finalisti ve özel ödüllü grupları derseniz, bu adreslere bir göz atın...

Keti
www.myspace.com/ketiband

Klişe
http://www.myspace.com/klisemusic

Murat Özel
http://twitter.com/#!/MuratOzelMusic

Can Bonomo @ Roxy

2011-05-07T15:20:00.000+03:00

Bu yılın şu ana kadarki en iyi çıkışını yapan Can Bonomo, dün akşam Roxy'deydi. Gerçi daha önce de iki konserine gittim; ancak ilk kez dün akşam baştan sona kadar Can Bonomo ve grubunu izleyebildim. Size şu kadarını söyleyeyim, Roxy'nin kapısında boşuna uzun bir kuyruk olmuyormuş!

Yoğun bir haftanın ardından ve beni bekleyen daha da yoğun günlerin arasına sıkıştırdığım kısıtlı saat diliminde Roxy'de Can Bonomo'yu izleyerek biraz kafamı da dağıtmış oldum neyseki. Önümüzdeki günler için gerekli enerjimi de depoladım.:)

Kısa kısa özetlemem gerekirse dün gece için aşağıdaki maddeleri sıralayabilirim:

* 'Bana Bir Saz Verin', 'Meczup', 'Balon', 'Hep Bi Derdi Olur', 'Şaşkın' kesinlikle ve kesinlikle canlı canlı dinlenmesi gereken şarkılar.
* Can ve grup arkadaşlarının performansları, sahne hakimiyetleri izlemesi keyifli bir konser ortaya çıkartıyor. Dikkatim o kadar dağınık olmasına ve en arkada olmama rağmen sahneden gelen müzik ve görebildiklerim bana fazlasıyla yetti.
* Can'ın seyirciyle olan paslaşması, iletişimi de takdir edilecek cinsten.
* Takık olduğum cover konusunda da Can Bonomo'nun seçimleri bir hayli başarılıydı. 'Şinanay' favorim.

Tüm bunların haricinde Can Bonomo'nun sahnesinde neyi sevdiğimi net bir şekilde anladım bu konser sayesinde. Can'ın kendine ait bir havası, çizgisi var ve bunu hiç bozmadan da sahneye aktarıyor. Sahnedeyim diye kasan ya da bambaşka bir havaya bürünen tiplerden değil. O yüzden kendini izlettirmesini başarıyor.

Tarkan ve maNga Fanta Gençlik Festivali'nde!!!

2011-05-04T15:05:00.001+03:00

Türk popüler müziğinin megastarı Tarkan ve Türk rock müziğinin istisnasız en iyi gruplarından ve tabii ki benim de en sevdiklerimden maNga, bu yılki Fanta Gençlik Festivali'nde! Taze taze inbox'ıma düşen bülteni hemen sizlerle paylaşıyorum...

Fanta Gençlik Festivali yıldızlarını açıklamaya devam ediyor…
Festival’in diğer yıldızı ‘maNga’

Bu yıl onuncusu düzenlenecek Fanta Gençlik Festivali, Megastar Tarkan ve maNga ile 16 şehirde yine eğlence ve müzik dolu bir dünya sunarak, bu yaz da Türkiye’yi coşturacak.

2004 yılında kendi adlarını taşıyan ilk albümleri ile altın plak sahibi olan maNga, 2009 yılında MTV Avrupa Müzik Ödülleri’nde ‘Avrupa’nın En İyi Sanatçısı’ seçildi. 2010 yılında Eurovision şarkı yarışmasında ülkemizi temsil ederek büyük bir başarı yakalayan ve Türkiye’ye 2.lik kazandıran maNga,
bu yıl onuncusu düzenlenen Fanta Gençlik Festivali’nde...

10. yılını Türkiye’nin en önemli yıldızlarıyla kutlayacak olan Fanta Gençlik Festivali haziran ayı içinde başlayıp 1 ay boyunca 16 şehre konuk olacak.

Daha önceki dokuz yıl içinde 71.000 km yol yaparak, sanatçıları 3 milyona yakın gençle buluşturan Fanta Gençlik Festivali, Türkiye’nin en yaygın müzik etkinliği olma özelliğini taşıyor.

Multitap @ Indigo

2011-05-01T10:55:00.002+03:00

Ben yazmaktan yorulmayacağım, onlar bu kadar iyi olmaktan hiçbir zaman vazgeçmeyecek. Multitap yine şa-ha-ney-di! nokta!!! Artık onları daha iyi nasıl tanımlarım, daha farklı nasıl anlatırım bilmiyorum. Bendeki sözcükler bitti, hanımlar beyler.

Geçen sefer yazımda "Acaba onları çok sevdiğim için mi böyle davranıyorum" demiştim ya, ama yine o yazıda da bahsettiğim gibi hiç alakası yok. Evet grup üyelerini çok seviyorum, tanıdığım ve arkadaş olduğum için de fazlasıyla mutluyum. Ama bunun sahnedeki hallerine hiçbir yansıması olmaz bence. Bu sefer tek tek anlatmayı deneyeceğim ve yazının sonunda da sizleri sürprizler bekliyor. Hadi bakalım sıradan başlayalım...

Selim Siyami Sümer
Bir yerinde dur! Seni izlerken insanın sahnedeki olaya dahil olmaması imkan dahilinde değil. Bu şarkılar senin haricinde hiçkimsenin sesinden, yorumundan dinlenemez, izlenemez!

Taçkın Bilal
Basçı mı!!! Geç geç:P Her şey bir yana arkadaşlığın bir yana. Kişisel olacak ama iyi ki tanımışım seni, yoksa bu derece eğlenceli bir arkadaştan yoksun kalacaktım. Tabii bir de müzik arşivini bir gün ele geçirme planımdan vazgeçmedim, haberin olsun.:)

Sertaç Özgümüş
Eğer sahnede keyboard varsa mutlaka başında Sertaç olmalı! Her şeyden önce yaptığı işten zevk alıp bunu karşı tarafa geçirmesini çok iyi biliyor. Sertaç'ı izlerken onun enerjisini hissetmemek imkansız.

Ali Cihan
'Full Depo' der ve olaya noktayı koyarım!

Bir de bir de....

* Ece Çelebioğlu ve Can Bonomo: Bu Cuma sizdeyiz! Bu muhabbet bir konserlik olmaz, devamını en kısa sürede getirelim.

ve gelelim sürprizlere... Madem bu kadar çok anlatıyorum, yok şöyle iyiler yok böyle güzeller diye. Buyrun size iki adet taze taze konser videosu: 'Full Depo' ve 'Bir Şey Mi Var?' dark side versiyon...

Full Depo

Bir Şey Mi Var? (dark side)

Ete Kurttekin @ Babylon

2011-04-28T18:53:00.000+03:00

Bu zamana kadarki tüm Ete Kurttekin konserlerini bir şekilde izleyemedim. Sonisphere'de sadece birkaç şarkısını duydum; ama dergi çekimleri nedeniyle sadece duymakla kaldım. Hatta "sahnede kim var" diye sorarak öğrendim. Gel zaman git zaman Ete Kurttekin albümünü yayınladı, 46 için röportaj yaptık; ancak ben yine de konserlere gidemedim. Fakat azmettim ve 26 Nisan gecesi Babylon'a gidebildim, tabii yine ufak bir gecikmeyle.

Dediğim ben gidene kadar konser başlamıştı, haliyle kaçıncı şarkı olduğunu bilmiyorum; ama konsere kendini kaptırmış bir kalabalığa dahil oldum Babylon'dan içeri adım atar atmaz. Bugüne kadar hep bas gitar çalarken izlediğim Ete Kurttekin'in haliyle nasıl bir frontman olduğunu had safhada merak ediyordum. Sahnede gerçek bir rock'n roll grubu olduğu gerçeğini de es geçmemek gerek bu noktada. Zira Ete Kurttekin önderliğindeki grup, enstruman ve sahne hakimiyetleriyle ayrı bir takdiri hak ediyorlar.

Gelelim Ete Kurttekin'e... Dediğim gibi kendisini yıllar boyunca hep sahnede bas gitar çalarken izledim. Baştan söyleyeyim sona doğru ya unuturum ya da arada kaynar, Ete Kurttekin mikrofon başına geçmek için neden bu kadar zaman beklemiş hala çözemedim. Dört dörtlük bir rock ziyafeti yaşadım sayesinde. Bu arada albümün yeni klibi 'İstanbul' şarkısına geliyormuş, benden söylemesi.:) 'Sorunum Var', özellikle canlı canlı dinlenmesi gereken parçaların başında geliyor. CD'de duyduğunuzun kat be katı canlı olarak çalınıyor. Sıra 'Benden Adam Olmaz'a gelindiğinde ise Babylon'u dolduranlar korosu olarak şarkıyı söyledik. Tabii bir de Özlem Tekin'den dinlemeye alışık olduğumuz 'Aşık' vardı ki siz bir de Ete Kurttekin'den dinleyin.

Melis Danişmend ve 'Gel Gör Beni'

2011-04-21T17:47:00.000+03:00

Melis Danişmend ile ilgili daha önce yazdıklarımın üzerine ne ekleyebilirim ki derken dün gece Ghetto sahnesinde izlediğim Melis için yepyeni tanımlar bulmam gerekti. Neden derseniz, dün akşam Ghetto'da siyah straplez elbisesiyle çok sempatik bir solistin kendisi gibi içten, sıcak ve samimi şarkılarının yarattığı bir atmosfer vardı.

Konserin açılışını albümündeki şarkılarıyla yapan Melis, repertuarında öyle bir şarkıya yer vermişti ki daha ilk notalarda sahneye odaklanıp kaldım olduğum yerde. Metropolis'in 'Gel Gör Beni' şarkısı, benim için özel şarkılardan biridir. Hiçbir nedeni yok; ama şarkıyla aramda tuhaf bir bağ var. Ne zaman duysam kalakalırım olduğum yerde. Dün gece de aynı şey oldu, bu sefer solist Melis'ti ve şarkıyı çok ama çok güzel seslendirdi. Hep grupların ya da sanatçıların kendilerine yakışan cover'ları seçmesini yazıyorum ya, Melis 'Gel Gör Beni' ile hedefi tam 12'den vurmuş. Kendi albümünde yer alsa asla sırıtmaz bu şarkı. O kadar içten, o kadar güzel söyledi ki tüm yazı boyunca bunu anlatabilirim elimdeki kelimeler bitene kadar. Biz duygu seline kapılmışken Lady Gaga'nın 'Bad Romance'yle rotayı değiştirmesi de gecenin ayrı bir güzelliğiydi. Athena'nın 'Arsız Yürek'i ise bonus oldu.

Blue Jean 24 Yaşında!

2011-04-21T17:27:00.001+03:00

Dün akşam İndigo'da Blue Jean'in hem 24. yaşını kutladık, hem de Loft ile beraber gerçekleştirdiği müzik yarışmasının finaline misafir olduk. Dile kolay tam 24 yıl... Bugün Tolga, "Blucin, cin çıktı içimizden" başlıklı çok güzel bir yazı yazdı, onun üzerine daha ne eklenebilir ki? Baştan söylüyorum, bu yazı Takyıldızımın yazısının üzerine yazı yazma denemesi değildir, kafamın içinde dönüp dolaşan cümleleri birbiri ardına sıralama çabası bu sadece. Zaten ben, Tolga kadar güzel cümle kuramam.

Beni tanıyanlar bilir, hayatımın en güzel ve en unutulmaz yılları Blue Jean'de geçti. Stajyer olarak girdiğim kapıdan 10 yıl sonra çıkabildim. Pişman mıyım? Değilim, artık yeni bir yola adım atmanın zamanı gelmişti. Ama nereye gidersem gidiyim içimdeki "Blue Jean Ailesi" duygusu hiç eskimedi, hiç kaybolmadı. En başta tabii ki Tolga'ya bunu borçluyum, sonuçta beni dergiye almayabilirdi.:) Ancak şanslıyım ki işe alındım.

Dün gece İndigo'ya giderken aklımdan bu düşünceler geçiyordu işin aslı. Tolga'yla tanışmamız, dergideki ilk günlerim, Ergün'den sayfaların hazırlanışı hakkında aldığım notlar, ilk yazdığım yazılar vs... Çok duygusal bir anlatım olacak ama film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Ne kadar çok şey yaşamışız... Ve bu olayların esas kahramanları da tam karşımda duruyordu, sokağa adım atar atmaz onları gördüm; Ayhan ve Barış! Sanki hiç zaman geçmemiş de biz yine HMT'de çay molası vermişiz gibi oldu bir an. Doğu'nun "Hadi içeride başlıyoruz" deyişine kadar muhabbet ettik.

Tabii biz birbirimizi bulunca gecenin asıl olayından kopmuşuz bir anlığına... Neyseki dergimizin çıtırı İpek'in sunumuyla gecenin startı verildi. Blue Jean ve Loft işbirliği ile gerçekleşen yarışmanın finalistleri birer birer performanslarını sergilemeye başladı. Biz de kah sahnedeki performansları izleyerek, kah eski dergi tayfasıyla muhabbet ederek gecemizi geçirdik. Kısacası nice 24 yaşlara Blue Jean....

KISA KISA

* Gecenin en çalışkan ismi Doğu'ydu gördüğüm kadarıyla. Her tarafa yetişmeye çalışıyordu.
* Çağlan'ı göremedim.:(
* Ekip toplanmalarını bir hale yola koymak gerek.
* Eminim ki İpek, geceyle ilgili detaylı bir yazı yazacaktır, ondan da gecenin detaylarını okuyabilirsiniz, blogu takibe alın.:)

Maroon 5 @ Kuruçeşme Arena

2011-04-16T21:56:00.000+03:00

Açıkhava konser açılışımı dün akşam Maroon 5 ile yaptım. Hava da tahmin edilenin aksine yağmursuz ve soğuk seviyesini azaltmış olunca bir hayli de keyifli oldu. Gerçi zaten şifayı kapmış bünyeye ekstra hastalıklar eklememek için tedbiri de elden bırakmadım. Ancak konser arkadaşım Burcu ile birlikte hazır havayı güzel yakalamışken kahvelerimizi alıp muhabbet ede ede yürümeyi de tercih etmedik değil.

Arenaya yaklaştıkça oluşan kuyruğu da gördük haliyle. Daha da kalabalığa kalmamak için hemen Coca Cola standından bileklerimizi ve davetiyelerimizi alıp içeri girdik. Coca Cola'nın davetlileri için ayırdığı Coca Cola Lounge'ta konserin açılışını yaptıktan sonra sahneyi görelim diyerek kalabalığın arasına ve de konsere dahil olduk.

ve Maroon 5 sahnede!

Adam Levine ve grup arkadaşları 'Misery' diyerek açılışı yaptılar. Alanı dolduran binlerce genç kızımızın çığlıkları arasında en sevilen hitlerini ardı ardına seslendiren grup, 'Harder To Breathe'ten 'If I Never See Your Face Again'e, 'She Will Be Loved'dan 'Sunday Morning'e uzanan güzel bir setlistle Kuruçeşme Arena'ya kah dans ettirdi, kah duygusal anlar yaşattı. Kendi adıma söyleyeyim; 'Harder To Breathe' favori anımdı.

Seçtikleri şarkılar bir yana sahnede bir de Adam Levine faktörü var ki arenayı dolduranların yaş ortalamasının neden zar zor 20'ye ulaştığının en doğru yanıtıdır. Başında beresi ve alabildiğine sade kıyafetiyle sahnede duran Adam'a bakmamak için ciddi çaba sarf etmek gerekirdi. Seyirciyle iletişimi, grup arkadaşlarıyla paslaşmaları ve sahne üzerindeki tavırlarıyla şarkıları haricinde Maroon 5'ı neden sevdiğimizi de hatırlattı. (Maroon 5 kliplerini izleyip de Adam Levine hakkında tek kelime etmediğinizi söylemeyin, hiç inanmam!)

Adam Levine harici grup bazında da bakarsak Maroon 5'ın ne denli iyi müzisyenlerden oluştuğunun da bir kez daha farkına vardık. Hiç aksaksız, son derece sade ama kendini izlettiren sahneleriyle birbirlerinden rol çalmadan sahnede olmanın keyfini çıkarttılar ve de bize o keyfi yaşattılar.

Konserin ve de organizasyonun en güzel yanlarından biri de LED'lerin kullanımıydı. Sahnede olan biteni rahat rahat LED'lerden görebildik. Deniz tarafına konan ekran da gecenin bonusuydu. Kısacası açıkhava konser sezonunu kendi adıma çok doğru ve güzel bir konserle yaptım. Darısı diğer konserlerin başına...

Bu Konserler Yazı Daha da Isıtacak

2011-04-14T22:58:00.000+03:00

Geçtiğimiz yılki One Love Festival yazısında "yazın geldiğini inbox'ıma düşen One Love Festival bülteninden anlarım" demiştim. Gerçi havalar şu sıra kışı aratmıyor; ancak One Love Festival'da sahne alacak isimler birer ikişer açıklanırken insanın kısa bir süre sonra bu havaların geçip yerini bol güneşli günlere bırakacağı hissine kapılıp gidesi geliyor. Şu ana kadar açıklanan konser ve festival haberlerinden en çok ilgimi çekenleri ve sevindiklerimi sıralıyorum...

Amy Winehouse
Arızalar kraliçesi İstanbul'da! Bu konser için ne dense az. İzleyeceğimiz performansın nasıl bir şey olacağına dair en ufak bir fikrim bile yok. Tek bildiğim 'Love Is A Losing Game', 'Rehab' gibi hitleri peşi sıra hem de canlı canlı dinleyeceğiz. Amy Winehouse'un bize ne gibi sürprizler yaşatacağı ise büyük bir merak konusu.

Bon Jovi
Benim için çok ama çok özel bir anlamı var bu konserin. Gerçi ben o tarihte iş nedeniyle İstanbul dışındayım; ama bir günlük izin alabilirsem mekanım belli! Jon Bon Jovi buraya kadar geliyor, gitmemek çok büyük ayıp. Bana göre bu yılın konseri budur.

Slipknot
Millet Iron Maiden derdinde ben de Slipknot. Gerçi Paul Grayli kadroyu izlemek isterdim; ama Slipknot'ın İstanbul'da olması bile hayalken 19 Haziran'da karşımızda olacaklar. Sonisphere'in benim için en önemli anı Slipknot'ın sahneye çıktığı andır.

Chill-Out Festival 2011
Ertesi gün doğum günüm, dolayısıyla yeni yaşımı Chill-Out Festival'ın güzel atmosferinde kutlamak kadar uygun bir durum düşünemiyorum. Güzel müzik, güzel bir mekan ve kafa dengi insanlar, daha ne isteyeyim...

Rock'n Coke
Rock'n Coke evine yani evimin dibine geri dönüyor! Tabii ki ben de buna çok seviniyorum.:) Festival ruhunu yeniden yaşayıp müziğe doyacağız. Şu ana kadar açıklanan kadroda en sevindiğim haber The Kooks'un gelecek olması. Bakalım bakalım daha kimler gelecek?

One Love Festival
Suede geliyor! Daha da ötesini demiyorum. Rock'n Coke'ta tadı damağımda kalmıştı, şimdi rahat rahat keyfini çıkartarak izlemek istiyorum. Dünyayla ilişkimi kesip sadece onların müziklerini dinlemek istiyorum.

Freshtival
İlk ikisini kaçırdım, bu yıl artık oradayım. Noisettes'i de özellikle izlemek istediklerim listesine çoktan ekledim.

Maroon 5 Backstage Yarışması Sonuçlandı!

2011-04-13T12:47:00.001+03:00

Maroon 5 konserine sayılı günler kala backstage'e girme fırsatını yakalayan ve tek kişilik davetiye kazanan blog takipçilerim de belli oldu! Öncelikle yarışmaya katılan herkese çok teşekkürler, gelelim kazananlara....

Backstage'e girme şansını yakalayan şanslı kişi: Sacit Sarıbuğday
Tek kişilik davetiye kazanan kişi: Burcu Atay

Tebrikler! En kısa zamanda iletişime geçiyoruz sizinle...
Konserde şimdiden iyi eğlenceler!

Music Factory Birincileri Belli Oldu

2011-04-10T09:37:00.001+03:00

Bu yıl 7. kez düzenlenen Music Factory'nin finali dün akşam Salon İKSV'de yapıldı. Başvuru sürecinin ardından önce ilk 10'a ardından da jüri, halk ve takipçi oylamaları sonucunda ilk 3'e kalan finalistler tek tek Salon İKSV sahnesinde son bir kez hem jüri hem de kendilerini izlemeye gelen bizlere yeteneklerini sergilediler. Sonunda tabii bir adet birinci olduğundan bazı isimler diğerlerine göre daha şanslıydı.

Yağmurun bir türlü geçmek bilmediği 9 Nisan akşamı final mekanına giriş yapar yapmaz Dans ve Elektronika kategorilerinin finalistlerinin parçaları ve ekranda da kendileriyle yapılmış mini röportajlarıyla karşılandım. Parçaların ardından gelen açılış konuşmasının devamı DJ kategorisi finalisti TNT'nin performansıyla başladı ve sırasıyla kategori aralarında DJ finalistler olmak üzere hip-hop, cover ve alternatif rock kategorilerinin finalistlerini izledik.

Multitap Yine Yeni Yeniden Muhteşemdi!

Finalistlerin ardından geçtiğimiz yıl Dans Prodüksiyon kategorisinin birincisi Selim Siyami Sümer ve haliyle Multitap sahne aldı. Daha ilk notada yine bütün salonu ellerine geçirdiler desem yeridir. Önce 'Battaniyem' geldi, ardından 4 Mart'taki İndigo konserlerinde ilk kez dinlediğimiz 'Bir Şey Mi Var'ın darkside versiyonu ve 'Ben Hep Burdayım' geldi. Eğlencemizin devamı ise Robbie Williams cover'ı 'Rudebox' (bu şarkıyı çok seviyorum ve Multitap'tan dinlemek de ayrı bir keyif) ve daha önce de söylemişimdir bir yerlerde başka hiçbir gruptan/sanatçıdan daha iyisini duyacağımı düşünmediğim Oasis'in 'Wonderwall'u ile yapıldı. 6 şarkılık mini ve tadı damağımızda kalan performansın finali ise yine ilk kez 4 Mart'ta dinlediğimiz 'Çıbık'ın 80'ler versiyonuyla oldu.

Grubu çok sevdiğimden acaba çok mu subjektif davranıyorum diye düşünüyorum; ama sahnede izlediğim dörtlü öyle bir atmosfer yaratıyor ki onlara kapılmamak imkansız. Sadece sahnede izlemek de değil aslında, kulaklığınızı takıp dinlediğinizde bile o enerjiyi size geçiriyorlar. Özellikle söylemeden bu yazıyı bitirmeyeceğim Selim'in sahne hakimiyeti ve grup arkadaşlarıyla paslaşmaları çoğu frontman'de olmayan bir özellik. Darısı 30 Nisan'daki konsere diyor ve Multitap performans kısmını burada kapatıyorum, zira birinciler bizi bekler.:)

Music Factory Birincileri

Her yarışmada olduğu gibi Music Factory'nin de birincileri var ve Multitap'in performansının ardından ödüllerine kavuştular. Gecenin sonunda sevinen isimler DJ TNT (DJ), Kerceya (Elektronika), Toxin (Hip-Hop), Hank Punky (Alternatif Rock) ve Bils (Cover) oldu.

KISA KISA...

* DJ kategorisinin birincisi DJ TNT, setinde 'Evdeki Ses'e de yer vererek beğenimi kazandı.
* Cover kategorisinde yarışan RockA'nın adını bir yere yazın, bu grubu mutlaka bir yerlerde göreceğiz.
* Dinlediğim en iyi Muse coverlarından biri Cover kategorisinin birincileri Bils'ten geldi.
* DJ finalistlerinin performansları sigara molalarına kurban gitti.

Nostaljik Diziler

2011-04-04T23:39:00.002+03:00

Gece gece nostalji yapasım tuttu ve eskiden severek izlediğim diziler birer birer aklıma geldi. Youtube'tan jeneriklerine bakmak bile ilkokul, orta okul yıllarına geri dönmeme neden oldu. Şimdiki neslin "Gossip Girl"ü varsa, bizim de "Alcanzar Una Estrella"mız vardı. İstisnasız onlu yaşlardaki kızla Eduardo Capettilo fanıydı ve de Lorena'yı canlandıran Mariana Garza'nın yerinde olmak isterdi. Bir de "İlk Öpücük" vardı ki oradaki Annette'in rengarenk gözlüklerinin hastasıydım. Ufak bir geçmişe yolculuk yapalım ve çocukluğumuzun dizilerine şöyle bir göz atalı...

İlk Öpücük
Hatırladığım şeyler; Annette'in gözlükleri, tilt makinesi ve Luc'tan öteye gitmez. Gençlik dizilerinin Fransız versiyonlarından biriydi. Okuldan eve dönüp televizyon başına geçilip hemen izlenmesi gerekeniydi. :)

Gençlik Rüzgarları
"İlk Öpücük"le kardeş diziydi. Şöyle ki buradaki Helene, "İlk Öpücük"teki Justine'in ablasıydı. Hatırladığım bu diziyi daha çok sevdiğimdi. Garajda takılmalar, müzikler galiba cezbedici yanıydı.

Alcanzar Una Estrella
Gençlik dizilerimizin baştacı... Eduardo Capettilo ve Mariana Garza hayranı olmayan, jenerik şarkısını ezbere bilmeyen yoktu o dönemde. Ders aralarının vazgeçilmez konusuydu. 80'li yıllarda çocuk, genç olmak "Alcanzar Una Estrella"yı da izlemek demektir bir bakıma. Lorena'nın yakışıklı popstara aşkı bizi nasıl da ele geçirmişti.

Çin Plajı
Favorim... Şimdi yayınlansa televizyonun başından kalkmadan, göz kırpmadan izlerim. 62 bölümlük muhteşem bir Vietnam dizisiydi. The Supremes'in 'Reflections'ıyla başlardı. Bir yandan Vietnam'ı yaşardık, diğer taraftan öyle bir şeyler vardı ki bu dizide yıllar sonra bile hatırlandığında "ne diziydi ya" demekten kendinizi alamazsınız. Karakterlerin yıllar sonra savaşı hatırladıkları final bölümü başlı baına bir olaydır zaten.

Miami Vice
Don Johnson'ı kim hatırlamaz, di mi? Jeneriğinden karakterlerine kadar her şey o dönem gözümüze mükemmel olarak görünüyordu. Kaldı ki hala hatırladığımda "ne de güzel diziydi" demekten kendimi alamam.

A Takımı
Bu takımın büyük fanıydım. Her bölüm ayrı olay, her bölüm ayrı macera. Atraksiyonu bol olduğu kadar gülümsetmesini de bilirdi.

Beverly Hills 90210
Şimdilerde 2010 versiyonu var ekranlarda; ama asıl olay buydu. Brenda, Brandon, Kelly, Dylan... Evimizin vazgeçilmezleri olmuşlardı bir anda. Hatta jenerikteki isim sıralamasını bile ezberlemiştik, o derece fandık anlayacağınız.:) Ve tabii ki yine tüm kızlar serseri Dylan McKay rolündeki Luke Perry'nin hastasıydı. Gençlik dizisi denince aklıma ilk gelen dizidir. Ne de olsa onların hikayeleriyle büyüdük.:)

Maroon 5 - Backstage Yarışması Başlıyor!!!

2011-04-04T13:01:00.002+03:00

Maroon 5 ile ilgili sürprizlerimiz devam edecek demiştim! Sıra geldi, 15 Nisan'daki Maroon 5 konserinin en heyecanlı yarışmasına...

Başlıktan da anlayacağınız üzere bu sefer de şanslı bir Zokyay Palace takipçisi backstage'e davet ediyoruz. Peki bu talihlimiz backstage'de ne yapacak? Hemen söyleyelim, Maroon 5 üyeleriyle tanışıp fotoğraf çektirme hakkına sahip olacak. Sizin yerinizde olsam, hiç kaçırmazdım bu şansı.:)

Ayrıca yarışmamıza katılan bir diğer Zokyay Palace takipçisi de 15 Nisan'daki konsere tek kişilik konser bileti kazanacak.

Peki nasıl belirlenecek bu talihliler diyorsanız, hemen aşağıdaki satırları okumaya başlayın...

Maroon 5 Backstage'ine girme ve konser kartı kazanmak için, aşağıda görmüş olduğunuz Maroon 5 şarkısının Türkçe'ye çevrilmiş ilk satırının devamını kendinize özgü bir şekilde getirmeniz gerekiyor. Yani iş tamamen yaratıcılığınıza kalmış durumda. Siz olsaydınız bu satırdan sonra nasıl devam ederdiniz? Bu ilk satırdan sonra gelen birkaç satırı yazıp 24hcokesession@gmail.com adresine subject’inde “(Zeynep Okyay) – (adınız soydanız)” yazılı bir şeklide gönderdiğiniz takdirde yarışmaya katılmış olacaksınız. Yarışmaya son katılım tarihi 11 Nisan 2011.

Gelelim sizler için seçtiğim Maroon 5 şarkısına. Hem onları tanıdığımız, hem de benim en çok sevdiğim şarkı olsun istedim ve 'Harder To Breathe'i seçtim, devamını getirmeniz için. İlk satırı Türkçe olarak yazıyorum ve devamını da Türkçe olarak bekliyorum.

"Davranışımın kabul edilemez olduğunu nasıl söylersin"

Unutmayın son katılım 11 Nisan!!!

Üç Ay Raporu

2011-04-02T15:16:00.004+03:00

2010'u geride bırakırken 2011 için "hak etmeyen hiçbir şey için üzülmeyeceğim" demiştim. İlk üç aya baktığımda yaşadıklarımın son derece güzel ve beni mutlu eden olaylar olduğunu fark ettim. Evet ağladığım, hem de hiç olmadık anlarda ağladığım, moralimin bozulduğu anlar oldu. Sinirden yerimde duramadığım; ama hiçbiri geçtiğimiz yılki kadar berbat değildi. İnsan galiba çok kötü olaylar yaşadıkça elindeki iyinin farkına daha doğru bir şekilde varıyor. Peki neler öğrendim, neler yaşadım bu üç ayda...

* Yaşanacak tek bir anın olduğunu unutmayın ve bunu iyi değerlendirmek gerekiyor
* Ne yaparsanız yapın günün sonunda hesap vereceğiniz tek kişi kendinizsiniz, o yüzden "elalem ne der" demeyi bir kenara bırakıp kendinize vereceğiniz "dürüst" bir cevabınız varsa "hayatınızı" yaşayın
* Biraz patavatsız olmak iyidir, içinizden geçenleri bırakın karşınızdakiler de bilsin
* Gerçekten sevdiğiniz insanların yanında olun
* Ne olursa olsun hayattan zevk alan insanlarla arkadaş olmaya çalışın
* Gülmek istediğiniz an gülün, ağlamak istiyorsanız da ağlayın... Ama hepsini doya doya yapın
* Kalıplara takılı kalmayın, çizginin diğer tarafındakini de keşfetmeye çalışın

Ders verir gibi oldu; ama gerçekten durum bu. Gülümsemeyi unutmayın, ciddiyim. Asık suratlı olmak, her şeye mana bulmakla vakit kaybediyorsunuz. Elimizde yaşayacağımız çok kısıtlı bir zaman var, bunun keyfini çıkartalım ve hakkını verelim.

Peki ben bu üç ay içinde neler dinlemişim? İlk onum şöyle sıralanmış ben de çıkan sonuca şaşırdım.:)

1- Cartel
2- Metric
3- Linkin Park
4- Skream
5- maNga
6- Multitap
7- Julien-K
8- The Kills
9- Kanye West
10- Can Bonomo

Unutmadan bu yılın benim açımdan en özel filmini izledim bu üç ay içerisinde: "Kaybedenler Kulübü". Üzerine ne kadar konuşsam, yazsam az olur.

Nisan gelir hoş gelir

2011-03-31T18:20:00.001+03:00

İster havaların ısınması deyin, ister açıkhava konserlerinin haberlerinin yavaş yavaş gelmesi... Nisan ayı geldi mi çocukluğumdan beri mutlu olurum. Bu sene mutluluğuma mutluluk katan birçok olay da olmakta, bunlardan bir tanesi de Nisan ayında izleyeceğimiz isimler... Mart için "yok yok" diyordum ya bir daha büyük konuşmayacağım, zira Nisan'ın Mart'tan aşağı kalır yanı yok.

Vega @ Ghetto - 1 Nisan Cuma
Ayın açılışı için çok çok ideal bir konser ve mekan. Ghetto ve Vega'nın bir araya gelişinden ortaya çıkacak sonuç herkesi memnun edecektir. 'İz Bırakanlar Unutulmaz', 'Bu Sabahların Bir Anlamı Olmalı', 'Alışamadım Yokluğuna' derken zamanın nasıl akıp geçtiğini anlamayacaksınız.

Bedük @ Babylon - 2 Nisan
Yeni albüm öncesi son konser! Kaçmaz kaçmaz kaçmaz... Dans et, zıpla, şarkı söyle; kısacası eğlen coş!

Kate Nash @ Babylon - 13 Nisan
"Made of Bricks" albümüyle gönlümüzü fetheden Kate Nash, Babylon'a kadar gelir de gitmemek olmaz.

Maroon 5 @ Kuruçeşme Arena - 15 Nisan
+1'imi de buldum, İrem ile birlikte konsere gidiyoruz.:) 'She Will Be Loved' değil de 'Harder To Breathe'cilerdenim ben.

Post @ Bronx Pi Sahne - 21 Nisan
Bu ay beni mutlu eden konser haberlerinden biri de Post'a ait. Fırsat bulup izleyemedim diye düşünürken etkinliğin haberi geldi. Gidilecek ve yerinde görülecek.

Tricky @ Ghetto - 22 - 23 Nisan
One Love'a geldiğinde daha santralistanbul'a adım atar atmaz karşılaştığım ilk kişiydi; ancak gel gör ki doğru düzgün izleyememiştim. Artık 22-23 Nisan tarihlerinden birinde Ghetto'da rahat rahat izlerim.

Mark Knight @ Indigo - 23 Nisan
Günümüz dans müziğinin adından en çok söz ettiren, listeleri alt üst eden ismi Mark Knight, Burn ve FG 93.7 ortaklığıyla 23 Nisan gecesi İndigo'da.

The Wedding Present @ Bronx Pi Sahne - 29 Nisan
1985'ten bu yana bitmeyen enerjileriyle müzik yapmaya devam eden The Wedding Present, "Bizarro" albümlerinin 20. yılı şerefine Bronx Pi Sahne'de.

Echo & The Bunnymen @ Ghetto - 30 Nisan
Avea Escape To Music konserlerinin en önemli konuklarından biri kuşkusuz ki Echo & The Bunnymen. Post punk'ın en büyük isimlerinden olan grup, Ghetto'ya gelecek olan dinleyicilerini geçmişten günümüze süren bir müzikal yolculuğa çıkartacak.

Multitap @ İndigo - 30 Nisan
Bu ayı hangi konserle kapatmak istersin deseler, daha iyi seçenek düşünemezdim. Yazmaktan sıkılmam, yorulmam, bıkmam Multitap'tan yine mükemmel bir performans bizi bekliyor olacak.

Unkle Live @ Refresh The Venue

2011-03-27T19:07:00.000+02:00

Avea Müzik'in gecesinde anons edildiğinden bu yana beklediğim etkinlik sonunda gerçekleşti. Dün akşam Refresh The Venue, Avea Escape To Music projesi kapsamında Unkle'ı ağırladı. Tıpkı sahnede onların da "finally we made it to Istanbul" dediği gibi biz de "sonunda" diyebildik.

Post 46 Horror Edition Party sendromu

Ece'nin de twitter'da yazdığı gibi o içkilerin içinde bir şey vardı! Partiden çıkan gözünü ofiste açtı resmen. Tabii ki gözünü açıp da kendini ofiste bulanlardan biri de bendim. Ancak ofis maceramı birkaç saatle sınırlı tutup doğruca yatağıma koştum. Yoksa ben kim, çok istediğim halde Unkle konserine gitmek kim olurdu. Zira evden çıkarken "bu gece hiçbir şey içmem" diye kendime söz bile verdim.

Refresh The Venue'deki Unkle kalabalığı

Galiba müzikseverlerin büyük bir çoğunluğu bu konseri bekliyordu. Ancak nedendir bilinmez Refresh The Venue kapısındaki bu sıra, içeride bir türlü müziğin ritmine kapılıp kendini bırakamadı. Ufak ufak gruplar haricinde izleyicinin genelinde sahneyi izleme ve olduğu yerde durma durumu söz konusuydu. Cumhuriyet Gazetesi müzik yazarı Zülal ile bu durum çok dikkatimizi çekti, "artık bu müzik de burayı yıkmıyorsa, daha ne yapılabilir" diye düşündük. Ancak bir yanıt bulamadık elle tutulabilecek. Belki de Unkle'ın tamamen performansa odaklanıp seyirciyle diyaloğunu minimum düzeyde tutmasıdır dedik; ama sahnede mükemmele yakın bir performans sergileyen müzisyenler varken o müziğin ritmine kendini bırakmamak neden?

UNKLE

Refresh The Venue'yu dolduran kalabalık bir yana sahnede izlediğim grup mükemmeldi. Gelmeyi düşünüp de gelmeyenler güzel bir müzik ziyafetini kaçırdı bence. Kendi adıma eğlendim, olduğum yerde ufak ufak dans ettim ve Unkle da beni bekletmeden sevdiğim parçalarını birbiri ardına çaldı. E daha ne olsun değil mi? Bir ara sadece projeksiyonlar tüm sahneyi kaplasaydı daha etkileyici olmaz mıydı diye düşünmedim değil; ancak gördüğüm sahne de yeterince etkileyiciydi.

KISA KISA

* Evden çıkarken kendime verdiğim sözü tuttum ve geceyi su içerek tamamladım.
* Onur Şişman ve tabii ki Vera Productions'a çok teşekkürler...
* Konseri izlerken Parkorman günlerini özlediğimi fark ettim. Ki benim gibi düşünenler az değil.

Kaybedenler Kulübü

2011-03-27T18:26:00.000+02:00

Onlar hayatı ve kadınları Kadıköy sokaklarında öğrenip, öğrenmeye çalışırken yaşadıklarını biz de 101.1 frekanslı Kent FM'den öğrendik, kendi hayatımıza dahil ettik zamanında. Yeri geldi sohbetlerini anlamak için çok kafa patlattık, yeri geldi "çok yalnızım" diyerek onlara eşlik ettik. O anlattıkları hikayelerin başrolleri uzun zaman sonra biz olduk. İşte o zaman döndük baktık arkamıza, "ben bunu nereden hatırlıyorum" diye. Onlar programı kapatırken o döneme tanıklık eden bizlerin de bir dönemi kapandı. Geride bıraktık ve yolumuza devam ettik. Kimimiz o "gitme dersen gitmem" diyen oldu, kimimiz ise "gitme" diyemeyen...

Ama şimdi onlar yine karşımızda. Bu sefer radyo frekansından değil, beyazperdeden bize hikayelerini anlatıyorlar. Zamanında anlayamadığımız ama artık birer kahramanı olduğumuz hikayelerini sinema perdesinden yine aynı samimiyet ve fütursuzlukla anlatıyorlar. Onları hiçbir şeyin durduramayacağını bir kez daha yüzümüze vuruyorlar. Belki de bu yüzden o seslerin sahiplerini beyazperdedeki yansımalarının içinde ete kemiğe bürünmüş hallerini gördüğümüzde kahkahalarımız daha yüksek, gözyaşlarımız daha fütursuzca aktı. Belki de o yüzden Murat'ın kız arkadaşı tarafından terk edilmesinin ardından hiç kalkmamacasına oturduğu berjerden kalkıp kıyafetlerini değiştirmesi ve masayı hazırlaması içimize dokundu, Kaan'ı karşıladığında söylediği "Çok yalnızım" belki de o yüzden gözlerimizden yaşlar akmasına neden oldu. Ya da Mete'nin annesiyle sanki daha yeni yeni ergenliği üzerinden atıp "ben ne yapacağım şimdi" etrafında dönen konuşmaları yüzümüzde hafif bir tebessüm oluşturdu. Ya da Zeynep ile Kaan'ın aşkı, "keşke" dedirtti. Onların ayrılığı kaç ayrılığımızı aklımıza getirdi kimbilir.

Tüm bunlar bir yana Kaan ve Mete, yalnız olduğumuz gerçeğini ve bunu en sakin, en uysal bir şekilde kabullenip hayatımıza devam etmemiz gerektiğini ne de güzel bir kez daha yüzümüze kendileri gibi naif bir şekilde çarptı.

Filmden çıkarken aklımda kalan Mete ile annesi arasında geçen diyalog belki de filmi özetleyen en güzel sözlerden biri olabilir: "Ben hayatımı hep istediğim gibi yaşadım. Çok bedel ödedim; ama hep istediğim gibi yaşadım."

Günün birinde bu cümleyi kurabilme dileğiyle...

Maroon 5 konseri için +1'im belli oldu!!!

2011-03-26T13:23:00.000+02:00

"Maroon 5 konserinde +1'im olur musun?" yarışması dün itibariyle bitti ve bugün de konsere beraber gideceğim şanslı blog takipçim de belli oldu. Lafı hiç uzatmayacağım, 15 Nisan'daki +1'im fotoğrafını yanda gördüğünüz İrem Çetin oldu. Kendisini tebrik ediyoruz ve 15 Nisan için hazırlıklara şimdiden başlıyoruz!!!

Bu arada Maroon 5 ile ilgili diğer sürprizler için beklemede kalın!!

46 Horror Edition Party

2011-03-25T20:26:00.000+02:00

46, dün akşam birinci yaşını çok ama çok güzel ve bir o kadar da eğlenceli bir partiyle kutladı! Bu seferki parti mekanımız Roxy'ydi ve sahnede Funda Arar, Ete Kurttekin, Gripin, Ziynet Sali, Özge Fışkın ve Fatih Ürek vardı. (Unuttuğum varsa eklemeleri yaparım daha sonra)

Parti sonrası twitter'dan takip ettiğim kadarıyla Ziynet Sali'nin 'Final Countdown' ve Funda Arar'ın 'Knockin' On Heaven's Door' yorumları gecenin en beğenilen performansları olmuş. Parti esnasında çok net dinleyemedim; ama soundchecklerde bu iki performansın da gecenin enleri olacağı izlenimini edinmiştim. Ancak gecenin en özel performansı kuşkusuz Fatih Ürek'in 'I Love Rock'n Roll'udur. İzlemesi de dinlemesi de son derece keyifliydi.

"Love Edition" partimizde de hazırladığı videoyla ilgiyi üzerine toplayan veyasin, yine hazırladığı videolarla ve müzikleriyle yine çok iyiydi. Ve tabii canımız DJ'imiz Nadir Duman!!! Benim için gecenin yıldızı kendileridir!

Gecenin en keyifli yanı kuşkusuz yine sevdiğim ve bir türlü görüşemediğim tanıdıklarımı görmek oldu. Ayaküstü de olsa muhabbet edebilmek de o kalabalıkta büyük bir başarıydı. Tabii bir de durmadan mail ve internet üzerinden konuşup da bir türlü yüz yüze görüşemediğim tanıdıklarım vardı ki en nihayetinde doğru düzgün konuşma imkanı yakaladık.

Tekrar tekrar bu ekibin bir parçası olabildiğim için kendimi şanslı hissediyorum ve darısı diğer partilerimizin başına diyerek huzurlarınızdan ayrılıyorum.:)

KISA KISA

* Mehmet, Zehra, Eray... Tüm yorgunluğunuza değen çok güzel bir parti oldu. Darısı diğer partilerin başına.:) love you guys so much!!!
* Bir haftadır "yoklama yapacağım" diyerek taciz ettiğim Multitap üyeleri yoklamayı eksiksiz atlattı.:)
* Melis, Cihan, Cumhur... Sizin gibi arkadaşlarım olduğu için çok şanslıyım.
* Candan & Elif & Burak & Metehan... en yakın organizasyonda bir aradayız!! Tabii 110 konseri olsun, bizim olsun.:)
* Cemal...Hazırladığı kokteyllerle gecenin yıldızlarından biriydi. Roxy'ye gidip de Cemal'in hazırladığı içkilerden içmeden ayrılmayın derim.
* I love 46!!!

Yeni Maroon 5 Şarkısı 1 Nisan'da Yayınlanıyor

2011-03-24T12:09:00.000+02:00

Maroon 5'ın "Maroon 5: 24 Hr Coke Session"da canlı canlı kaydına şahit olduğumuz yeni şarkısı 1 Nisan'da ücretsiz olarak download'a açılacak. Coca Cola, ilk 100.000 download için Afrika'ya temiz su sağlamak için çalışan *RAIN vakfına bağışta bulunacak. Şarkıyı indirmek için 1 Nisan'da http://CokeURL.com/cokemusic adresine uğramayı ihmal etmeyin.

Bon Jovi geliyor!

2011-03-23T11:56:00.001+02:00

Şu dünyada her şey bir yana en sevdiğin gruplar bir yana deseler; istisnasız sayacağım isimler bir elin parmaklarını geçmez. Bu isimlerden biri de Bon Jovi'dir. Hem şarkılarını çok severim, hem de annemle ortak sevdiğimiz birkaç isimden biri olduğu için ayrı bir yeri de vardır kendilerinin.

Bundan tam 18 yıl önce Türkiye'ye geldiklerinde henüz 10 yaşında olduğumdan konseri haliyle izleyememiş ve daha sonraki yıllarda "aahhhh ahhhh" çekmiş biri olarak dün gece inbox'ıma düşen "BON JOVI 18 YIL SONRA TEKRAR İSTANBUL’DA!" konu başlıklı mail heyecanlanmama neden oldu. Tabii daha öncesinden biliyorduk ne zaman geleceğini; ancak resmi bülten gelince insan daha da heyecanlanıyor.

Sizi bilmem; ama hayatımın en önemli gruplarından biri olan Bon Jovi'yi bu sefer kaçırmaya hiç niyetim yok. 8 Temmuz Türk Telekom Arena'daki konser için ben hazırlıklara başlıyım yavaştan.:) Konsere kadar artık sık sık hatırlatma geçerim. Bir ara oturup konserde dinlemek istediğim şarkılar başlıklı bir de playlist çıkartıyım, sizi de en sevdiklerimden 'You Give Love A Bad Name'in klibiyle başbaşa bırakıyorum...

The Vampire Diaries'in romantik sesi

2011-03-23T11:38:00.000+02:00

Mads Langer'ın sesini duyunca başlıktaki yorumu yapmaktan kendimi alıkoyamadım. Kaldı ki daha başka nasıl bir sıfat yazabilirim diye de düşündüm.'The River Has Run Wild' şarkısıyla sıkı sıkıya takip ettiğimiz dizimizi daha da güzelleştiren Mads Langer, vokali itibariyle Jeff Buckley ve Thom Yorke-benzeri sıfatlarıyla tanımlanıyor.

Müzik dünyasının en yeni seslerinden biri olan Mads Langer'ın başarısının sadece tek şarkıyla kısıtlı kalacağını sanmıyorum ve şimdilik sizi kendisini tanıdığımız şarkının The Vampire Diaries görüntüleriyle bezeli klibiyle başbaşa bırakıyorum...

Maroon 5 stüdyoda!

2011-03-22T23:34:00.001+02:00

Büyük gün geldi! Ben de bir-iki saat öncesine kadar Blogger's Base'de diğer bloggerlarla beraber http://cokenmusic.com/ üzerinden Maroon 5'ın stüdyoda neler yaptığına bakıyordum. Bir yandan da Twitter'dan "Haaayııııııırrr ara vermeyin, daha hiçbir şey yapmadınız" diye tweet'ler atmakla meşguldük. Siz de bu sürece dahil olmak için tweet'lerinizde #withmaroon5 hashtag'ini kullanmayı unutmayın!

Ufak bir ara verip evden Maroon 5: 24 Hr Coke Session'a devam ediyim dedim; ama ben eve gelene kadar Adam Levine ve grup arkadaşları işi bayağı ilerletmiş. Blogger's Base'den çıkarken riff'e hakimdim; ancak şu anda davul partisyonlarına da az biraz kulak kabartıyorum. 24 saatin sonunda nasıl bir şarkı ortaya çıkacak merakla bekliyorum. Kulağıma gelen melodiler hiç de fena tınlamıyor açıkçası.:)

Şimdi ne yapıyoruz önce http://cokenmusic.com/ adresinden Maroon 5'ın yeni şarkı yaratım sürecini canlı canlı takip edip yorumlarımızı tweetliyoruz; ardından da "+1'im olur musun?" yarışmasına katılıyoruz! Yarışmamızın detayları burada, hiç çekinmeyin buyrun tıklayın...

Balans ve Manevra

2011-03-19T22:46:00.000+02:00

Başka biri çekse bu derece eleştiri bombardımanına tutulmayacağını düşündüğüm, sinema eleştirmenlerinin kolaya kaçıp 'berbat' demekle yetindiği, öyle süslü yalanların, masalların anlatılmadığı, hayatın içinde gerçekten yaşanan olayların yalın bir anlatımla şaşaaya kaçmadan aktarıldığı bir film.

Sıradan kişilerin, sıradan bir yaz döneminde bir araya geldiği bir pansiyon. hayatın onlara neler getireceğini bilmeden geçirdikleri günler. Babasının ölümünü izlemeye geldiğini söyleyen; ancak içindeki sevgisini göstermekten belki de sevmekten sevilmekten kaçan bir adam, kaçtığı için de kendi sorunları içinde gömülen ve çıkış yolu bulamayan bir adam, Timur. ailesine kendisini kanıtlayamayan, kaçış yolu arayan bir çocuk, Ruhi. Ölmüş karısının yasını tutan Nihat. Ölmek için gün sayan Ümit. Her yerde karşımıza çıkan, dikkat çekmeye bir nevi yırtmaya çalışan Zagor. Kendi kabuğunda bile yaşayamayan, sevgisini gösteremeyen, varlığıyla da yokluğuyla bir şeyleri yansıtamayan bir adamın yanından ayrılmayan ve seven bir kadın, Zeynep. Nüfus memuru tarafından bile sayılmadığı söylenen Ali.

Özellikle Avrupa Sineması'nda benzer türde filmlere rastlamak mümkün. Ancak söz konusu Türkiye ve Teoman olunca kıyamet kopuyor. Durmadan senaryonun kötülüğü üzerine tartışılırken es geçilen müzikler ise filmin en önemli unsuru olarak sessiz sakin bir köşede bekliyor. Aylin Aslım'ın seslendirdiği 'Bazı Yalanlar' ve Şebnem Ferah vokalli 'Gönülçelen' dinlemeye değer çalışmalar olmuş.

Filmi izledikten sonra, filmle ilgili eleştiriler için bazen bir şeyleri eleştirirken aşırıya mı kaçıyoruz, yoksa diğerlerinin gazına gelip fazla mı olayı abartıyoruz diye düşünmekten kendimi alamadığım film. Aslında film, kendi içinde kendini anlatıyor: hayat herkesin anladığı kadardır.

*** 2005 yılında filmi izledikten sonra yazmıştım bu yazıyı. Bugün paylaşmak istedim...

17 Mart'ı kutlaya kutlaya bitiremedik...

2011-03-18T12:18:00.000+02:00

Şimdi 17 Mart'ta ne oldu diyebilirsiniz. Hatta önemli bir gün vardı da ben mi kaçırdım diye de düşünebilirsiniz. O yüzden hemen söyleyeyim ki sizi de yormayayım; 17 Mart 2011 üç doğum günü partisine birden ev sahipliği yapmasıyla bu yılki en hızlı günlerden biri oldu. En yakın iki arkadaşımdan biri olan Tuba, pek sık dinleyemesem de ara ara kulak kabarttığım, hatta Sziget'te ve birkaç kere de İstanbul'da programlarına konuk olduğum Rock FM ve İstanbul'da gitmeyi sevdiğim mekanlardan biri olan Beyoğlu Hayal Kahvesi'nin doğum günleri 17 Mart'ta vuku buldu. Haliyle bana da bir gece içerisinde üç etkinlikte yer alma düştü. Halimden mutsuz muyum? Hiç de bile. Aksine bu vesileyle uzun zamandır göremediğim birçok kişiyi de görmüş oldum.

HAPPY BIRTHDAY TUBA!!!

Çok değil iki - üç yıl öncesine kadar Tuba ile Beyoğlu'nda girilmedik mekan bırakmazdık. Hatta o zamanki hayatımız şöyle geçiyordu; Pazartesi Mojo, Çarşamba Hayal Kahvesi, Cuma - Cumartesi Tezgah, Bronx, Pazar kahvaltı... Anlayacağınız atraksiyonu, etkinliği hiç bitmeyen bir hayatımız vardı bir dönem. Sonrasında "gez, gez nereye kadar" deyip köşemize çekildik.:P (yalana gel)

Dün Tuba'nın doğum günüydü. Tuba, ben ve Özgür; hiç ne yapalım derdinde olmadan güzel bir akşam yemeği yiyip sohbet edelim dedik. İş çıkışına az bir süre kala çevirdiğimiz "neresi olsun" muhabbetinin ardından soluğu Smyrna'da aldık. Tabii ki bu üçlü bir arada olunca muhabbetin başı sonu olmadı ve bol bol güldük.

ROCK FM 13. YAŞINDA!

Tuba'nın şampanyalı cheesecake'li doğum günü kutlamasının ardından rotamızı Balans'a Rock FM'in 13. Yaş Günü Partisi'ne çevirdik. Geçtiğimiz yılki gibi muazzam bir kalabalık vardı Balans'ta. İğne atsan yere düşmez kalabalığın içerisinde sağına çarpsan Badem üyelerine, soluna çarpsan Ete Kurttekin'e çarparsın durumu hakimdi.

İçeri girmemizden çok kısa bir süre sonra yeni albümleri "evet"i yayınlayan ve bir gece önce albüm lansmanlarını yapan dörtXdört, yeni ve eski şarkılarından oluşan mini bir konser verdi. Kalabalıktan pek doğru düzgün dinleyemedim; ama ekrandan oldukça iyi görünüyorlardı. (Sahneyi bile göremedim, düşünün artık)

Metehan ve tüm Rock FM çalışanlarına "mutlu yıllar" dedikten sonra Beyoğlu Hayal Kahvesi'ne doğru yola çıktık.

NİCE 20 YILLARA!

Tuba ile Beyoğlu Hayal Kahvesi'nde o kadar anımız, o kadar çok komik olayımız var ki birini anlatmaya kalksak diğeri hemen ardından gelir. Ben daha çok Özge Fışkınlı Çarşamba gecelerinin müdavimiyimdir; ancak bu aralar pek gidebildiğim söylenemez. Fakat dün akşam sıkı müdavim olduğumuz dönemdeki herkesi bir arada görünce çok mutlu oldum.

İçeri girdikten sonraki rahat bir 10-15 dakikamız "merhaba, nasılsın" demekle geçti. Bu arada söylemeden geçemeyeceğim ki bu sanırım dün gece Hayal Kahvesi'nde olan herkesin ortak fikri; dış tarafın düzenlemesi keşke hep böyle kalsa!

Gece boyunca Hayal Kahvesi sahnesine konuk olmuş birçok isim mini performanslarıyla sahnede oldu. Ben kalamadım; ama gecenin finali ise Çarşambaların kraliçesi Özge Fışkın ile oldu. Twitter'dan eve gidene kadar takip ettiğim kadarıyla sürpriz performanslar da olmamış değil. Bu güzel kutlama için Hayal Kahvesi ekibine bir kez daha bizi de bu geceye dahil ettikleri için teşekkürler.:)

Adam Levine'den mesaj var!

2011-03-18T11:34:00.003+02:00

Büyük güne yaklaşırken Maroon 5 üyeleri de tıpkı 22 Mart'taki "Maroon 5: 24 Hr Coke Session"da kendilerine eşlik edecek takipçileri kadar heyecanlı. Dünya çapındaki fanlarıyla 24 saat içinde yeni bir şarkı ortaya çıkartacak olan Maroon 5'ın frontman'i Adam Levine aşağıdaki videoda müzik tarihinin en farklı projelerinden biri olan "Maroon 5: 24 Hr Coke Session" ile ilgili düşüncelerini aktarıyor...

Maroon 5 konserinde +1'im olur musun?

2011-03-17T16:16:00.005+02:00

Hafta sonu aktivitelerimin en heyecan veren kısmını Coca Cola'nın Blogger's Base'de düzenlediği "Maroon 5: 24 Hr Coke Session" tanıtımı olduğunu daha önceki yazımda belirtmiştim. Beni çok heyecanlandıran bu projenin ayrıntılı detaylarını aşağıda bulabilirsiniz. Yazının en altında ise Maroon 5'ı canlı canlı izlemek isteyenlerin ilgisini çokça çekeceğini bildiğim bir yarışmanın detayları var!!! 15 Nisan Maroon 5 konserinde "+1'im olmak ister misin" diyorum ve detaylarla sizi başbaşa bırakıyorum...

Maroon 5 24Hr Coke Session nedir?

Maroon 5 24Hr Coke Session 22 Mart’ta Coca-Cola sponsorluğunda Londra’da gerçekleşecek. Maroon 5 üyeleri kameralarla dolu bu stüdyoda dünya üzerindeki tüm hayranlarıyla yeni bir şarkı kaydedecekler.

Maroon 5 24Hr Coke Session'ın önemi nedir?

Maroon 5 24Hr Coke Session, Coca-Cola'nın müzik alanında şimdiye kadar üstlendiği en iddialı deney. Olabildiğince çok insanı hem bu deneyin bir parçası yapmak, hem de onları harika müzik yapmanın aşamaları hakkında bilgi sahibi etmek amacıyla yeni teknolojiler geliştirildi.

Maroon 5 24Hr Coke Session'ın bir diğer önemli yanı ise bu projenin aynı zamanda büyük bir sosyal sorumluluk projesi olması. Etkinlik sonunda yaratılan şarkının tüm geliri, dünyada temiz su, sağlık koruması ve hijyen eğitiminden yoksun insanlara yardım eden Global Water Challenge’a bağışlanacak.

Maroon 5 24Hr Coke Session'a nasıl ve nereden katılınabilir?

22 Mart’ta cokenmusic.com/maroon5 sayfasına giren herkes Maroon 5 24Hr Coke Session’ı canlı olarak izleyebilecek. Sayfa üzerinden grup üyelerinin stüdyo çalışmalarını izlemenin yanı sıra YouTube’a yüklenen videoları, Twitter’dan gelen soruları görebilecek ve Twitter hesaplarını kullanarak oy verebilecekler.

Maroon 5: 24 Hr Coke Session'a katılım Twitter üzerinden olacak. Coca-Cola'nın Twitter hesabına isterseniz soru yöneltin, isterseniz "Gitarlar daha mı sert olsaydı" ya da "Nakarat daha kısa olsa" diyerek şarkının bestelenmesine katkıda bulunun, isterseniz Maroon 5'ın ne yiyeceğine oy vererek Maroon 5 24Hr Coke Session'a katılın.

+1'im olur musun?

En heyecanlı kısma geldik!... 22 Mart Maroon 5 24Hr Coke Session'dan kısa bir süre sonra 15 Nisan'da Maroon 5'ı canlı canlı izleyeceğiz. Bu konsere aranızdan şanslı 1 kişi Zokyay Palace'ın +1'i olarak katılıp, Turkcell Kuruçeşme Arena'da oluşturulacak olan Blogger's Lounge'da bizim misafirimiz olacak.

+1 olmak için ne yapmalı?

Yapmanız gereken tek şey “Maroon 5 ve Coca-Cola ürünü/logosu ile beraber aynı fotoğraf karesinde en yaratıcı şekilde yer almak ve ardından bu fotoğrafınızı mail subject'inde "Zeynep Okyay - (adınız soyadınız)" olacak şekilde 24hcokesession@gmail.com 'a mail atmak.

Kafaları karıştırmamak için biraz daha açıklayıcı olalım: Maroon 5 ve Coca-Cola ürünü/logosu fotoğraf karesinde herhangi bir şekilde yer alabilir (poster, cd kapağı, bilgisayar monitöründe açık bir fotoğraf, vb.)

Son katılım: 25 Mart Pazartesi, 00:00

*** Sanmayın ki sürprizler bu kadarla sınırlı!

Maroon 5 24Hr Coke Session ile ilgili gelişmeleri takip etmek için: @Coke24HrMaroon5

Maroon 5'tan Alışverişe Güneşli Hafta Sonu

2011-03-14T13:23:00.001+02:00

Dünya üzerindeki 29. yılıma girmeye hazırlanırken güneş enerjisiyle yaşadığıma kesin kanaat getirdiğim şu dönemde güneşin yüzünü göstermesiyle mutluluğuma mutluluk katılıyor resmen. Enerjim de zaten tavan yapmış durumda, anlayacağınız beni çekmek zorunda kalan arkadaşlarıma öncelikle sabır diliyorum; ardından da bana dayanabildikleri için kendilerini çok çok sevdiğimi iletiyorum.:)

Kış insanı olmadığımdan ve soğuğu da hiç sevmediğimden yola çıkarsak Cuma günü az az kendini göstermeye başlayan güneşin Cumartesi ve Pazar sıcaklığı da arttırmasıyla ben de kendimi dışarı attım. Uzun zamandır tek başıma dışarı çıkmadığımdan kendimle olmayı da özlemişim. Hazır fırsatını yakalamışken tek bir mekana bağlı kalmadan aklımdan ne geçiyorsa onu yaptım.

Cumartesi günüme ufak çaplı bir alışveriş de sığdırmadım değil.:) Ancak ilk defa alışveriş yaparken bu kadar zorlandım. Hayır alacağım da basit bir etek ve tişörtten ibaretti; ancak her şey mi bu kadar birbirinin aynı olmak zorunda. Bir tasarımcı bu sezon dizaynlarında dantel kullanmaya karar verdi diye tüm markalar mı dantel kullanır? Hiç mi farklı olma çabası kalmadı? Ya da ben mi zor beğenir oldum, anlayamadım. Ama yeni sezon ve önümüzdeki sezonlar için basit, sade şeyler bulmak deveye hendek atmakla eşdeğer nitelikte diye düşünmüyor değilim açıkçası.

MAROON 5 YENİ ŞARKISININ KAYDI İÇİN SENİ BEKLİYOR!

Pazar günümün etkinliği ise açıldığından bu yana gitmek isteyip de gidemediğim Blogger's Base ziyareti oldu. Bizibozmaz ekibinden Selin'in daveti üzerine Coca Cola'nın Maroon 5 ile 22 Mart'ta gerçekleştireceği etkinliğin tanıtımına da konuk oldum. Detaylarını http://cocacola.com/music adresinden öğrenebileceğiniz ve gelişmeleri http://twitter.com/Coke24hrMaroon5 takip edebileceğiniz "Maroon 5: 24 Hour Session" bu yılın en büyük interaktif etkinliklerinden biri olacak kuşkusuz. Kısaca özetlemek gerekirse bu proje kapsamında Maroon 5 üyeleri yeni bir şarkı kaydetmek için 22 Mart'ta Londra'da her tarafı kameralar ve ekranlarla kaplı bir stüdyoya girecekler. Maroon 5 fanları da http://cocacola.com/music adresinden grubun stüdyo çalışmasını canlı canlı izleyip şarkının kayıt sürecine yorumlarıyla müdahale etme şansına sahip olacaklar. Yani anlayacağınız Maroon 5 üyeleri, yeni şarkılarını dünyanın dört bir yanındaki dinleyicilerinin yorumlarına göre şekillendirecek! Siz, 22 Mart'ı not edin ve belirttiğim adreslerden olaya dahil olun.

Blue

2011-03-11T17:01:00.001+02:00

Siz bilmezsiniz bu gruptan neler çektim… Aramızdaki tam bir “love and hate” ilişkisiydi. Hem çok severdim onları, şarkılarını hala ezbere söylerim (evet popçuyum var mı diyeceğiniz!) hem de her saniyelerini sıkı sıkı takip etmek zorundaydım ki dergiye (Blue Jean) haklarında yazı yazıyım. Bana göre boyband akımının son temsilcileri onlar oldu, onlardan sonra bu derece adından söz ettiren başka bir boyband çıkmadı.

Simon Webbe, Lee Ryan, Duncan James ve Antony Costa’dan kurulu Blue, 2000′li yılların kuşkusuz en büyüklerinden biriydi. Yayınladıkları her single’la direk bir numara oluyorlardı. Sadece İngiltere değil, Avrupa’da da çok seviliyorlardı. Haliyle bunun yansımasını Blue Jean ekibi olarak biz de fazlasıyla yaşıyorduk. Öyle ki ben bir ara neredeyse derginin Blue muhabiri olup çıkmıştım. Simon ne yaptı, bak Duncan’ın çocuğu olmuş, Antony yarışmaya katılıyor derken günümün yarısını onlarla ilgili son dakika haberlerini bulmak için bilgisayar başında geçirirdim. Zaman zaman da hattın diğer ucundan merak ettiğim ve edilen neler varsa soruyordum. Antony hariç grubun tüm üyeleriyle tek tek röportaj yapmıştım. Bana göre Simon içlerindeki en kıl olanıydı. Tüm sorularıma bir cümleyi geçmeyen yanıtlar verirken telefonun diğer ucunda onu konuşturabilmek için ter döküyordum; ama Duncan ve Lee öyle miydi? Özellikle de Duncan, içlerinde belki de en cana yakın olanıydı. Telefonu açtığı ilk andan itibaren sanki röportaj yapmıyoruz da iki arkadaş hayatlarımızdaki son gelişmelerden bahsediyoruz gibiydi. Bebeğini birkaç gün önce kucağına almasının etkisi var mıydı bilinmez; ancak babalık heyecanını bana da yaşattığını anımsıyorum. Tabii bir de Lee var. Rahatsızlandığı için Türkiye konseri iptal edildikten kısa bir süre sonra konuştuğumuzda konser için ne kadar üzüldüğünü anlata anlata bitirememişti.

Gariptir dağıldıklarına üzüldüğüm tek tük isimden biri oldu Blue. Ne yalan söyleyeyim boşluğa düşmüş gibi oldum, “ee şimdi ben ne yazacağım” dedim kendi kendime sanki başka grup ya da sanatçı yokmuş gibi. Onlar gibi yeni bir grup gelir mi bekledim; ama yukarıda da dediğim gibi sonuç nafile. Yıllar sonra Duncan’ı İngiltere Eurovision sonuçlarını açıklarken görünce aklıma o günler gelmedi değil. Şimdi ise Blue’yu Duncan’ın sonuçlarını açıkladığı Eurovision sahnesinde görmek üzereyiz. Bugün yarışma şarkıları ‘I Can’i dinlerken fark ettim ki sanki eski bir arkadaşıma kavuşmuş gibi hissettim. Sadece bir yarışma için bile olsa onlardan yeni bir şarkı dinlemek mutlu etti beni. Yarışmanın sonucu ne olur bilinmez; ancak Blue’yu yeniden bir araya getirdiği için bu yıllık Eurovision’u seviyorum.:) Ve onları sahnede görmek için sabırsızlanıyorum…

Nostalji Haftası

2011-03-09T11:09:00.002+02:00

Bu haftaki film rotam 90'lar ve 80'ler. Gerçi arada bir "Love and Other Drugs" deneyimi yaşadım ki saniyeleri saydım filmin bitmesi için. Gereksiz uzunlukta geldi bana. Son 20-25 dakika ne zaman jenerik akacak diye bekledim açıkçası. Sonunu bilmeme rağmen yine de resmen ayıp olmasın diye bitmesini bekledim. Sonrasında ise rotamı hemen önce "The Craft"a ardından da "The Lost Boys"a çevirdim. gerçi her iki filmi de daha önce izlemiştim; ama ara ara eskilere dönmek iyidir. Fırsatını bulursam bu akşam da "Empire Records"ı izlemeyi planlıyorum. Başka önerileriniz varsa da yorumlar kısmına bekliyorum.:)

Madem ilk tercihim "The Craft"tı, yazıya da onunla başlayalım. 1996 yapımı "The Craft", günümüz cadı hikayelerinin hemen hemen hepsini dört ana karakterinde bir araya getiriyor. Biri sevilmek isterken, diğeri güzellik istiyor, bir diğeri kendisiyle uğraşanlardan intikam alma peşinde ve en sonuncusu ise güç istiyor. Tabii bunların bir karşılığı var; ama kızlarımız önceleri elde ettikleri güçlerin güzel yanlarıyla eğlenirken "bire üç" kuralını hiç akıllarına getirmiyorlar. Zaten olaylar da burada kopmaya başlıyor. Güçlerinin esiri haline geldiklerinde iş işten geçmiş oluyor.

Andrew Fleming yönetmenliğinde çekilen film, imdb kullanıcıları tarafından 5.9'la puanlandırılmış durumda. Filmin bilinen cadı film klişelerinden oluşması bile filmi izlemeye engel değil. Aksine kendi içindeki yapısıyla başından sonuna kadar kendini izlettirmeyi başarıyor; ama ben de tıpkı imdb kullanıcıları gibi filmin çok da başarılı olduğunu söyleyemiyorum. Standart gençlik korku - gerilim filminden bir farkı yok genel yapısı itibariyle. Ancak sıkmadan da izlenebilitesi var. Tabii bir de Neve Campbell fanları için izlenmesi gereken bir yapıt.:)

Gelelim ikinci filmim "The Lost Boys"a... Kaç kere izlemişimdir bilmiyorum. Üzerine kaç kez muhabbet çevirmişimdir. Hatta daha yazın Sziget Festival'da The 69 Eyes üyeleriyle muhabbetini yaptık. Gençlik vampir filmlerinin dönüm noktalarından biridir kuşkusuz "The Lost Boys". Ben burada ne yazarsam yazayım boştur aslında.

Günümüz "Twilight", "True Blood", "Vampire Diaries", "Buffy", "Angel" gibi dizi ve filmlerine göre belki naif bile kalabilir. Ancak 1987 tarihli "The Lost Boys" gerçeğini türün severleri hiçbir şekilde yadsıyamaz. Müziklerinden kostüm tasarımlarına kadar kendi içinde başarılıdır. Kiefer Sutherland'li kadrosuna ise diyecek tek bir sözüm yok.

"The Craft"ta olduğu gibi "The Lost Boys"ta da artık bize klişe gelen unsurlar havada uçuşuyor; ancak filmi eleştirirken yapım yılına bir kez daha bakmak lazım. Bu açıdan günümüzde izlediğimiz birçok vampir hikayesinden kat be kat üst seviyede "The Lost Boys" ve hala adından söz ettiriyor.

Multitap @ İndigo

2011-03-05T20:01:00.001+02:00

Uzuuun zamandır beklediğim(iz) Multitap konseri dün gece İndigo'da vuku buldu. Nihayet!

4 Mart İndigo konserinin en önemli yanı Multitap'in hem kendi şarkılarının yeni versiyonlarını, hem de yeni coverlarını ilk kez çalacak olmalarıydı. Şahsen grup üyelerinden tüyo almak için çok uğraştım; ancak sahnede şarkılar çalınana kadar tek bir ipucu gelmedi kendilerinden. Dolayısıyla merak had safhada İndigo'daki yerimi grubun sahneye çıkmasına dakikalar kala aldım.

Gecenin startı ülke sınırları içerisinde en sevdiğim DJ (ve tabii çok sevdiğim kişilerden biri ayrıca kendisi) Orkun Bozdemir'in setiyle yapılmıştı. Saatler 00:30'a geldiğinde ise Multitap üyeleri İndigo'yu dolduran dinleyicilerinin içinden geçerek sahnedeki yerlerini aldılar ve uzun introlarıyla hoşgeldiniz dediler. Albüm şarkılarıyla açılış yapılmış giderken ilk bombayı patlatılar: 'Rudebox'. Robbie Williams'ı çok severim, 'Rudebox' da dinlemekten keyif aldığım şarkıların başında gelir. Daha önceki Multitap konser yazılarımda söylediklerimi aynen tekrarlayacağım; Multitap cover yapmak için çok isabetli şarkılar seçiyor. Keza sürpriz iki Türkçe cover da çok ama çok yerinde seçimlerdi. Ki zaten Türkçe coverların ne olduğunu günlerdir merak ediyordum başta da söylediğim gibi. Bu coverlardan bir tanesi MFÖ'nün 'Mecburen' şarkısıydı. Diğer seçtikleri Türkçe şarkı da eşine az rastlanır ve gerçekten ancak Multitap üyelerinin Türk müzik arşivinde bulabileceği şarkılardan bir tanesiydi.

Ve tabii bir de bu konserin bir diğer farklılığı şarkıların yeni düzenlemeleriyle de performe edilmesiydi. 'Çıbık'ın 80'ler yorumuyla 'Bir Şey Mi Var'ın darkside versiyonu fazlasıyla başarılıydı. Diğer şarkılar için de yeni versiyonlar gelir mi bilinmez; ancak gelse memnuniyetle kabul ederiz.:)

Yine söylemeden bu yazıyı tamamlamayacağım; Multitap'in enerjisi çok farklı bir şey. Yerinde gelip görmeden, deneyimlemeden tam olarak anlaşılabilecek bir şey değil. Ali, Selim, Taçkın ve Sertaç'ın sahnede yarattığı enerji o kadar güçlü ki karşı koymanız imkansız.

KISA...KISA...

* 'Full Depo'yu canlı canlı dinleme fırsatını yakaladım! Çok acayip bir şarkı bu. Bir kez dinleyince bağımlısı oluyorsunuz.
* Selim'in ceketi için kullanılacak tek bir sıfat var: Muhteşemdi! Konser sonrası zaten iltifatlarımızı kendisine ilettik.
* Multitap darkside izlenmeli.
* Uzun bir aradan sonra Orkun'un setini az da olsa dinleyebilmek kendi adıma sevindiğim durumlardan biriydi. En kısa zamanda full set dinlemeye gideceğim.
* Gelecek hafta İndigo sahnesinde olacak olan Yuksek cover'ı da gecenin enleri içinde.
* İkinci Türkçe cover'ın ismi neydi? Söylediler; ama unuttum.:) Hatırlayan varsa bekliyorum diyordum ki Taçkın hemen olaya el koydu: Şenay - 'Gerçek Nerde'.... Kendisine çok çok teşekkürler :)

...and the Oscar goes to...

2011-02-28T10:20:00.000+02:00

Sinema dünyasının merakla beklediği ödül töreni birkaç saat önce vuku buldu ve ünlü Oscar heykelcikleri sahiplerine teslim edildi. Bugüne kadar hiçbir ödül töreninde doğru tahminde bulunamadığımdan -zevkler ve renkler meselesi- Oscar için de "Kesin şu alır" ya da "Bu filmin hakkı" gibi bir yorumda bulunmadım. Sadece Christian Bale ve Natalie Portman'ın aday oldukları dallarda ödül almalarının gerektiğini düşünüyordum ki nitekim bu seferlik haklı çıktım.

Kırmızı halı ve ödül töreninin belirli bir kısmını uyuyarak geçirdim; ancak en önemli ödüllere yetiştim. Gerçi Christian Bale'in ödül alışını kaçırdım; ama Natalie Portman muhteşemliğini zihnim son derece açıkken izleyebildim. Yapılan yorumlardan da anladığım kadarıyla sürprizi olmayan ve kazananları çok önceden tahmin edilebilen bir tören oldu. Zaten ödüllerin habercileri niteliğinde Altın Küre ve Amerika Film Yönetmenler Derneği Ödülleri'nin sonuçları üç aşağı beş yukarı sonuçları belirlemişti.

Bu arada James Franco ve Anne Hathaway'in sunumlarıyla ilgili bir şey diyemeyeceğim; sadece çok heyecanlı oldukları ekrandan yansıyordu. Ama James Franco'nun biraz daha sakin olmasını beklerdim açıkçası.

83. Oscar Ödülleri'nin kazananları:
En İyi Film: The King's Speech
En İyi Yönetmen: Tom Hooper (The King's Speech)
En İyi Erkek Oyuncu: Colin Firth "The King's Speech''
En İyi Kadın Oyuncu: Natalie Portman "Black Swan"
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Christian Bale (The Fighter)
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Melissa Leo (The Fighter)
En İyi Yabancı Film: In a Better World / Susanne Bier / Danimarka
En İyi Uyarlama Senaryo: The Social Network, Aaron Sorkin
En İyi Orijinal Senaryo: The King's Speech: David Seidler
En İyi Görüntü Yönetimi: Inception - Wally Pfister
En İyi Sanat Yönetmeni: Alice in Wonderland - Robert Stromberg, Karen O'Hara
En İyi Animasyon: Toy Story 3
En İyi Animasyon (Kısa Metraj): The Lost Thing
En İyi Müzik: The Social Network, Trent Reznor ve Atticus Ross
En İyi Şarkı: Randy Newman, If I Rise - 127 Hours
En İyi Görsel Efekt: Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb
En İyi Kurgu: The Social Network Angus Wall ve Kirk Baxter
En İyi Ses Miksajı: Inception, Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo ve Ed Novick
En İyi Ses Montajı: Inception, Richard King
En İyi Makyaj: The Wolfman, Rick Baker ve Dave Elsey
En İyi Kostüm: Alice in Wonderland, Colleen Atwood